Archive

februari 2020

Browsing

Ik woon aan een populair hondenrondje. En omdat de meeste mensen niet naar boven kijken als ze de hond uitlaten, kan ik ze vanuit mijn woonkamer op de eerste verdieping prima bekijken. Een aantal van mijn observaties:

– Men loopt gemiddeld drie keer per dag hetzelfde rondje, in hetzelfde tempo. Altijd dezelfde kant op. Ik zie niemand de ene dag linksom en de andere dag rechtsom gaan.

– De meeste mensen kijken tijdens het uitlaten naar de grond of hun telefoon.

– Als het regent, kijken de honden nog chagrijniger dan hun baasjes.

– Mensen kijken niet naar hun poepende hond. Zodra het beest rondjes begint te draaien en trillend op zijn achterpoten een drol draait terwijl hij glazig in de verte staart, wendt iedereen beleefd zijn hoofd af.

– 80% van de mensen ruimt de kak op. 10% loopt gewoon door. En een opvallende 10% dóet alsof ‘ie de kak opruimt, maar maakt alleen een schijnbeweging met het zakje en steekt het vervolgens onverrichter zake weer in de jaszak.

– Jack Russels huppelen verrassend vaak op drie pootjes, in plaats van vier.

– Er zijn vrij veel mensen die hun latente kinderwens eerst opvingen met een hond, toen alsnog een kind kregen en nu met een kind in de buggy de naar de tweede plek gedegradeerde hond uitlaten.

– Veel honden dragen een tuigje met Julius erop. Geen van die honden heet Julius.

– Mensen lopen meestal zwijgend langs, tot er iemand passeert. Dan zeggen ze ineens iets tegen hun hond.

– Honden leggen zich na ongeveer vijf minuten neer bij het feit dat hun baas een bekende tegengekomen is en gaan dan liggen tot de baas uitgepraat is.

– De man des huizes doet meestal het late-avondrondje. Dan knikken ze elkaar op dezelfde manier als buschauffeurs en motorrijders elkaar begroeten.

– Ik ben blij dat ik geen hond heb.

Opvoedboeken vind ik over het algemeen stom. Maar nu het in leven houden van een baby overgegaan is in het opvoeden van een dreumes, vind ik het soms toch fijn om een paar handvaten te hebben. Niet om klakkeloos over te nemen, wel als food for thought. En daarom kocht ik laatst het boek Montessori voor thuis van Simone Davies.

Het boek belooft een gids te zijn voor ouders die op zoek zijn naar een mindful opvoedstijl (check). Hiermee worden de peuterjaren geen terrible two’s, maar een harmonieuze en leerzame tijd voor ouder en kind (was sowieso al mijn intentie). Het is gebaseerd op de ideeën van Maria Montessori, de Italiaanse pedagoge die we vooral kennen van de naar haar genoemde onderwijsmethode. Het boek gaat vooral in op de jaren voordat je kind naar de basisschool gaat. Wat kun je dan al doen volgens de montessorimethode? Ik vond het een heel fijne kennismaking met Montessori en deel 5 inzichten uit het boek.

1. Helpen
Kinderen leren door het te doen. Dat wist ik eigenlijk al wel, maar door het boek ben ik meer na gaan denken over waarmee ze me dan kan helpen. Dus nu staat er een krukje bij het aanrecht, want eigenlijk zijn er best veel dingen die ze kan doen als ik ga koken. Groente wassen, een ui pellen, dingen in bakjes doen, een pan pakken. Ze vindt het superinteressant en komt nu uit zichzelf met haar kruk aanslepen als ik aankondig dat ik ga koken.

2. Tijd
Ik las ook iets moois over tijd. Als volwassene wil ik vaak gewoon even doorgaan. Maar, zo las ik, als je ergens een kwartiertje tijd kan maken om het op het tempo van je dreumes te doen, levert dat heel mooie dingen op. En sinds ik dat probeer toe te passen, hebben we minder strijd omdat ik door wil en zij nog even de sprietjes tussen de tegels wil bestuderen. Ik pas me wat meer aan aan haar tempo, zij moet het tenslotte allemaal nog ontdekken.

3. Driftbuien handelen
Mijn anderhalf-jarige is druk op zoek naar grenzen. En soms is zo’n grens ineens bereikt en wordt ze daar heel boos om. Een authentieke dweilen-over-de-vloer-driftbui. Niet altijd lekker getimed, maar uit het boek leerde ik dat je beter eerst je kind kunt laten uitrazen dan proberen de driftbui zo snel mogelijk tot bedaren te brengen. Dus blijf ik ernaast zitten en vraag ik haar, als ze even een momentje pakt om adem te halen om een volgende krijs in te zetten, of ze een knuffel wil. En meestal wil ze dat en verandert het woeste schreeuwen in verdrietig snikken. Werkt prima. Je moet je alleen even over de verbijsterde blikken in de supermarkt heen zetten.

4. Verwerkingstijd
“Pak je jas maar!” … “Pak je jas? Hij hangt in de gang.” Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik hoor mezelf best wel vaak dezelfde dingen zeggen zonder dat ik enige reactie krijg. Van Simone leerde ik dat peuters soms even wat tijd nodig hebben om te verwerken wat je zegt. En dat je daarom niet binnen tien seconden weer hetzelfde moet vragen. Ik probeer nu een vraag te stellen en tel daarna in mijn hoofd tot tien. Dan merk ik dat ik eigenlijk bij 5 de vraag al opnieuw had willen stellen, maar dat zij bij tel 7 reactie geeft. (Wonderlijk genoeg heeft de vraag: “Wil je een koekje?” ongeveer 0,1 seconde verwerkingstijd. Dat verklaart ze dan weer niet.)

5. Kindproof inrichten
Wij zijn allebei best wel lang. Dus dingen in ons huis hangen hoog. Door het boek ben ik eens gaan kijken naar wat er op haar hoogte te beleven is in huis: weinig. Vandaar dat ze zo geïnteresseerd is in het handdoekenrekje in de keuken, want daar hangt alles op ooghoogte. Daarom hebben we wat kindrpoof maatregelen genomen, zoals een tafeltje en stoeltje op haar hoogte, een laag kapstokje in de gang en een plankje in de onderste keukenkast met haar eigen bordjes en bestek. Binnenkort wil ik nog wat leuke kaarten of prints op haar hoogte hangen. Wat ik wel al deed: dingen waar ze niet aan mag komen gewoon wegzetten in plaats van continu te herhalen dat het niet mag. Bleek ook een goede tip uit het boek.

Dit zijn maar 5 van de vele inzichten. Het boek heeft mij enorm geïnspireerd om bewust na te denken over hoe ik (wij) haar willen opvoeden. Natuurlijk kan ik me niet overal in vinden, maar vooral de hoofdstukken over je kind accepteren zoals het is, nieuwsgierigheid prikkelen en mijn rol als volwassene, hebben me heel erg aan het denken gezet. Echt een aanrader!

Acda & de Munnik zongen het al: zaterdag is de mooiste dag van de week. Op zaterdag kan alles en moet niks. Zaterdag is voor koffie en krantjes, voor rondjes over de markt en voor rommelen in huis. Voor verse bloemen en borreltjes aan het eind van de middag. En voor alles wat er verder tussendoor komt. Dit was zaterdag 15 februari.

De dag begint met koffie en een spel met balletjes in onze badjassen. Heerlijk, kijken hoe ze speelt, kletst en door de kamer struint.
Meer koffie en een krantje. Voor 5 minuten, want er moest een auto opgehaald worden bij de garage, de boodschappen doen zichzelf niet en de dreumes moest nodig even luchten.
Op naar de supermarkt!
Wildlife in de vinex: een club chagrijnige ganzen met obesitas.
Er is weinig zo mindful als wandelen met een kind. We hebben een uur over de 500 meter van de supermarkt terug naar huis gedaan. Takken, vogels, bloemetjes, andere mensen: alles moet bekeken worden. En ik bewonder lekker mee.
Thuis! Met een struikje verse tulpen. Ik zet ook wekelijks een ander fotoboek op het dressoir. Dan blik je ook nog eens spontaan terug op vakanties die je al bijna vergeten was.
Nog meer wildlife: onze dodelijk vermoeide rode kater die een poging doet om zoveel mogelijk haar op de blauwe sprei achter te laten. Hard werken, zoals je ziet.
Anderhalf uur en 100 kilometer verder: een selfie voor de ArenA. Daar ging ik niet naarbinnen, ik moest aan de overkant zijn.
In AFAS Live, waar de eDivisie Finals waren. Ik was er vanwege mijn werk, want persoonlijk heb ik weinig met FIFA en zo mogelijk nog minder met kíjken naar FIFA. Maar ik vind dit soort dingen wel fantastisch omdat er uitstekend kunt observeren. Talloze ouders met dolenthousiaste kinderen, pubers die je spontaan de details van de eDivisie uitleggen en spelers die ware sterren blijken te zijn als ze een voet in de zaal zetten. Het was een interessante middag.
En eenmaal thuis kan ik meteen aanschuiven om een Duplo-toren te bouwen.
De man heeft met wat telefonische coaching vanuit de auto alvast een lekker soepje gemaakt, dus ik kan zo aanschuiven. Zaterdag is een echte soepdag. Mijn ouders doen dat al zolang ik me herinner en ik probeer de traditie voort te zetten.
Man op café, vrouw onder een kleedje Netflixen. Ik begon met een film, maar kijk inmiddels weer mijn favoriete programma Big dreams, small spaces met de Engelse tuinman Monty Don. Weinig zo fijn als kijken naar mensen die tuinieren en ondertussen een beetje mijmeren over het voorjaar en de plannen voor mijn eigen tuintje.

Het was een mooie zaterdag. Op naar de volgende.

Op 1 februari 2019 kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. En na twee weken muurtjes breken, behang afstomen en héél veel schilderen, konden we er op 16 februari voor het eerst slapen. Inmiddels wonen we dus alweer een jaar in de Vinex. In de wijk waarvan we vroeger altijd zeiden dat we er nog niet dood gevonden wilden worden. Een kind krijgen doet rare dingen met je, dat blijkt maar weer.

Meer ruimte, minder onderhoud
De keuze om hier te gaan wonen, was er van te voren al eentje waar we behoorlijk over twijfelden. Maar we wilden graag een groter huis waar we minder onderhoud aan hadden, zonder torenhoge hypotheek. En dan kom je al snel uit in de buitenwijken van je stad. Maar willen we dat wel? Gelukkig hadden we die twijfel allebei, waardoor we af konden spreken dat we het voor een paar jaar zouden proberen. Als we niet kunnen aarden, verkopen we het weer en gaan terug naar een wijk waar we wel blij van worden. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Hoe bevalt het?
De wijk is objectief gezien prima. Het is enorm groen, je loopt zo de wijk uit en de polder in, er is een winkelcentrum met alles wat je nodig hebt, we hebben er een fantastische gastouder gevonden en het is er over het algemeen heel rustig. En toch voel ik hem nog niet helemaal: het blijft een beetje niksig. Ik mis het dorpse karakter en het eigene van onze vorige buurt. De oude huisjes. De kaasboer die altijd iets te zeiken heeft. De buurtkroeg om de hoek. En de connectie met de binnenstad. Het is maar een kwartier fietsen (twintig minuten met wind tegen en ok, het waait altijd), maar toch voelt als een wereldreis. Ik mis de stad. Als ik goed kijk, zie ik vanuit het slaapkamerraam de Peperbus in hartje Zwolle, maar verder zou het ook Spijkenisse of Almere kunnen zijn.

En het huis?
Ik ben heel blij met ons huis. Echt. Hoewel ik dol was op ons oude jaren-dertig-huis, heb ik het nog geen minuut gemist. De irritaties over het ruimtegebrek, die eeuwige lekkage, het achterstallig onderhoud van de buren en de gehorigheid zorgen ervoor dat deze oase uit 1998 vooral als een verademing voelt. Het is groot, het is goed geïsoleerd en het is, op een heel andere manier dan ons vorige huis, gezellig. De eerste weken voelden echt als een luxe vakantie. Ineens hadden we een vaatwasser, een riant ligbad (omg jongens, er gaat niks boven series kijken in bad) een aparte ruimte voor de wasmachine en een babykamer die drie keer zo groot is als de vorige. Het is nog steeds niet helemaal af (note to self: ga nou eens aan de slag), maar het voelt als thuis. Voor nu. Want stiekem kijken we ook alweer op Funda, op zoek naar iets anders.

Oh, echt?
We hebben echt he-le-maal niks met de buurt, dat is het belangrijkste punt. Ik heb nu pas door hoe belangrijk het is om in een wijk te wonen waar je je thuisvoelt, in plaats van in een anonieme nieuwbouwwijk. Natuurlijk hebben we hier ook onze ritueeltjes, kennen we de leuke plekjes inmiddels en fiets je zo de stad in, maar toch. Ik voel me hier op geen enkele manier mee verbonden.

Geeft niks, we hebben dat gevoel gelukkig allebei en het komt voor ons beiden niet als een verrassing. Nu de vraag: what’s next? En wanneer? We zullen het zien. Voorlopig zitten we hier nog wel even, ik ben net bekomen van de vorige verhuizing 😉


Iedereen die in 1990 geboren is, wordt dit jaar 30. Het duurde tot 13 januari voordat dat gegeven tot me doordrong. In tegenstelling tot de meeste andere mensen uit 1990 die ik sprak, vind ik het niet echt een big deal. Ik heb het leven aardig op de rit en vind ouder worden eigenlijk helemaal niet erg. Maarrrr, zo’n zogenaamde mijlpaal is natuurlijk wel een mooi moment om eens wat dingen af te tikken. Dus maakte ik een lijst met 30 dingen die ik voor mijn 30e verjaardag op 1 juni nog wil doen:

  1. Alleen op reis
    Staat gepland voor begin maart, als ik in mijn eentje naar Berlijn ga.
  2. Cursus wandklimmen volgen
    Staat gepland voor april, samen met mijn wederhelft. Heel veel zin in!
  3. Cursus copywriting naar volle tevredenheid afronden
    Ik volg op maandagavond een post-hbo-cursus copywriting. Heel interessant, maar in de drukte van alledag moet ik mezelf er wel aan blijven herinneren dat ik er ook echt iets voor moet doen. Ouderwets huiswerk maken. Dus daarom wil ik mezelf er zo voor gaan inzetten, dat ik eind april echt het idee heb dat ik er alles uitgehaald heb wat erin zat.
  4. Overdag naar de bioscoop
    Ooit hadden we een Pathé-abonnement, maar sinds de lil’ lady er is, zijn we precies 1 keer naar de bios geweest. Dus daarom wil ik een keer overdag naar de bioscoop, om mezelf even helemaal te verliezen in een film.
  5. Pensioenadvies vragen
    Ik moet zelf mijn pensioenpot vullen. Niet gek in mijn sector, maar wel iets wat je even moet doen. Ik heb altijd gezegd dat ik pas op mijn dertigste na ging denken over mijn pensioen. Maar nu die datum rap dichterbij komt, is het niet verkeerd om eens wat advies in te winnen.
  6. Naar de tandarts
    Eh ja. Daar ben ik al twee jaar niet geweest.
  7. Een filmklassieker kijken
    The Godfather, Pulp Fiction, Back to the future: noem me een cultuurbarbaar, maar ik heb ze nog nooit gezien. Laat ik er in ieder geval eens eentje kijken.
  8. Een dagje naar de sauna
    #zinnin
  9. Minimaal 30 kledingstukken wegdoen
    Veel te veel kleding in de kast die ik toch nooit draag, dus daar kan wel het een en ander van weg.
  10. En nog 30 andere dingen die ik niet meer nodig heb
    Lekker opgeruimd het nieuwe jaar in.
  11. 3 (online) masterclasses, lezingen of workshops volgen
    Op het gebied van creativiteit, opvoeden of schrijven.
  12. Ik ben Pelgrim lezen
    Ik heb al van zoveel mensen gehoord dat het hun lievelingsboek is, dat ik het toch maar eens moet lezen.
  13. Naar een vlooienmarkt
    Omdat dat al eeuwen geleden is.
  14. Een fotochallenge van een maand doen
    #Fotofebruari
  15. Een tripje met mijn moeder en mijn zusje
    Lekker met de meiden.
  16. Een hele dag in pyjama niksen
    Ik neem me dit vaker voor, maar dan wint halverwege de zondag het gevoel dat ik iets nuttigs moet doen. Dus deze winter wil ik nog eens een hele dag pyjamahangen.
  17. 2 minuten planken
    En dat wellicht voorzichtig opbouwen.
  18. Mijn mailbox onder controle hebben
    Maar wellicht is dat een kansloze missie.
  19. Een dagje naar een nieuwe stad met man en kind
    Mijn voorkeur gaat nu uit naar een Friese stad en dan niet Leeuwarden.
  20. De hal een make-over geven
    Bij binnenkomst in ons huis is het alsof je 1998 instapt, dus dat moet anders.
  21. 5 nieuwe recepten uitproberen
    Vega, uiteraard.
  22. Iets vrijwilligs doen
    Ga ik uitzoeken.
  23. Leren mediteren
    En het dan ook langer de kans geven dan 2 dagen.
  24. De tuin groener inrichten
    Want al dat steen kan natuurlijk niet, in het kader van vergroening.
  25. Het plafond in de keuken afmaken
    Dat ligt al een jaar deels open, nadat we een muurtje eruit gesloopt hebben.
  26. Minimaal 100 Instagram-volgers erbij
    Organisch, als het even kan. Ik deel later nog een plan van aanpak.
  27. Een weekend offline gaan
    Misschien is dit nog wel de lastigste challenge van allemaal.
  28. De garage opruimen en efficiënt inrichten
    + het ook netjes houden
  29. Uitgebreid uit eten met zijn tweeën
    Voor, tussen, hoofd, na, kaas, koffie, alles. Waar weet ik nog niet, maar ik heb er nu al zin in.
  30. Naar een pannenkoekenrestaurant met zijn drietjes
    Het tegenovergestelde van nummer 29: om half zes een pannenkoek eten in een etablissement met geruite kleedjes. Fijn.

Als ik het zo zie, worden het nog 5 drukke maanden. Ik ga mijn vorderingen bijhouden op Instagram met de hashtag #30dingenvoormijn30e. Ben benieuwd hoe ver ik kom.