Archive

augustus 2020

Browsing

Week 35 is alweer voorbij! En terwijl ik dit typ, op de laatste dag van augustus mét thee en pepernootjes, moet ik zeggen dat ik behoorlijk uitkijk naar de herfst. Net als half Instagram en blogland, want online vliegen de pompoenen, kruidnoten en koppen thee je om de oren. Snap ik. Maar aan de andere kant probeer ik ook nog maar te genieten van het prima nazomerweer. Vanmorgen konden we lekker zonder jas naar de speeltuin in het zonnetje en dat zijn momenten waar ik ergens in februari enorm naar uit kan kijken. Zo heeft ieder seizoen zo zijn charmes. Enfin, tijd voor een terugblik op deze laatste week van de meteorologische zomer. En die was behoorlijk druk. Kijk maar.

Maandag

Een hele goede maandag! Harry heeft er zin in. De man brengt S. naar de gastouder en ik stuur mezelf naar boven voor een dagje thuiswerken. Het is een productieve dag en om 16:30 klap ik tevreden de laptop dicht om nog even een online lesje zwangerschapsyoga te volgen.
‘s Avonds eten we dit. Jamie Olivers Turkse pizza’s.
En daarna ga ik nog even een rondje wandelen. Een klein rondje, want mijn bekken werkt echt niet mee. Mijn humeur trouwens ook niet.

Dinsdag

Mamadag! Maar het is maar een halve, om half twaalf breng ik S. naar haar oma, want die wilde graag nog een middagje met haar kleindochter de vakantie afsluiten. Dat mag natuurlijk. Ik doe ondertussen een dutje, rommel wat in huis en ga eind van de middag naar de verloskundige om mijn vorige bevalling door te spreken, ter voorbereiding op mijn volgende bevalling. Het is een fijn gesprek. Ondertussen blijft S. bij opa en oma eten, gaan de man en ik even naar IKEA en sluiten we met zijn tweetjes de dag af bij onze favoriete pizzeria in ons oude buurtje. Om half negen tillen we een slapend kind in de auto en leggen haar thuis weer in bed. Een mooie dag.

Woensdag

Was de hele dag op kantoor, kwam thuis, ging eten, zag deze mooie zonsondergang en ging naar bed. Einde.

Donderdag

De donderdag begon met een MT-overleg buiten de deur (met kroketten for lunch, dus sowieso geslaagd) en ging over in een middagje hard typen op kantoor en daarna een verrassingsborrel voor een collega. En voor mij is die borrel er eentje om het weekend in te luiden, want dat was voor mij begonnen!

Vrijdag

Op je bijtankdagje nieuwe schoenen kopen met een peuter die winkelen haat, is niet echt een goed idee. Maar na een enerverende ochtend in de stad doen we samen een dutje van ruim tweeënhalf uur en daarna ziet de wereld er een stuk zonniger uit. Mijn moeder komt S. halen, want wij gaan een weekendje in huis aan de slag en dan is het wel zo fijn om je handen vrij te hebben. Mijn hormonen zijn het er niet zo heel erg mee eens dat ik mijn kind uit handen geef, ook al is het bij mijn eigen moeder en zusje, dus ik leid mezelf maar af met het opvouwen van de babykleertjes in maatje 50 en 56. Slaat nergens op, want ik ga het ongetwijfeld allemaal nog een keer wassen en dan nog een keer opvouwen, maar het is fijne bezigheidstherapie.

Zaterdag

Klusdag! Hier ben ik met mijn grote vriendin Makita aan de slag om extra opbergruimte in de garage te maken. Ik heb vorige week eens wat prijzen opgevraagd van externe opslagboxen, maar aan de hand daarvan besloten we om dan maar flink op te ruimen en in ons eigen huis wat meer opbergruimte te klussen. Scheelt bijna 800 euro per jaar.
Before….
After! Alles past erin, we weten weer wat we allemaal hebben én we hebben meer ruimte voor boodschappenvoorraad. Het zou kunnen dat ik sinds zaterdag elke dag even in de garage ga kijken hoe netjes het is.
Daarna heeft mijn wederhelft alle spullen uit het kantoor dat nu babykamer wordt naar de rommelkamer die nu kantoor wordt versleept. Dit is de nieuwe thuiswerkplek. Het is nog niet af, maar het begin is er!
En toen ook maar een beginnetje gemaakt met de babykamer. Roze it is! De rest van de zaterdag hebben we he-le-maal niks gedaan, ik was gesloopt.

Zondag

Na het uitslapen, koffie en een boek in bed en toen nog maar even omdraaien (terwijl we bleven herhalen dat we dit voor S. gewoon elk weekend deden en hoe ongelooflijk dat was), toch maar uit bed. We klussen nog een verhoger voor de vintage commode in elkaar, want een werkhoogte van 80 centimeter is net te weinig voor ons lange slungels.
Wachten tot de man klaar is om te vertrekken. Kind ophalen, yes! Eind van de middag doen we nog even een borreltje en pizza bij schoonzus en zwager en zondagavond lees ik Twilight voor de 17e keer. Het was een goed weekend.

En nu is het maandag. Een vrije maandag, heerlijk. Morgen begint mijn verlofvervanger en begin het Grote Inwerken. Nog maar 6 weken werken, gek idee! Fijne week 🙂

Dit huis is niet ons droomhuis. Genuanceerder: het huis is leuk, maar de plek past niet bij ons. Dat vermoeden we al toen we het eind 2018 kochten. We wilden graag weg uit ons oude huis omdat we snakten naar wat meer ruimte, maar wisten ook dat we de wijk een twijfelgeval vonden. We besloten het gewoon te gaan proberen. Als het niets was, konden we altijd weer verhuizen.

Afgelopen winter wist ik het zeker: Ik Moest Hier Weg. Alles stond me tegen. Van die eeuwige wind aan de rand van de polder tot ons kleine tuintje en van de lelijke wc tot onze straat waar niets gebeurt behalve dat soms een paar ganzen het verkeer ophouden. Dat mijn schoonvader zijn huis wilde verkopen kwam dan ook als geroepen. Weg hier!

De afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met plannen maken, ideeën becijferen, hypotheken uitzoeken en schetsen maken van hoe we dat huis dan wilden inrichten. Tot het getaxeerd werd, de taxatiewaarde behoorlijk hoog uitviel, de kosten voor de verbouwing dat eigenlijk ook deden, en er geen aannemer te bekennen was die op relatief korte termijn tijd had. Met een beetje pijn in mijn hart, want ik zag onszelf al helemaal zitten in dat volledig verbouwde nieuwe huis, zei ik tegen mijn wederhelft: ‘ik denk niet dat we het moeten doen.’

Hoe langer ik namelijk nadacht over die verhuizing, hoe meer stress ik ervan kreeg. Niet alleen van het financiële plaatje, want dat kunnen we in theorie wel betalen, maar vooral van Het Gedoe. Als we begin volgend jaar wilden verhuizen, moesten we namelijk ook dit najaar ons huis verkoopklaar maken en verkopen. Met een dikke buik (ik) en een nieuwe baan met behoorlijk wat reistijd (hij). Bovendien betekende die verhuizing ook het managen van een enorme verbouwing waarin we, gezien de kosten, nog niet eens alles konden doen wat we graag wilden. Om nog maar niet te spreken van het inpakken van tientallen dozen en het plannen van een verhuizing met een jonge baby en een peuter. Als we niet gingen verhuizen hoefde dat allemaal niet. En ineens viel er een last van mijn schouders: ongemerkt had de gedachte aan die aanstaande verhuizing en verbouwing me enorm veel stress opgeleverd.

Ik keek nog eens om me heen. Naar de groene boomtoppen vanuit onze woonkamer op de eerste verdieping. Naar de ganzen die gemoedelijk achter elkaar aan door de sloot zwommen. Naar onze gezellige woonkamer en de boekenplanken in de eetkamer. Het licht dat zo fijn naar binnen valt. Naar de elektrische bakfiets die me zonder al te veel inspanning naar de bewoonde wereld brengt en die we veilig en droog in onze eigen garage kunnen zetten. Naar alle ruimte die we hebben, ook als er straks twee kindjes zijn. Naar ons tuintje dat weliswaar klein is, maar dat ook bovenstaand uitzicht heeft en op steenworp afstand ligt van een kinderboerderij en wandelpaden. Eigenlijk hebben we het hier best goed. Dus voorlopig blijven we hier nog maar een tijdje zitten.

Al wil ik nu wél alles afmaken in huis. Van die oerlelijke wc tot de rommelkamer. Maar dat gooien we maar op nesteldrang.

1 juni werd ik 30. En hoewel ik de wijsheid vermoedelijk nooit in pacht ga hebben, vind ik dat toch een goede reden om 30 ongevraagde tips te delen. Dat heb ik trouwens niet zelf bedacht, ik las dit idee op de blog van Kelly Deriemaeker. Sowieso een aanrader.

Enfin, 30 ongevraagde tips en adviezen van iemand die net 30 geworden is:

1. Maak een eetplanning en doe daar wekelijks alle boodschappen voor. Klinkt burgerlijk, maar het leven wordt een stuk makkelijker en goedkoper als je niet om 17:45 nog naar de Jumbo moet.

2. Als je gaat trouwen, vergeet dan nooit dat het júllie feestje is en dat je dat dus ook mag vieren zoals jullie dat willen. Daardoor kijken wij terug op een heerlijk tweedaags trouwfeest.

3. Hou jaarboeken bij, waarin je wekelijks een paar foto’s en een stukje tekst plaatst en laat die aan het eind van het jaar afdrukken. Dan doe je iets met al die foto’s die je met je telefoon maakt en je hebt een mooi document van je dagelijks leven.

4. Maak altijd je gezicht schoon voor je gaat slapen. Ja echt, ook als je moe en/of dronken bent.

5. Zorg dat je nooit van huis gaat zonder iets te eten, te drinken, paracetamol en een pakje zakdoekjes. En als je een kind hebt: een luier en een pakje billendoekjes.

6. Haal je rijbewijs zodra dat kan. Het levert je zoveel vrijheid op.

7. Luister naar podcasts terwijl je onderweg bent of iets saais doet. Je steekt er altijd iets van op. Mijn favoriet is op dit moment Podnataal, maar dat ligt volledig aan mijn levensfase.

8. Loop nooit met lege handen.

9. Pistache-ijs met verkruimelde speculaasjes en pure chocolade.

10. Vecht niet tegen slapeloosheid, maar ga lekker liggen en zet een luisterboek of een podcast op. Als je dan nog niet in slaap valt, heb je er in ieder geval een goed verhaal bij.

11. Schaam je niet voor wat je ooit deed, dacht of schreef. Het is prima om van gedachten te veranderen. Wijsheid komt met de jaren.

12. De lekkerste pastasaus maak je met 750 gram cherrytomaten, 2 tenen knoflook, een beetje tijm en kappertjes, peper en zout. Even aanfruiten en dan minimaal 20 minuten laten sudderen.

13. Het leven is te kort om zelf je haar te blonderen. Ga voor alle kleuren die lichter zijn dan je eigen haarkleur naar de kapper. En overweeg om voor highlights te gaan, in plaats van alles in 1 kleur. Dan valt je uitgroei een stuk minder op.

14. Trap niet in je eigen goede voornemens, je houdt ze namelijk toch niet vol. In kleine stapjes investeren in structurele gedragsverandering heeft veel meer zin.

15. Een bibliotheekabonnement is het geld altijd waard. En als je kinderen hebt, geef die dan vooral ook een (gratis) abonnement.

16. Kies 1 of 2 social media-platforms in plaats van er 4 bij te houden. Ik hou van foto’s, dus ik zit op Instagram en Pinterest. Wat er op Facebook en Twitter gebeurd, weet ik niet, want ik heb mijn account weggegooid. Heerlijk rustig.

17. Vegetarische smeerpaté van de Vegetarische Slager.

18. Als je het financieel kunt missen, neem dan een schoonmaakster. Al is het eens in de twee weken voor de grote klussen. Mijn leven is een stuk leuker sinds ik niet meer op zaterdag de badkamer hoef te schrobben.

19. Een inzicht uit corona-tijd: ik ben het gelukkigst als ik ’s avonds niets meer hoef. Dus plan ik sinds een tijdje bijna nooit meer iets na het avondeten. Ik vind het heerlijk om de hele dag uit te kijken naar een avondje niks.

20. Stuur kaartjes. Ook zomaar, om iemand te laten weten dat je aan ze denkt. Gewoon via Greetz. Vooral oma’s houden van kaartjes met foto’s.

21. Probeer regelmatig iets nieuws, ook als je denkt dat je het niet kan. Juist als je denkt dat je het niet kan.

22. Je kunt in WhatsApp een groepsgesprek beginnen tussen jou en iemand anders, die ander er vervolgens uitgooien, de groep ‘notities’ noemen en deze vastzetten bovenaan je lijstje chats. Voor mij dé plek om notities, linkjes en foto’s naar mezelf te bewaren.

23. Ook als je kinderen hebt, is het belangrijk om af en toe iets met zijn tweeën te doen. Sterker nog: ik vind dat ieder stel minimaal eens per jaar een nachtje met zijn tweetjes weg moet om weer even herinnerd te worden aan wie ze ooit samen waren.

24. Pluktuinen zijn goedkoper en leuker dan BloomOn.

25. Als je iets lokaal of bij een kleine online ondernemer kunt kopen, is dat altijd de beste plek om het te kopen.

26. Zorg dat je altijd minimaal zes flessen water in huis hebt. Voor het geval dat je hoogzwanger bent, het 30 graden is buiten en de waterleiding ermee ophoudt, bijvoorbeeld. Of om er eentje in te vriezen en voor de ventilator te zetten als het snikheet is buiten.

27. Een praatje maken, een complimentje geven of iemand helpen is gratis en kan iemands dag een stuk leuker maken.

28. Alles lijkt ’s avonds altijd erger dan ’s ochtends. Met die gedachte is piekeren in bed een stuk minder interessant, vind ik.

29. Er is niets mis mee om elk najaar alle zeven Harry Potter-boeken opnieuw te lezen.

30. Een draagdoek of ergonomische draagdoek maak het leven van iedere jonge ouder 100 keer makkelijker. Koop zo’n ding en neem er dan ook meteen een draagconsulent bij, want dat werkt een stuk fijner dan via YouTube pielen. Het is die drie tientjes meer dan waard.

Na de verzengende hitte van de afgelopen twee weken, typ ik dit eindelijk weer met een lange broek aan. Niet dat het écht nodig is, maar het kan wel. En daar gaat het om. Week 34: het voelt alsof de zomer nu bijna voorbij is, al gaan er ongetwijfeld nog een paar warme weekenden komen. Misschien nog wel tot ver in oktober, wanneer niemand er meer zin in heeft. Deze week was het in ieder geval nog volop zomer. En dit was wat ik deed.

Maandag

De week begon met een duo-interview in Amsterdam voor het eigen magazine van mijn werk. Voor mij een nieuwe vorm van interviewen, waarbij ik als een gesprekleider (en okee, opschrijver) fungeerde, maar de twee geïnterviewden met elkaar in gesprek gingen over hun werk en ambities. Leuk om eens te doen! Dit was tijdens de bijbehorende fotoshoot onder lichte tijdsdruk, want achter mij doemde een enorme onweersbui op, dus we hadden precies 25 minuten.

Dinsdag

Op mijn mamadag deden we het rustig aan: opstarten met een tijdschrift voor mij en een filmpje voor la petite, een rondje kinderboerderij, lekker lunchen, een middagdut voor beiden en daarna nog even lekker naar buiten met de loopfiets.

Woensdag

Om kwart voor 8 stond ik al bij de stort om een enorme berg karton en andere zooi af te voeren. Mijn nesteldrang begint serieuze vormen aan te nemen en alles moet opgeruimd, af en klaar voor de baby. Dit zijn overigens wel acties waar ik later spijt van heb, want mijn bekken vind dit echt niet leuk meer.
De rest van de dag spendeerde ik hier; lekker thuis aan het werk.
Dit supersfeervolle kantoor annex washok moet de babykamer worden. De commode is er klaar voor, maar de rest van de kamer nog niet helemaal. Dat zijn dus dingen waar mijn nesteldrang helemaal van op hol slaat.

Donderdag

Dagje naar kantoor en externe afspraken: hoi 27-weken-buik!

Vrijdag

Vrijdag, bijtankdag. De smurf naar haar opa, ik nog een klein beetje werken met koffie en een chocolaatje. En daarna spullen inpakken, want…
… we gaan naar mijn ouders! En natuurlijk staat de brug bij Lelystad open, zoals altijd tussen april en oktober.
Heel klein rondje Hoorn. Sinds ik er niet meer woon en bijna nooit meer in de haven en het centrum kom, voel ik me met de keer meer toerist. Ineens valt me op hoe mooi het eigenlijk is.
En dat moet ik natuurlijk ook aan mijn eigen nageslacht meegeven. Bootjes kijken op het Houten Hoofd.
En we sluiten af met een ijsje.

Zaterdag

Na een rustige ochtend bij mijn ouders thuis, ga ik zaterdagmiddag met S. en zus naar Sprookjeswonderland. Ik geniet van het verwonderde koppie van mijn tweejarige in het Sprookjesbos, geniet van haar schaamteloze dansjes bij ieder muziekje dat ze hoort, verbaas me over haar dapperheid en ben blij dat mijn zusje mee is om mee te gaan in de attracties waar mijn zwangere lijf niet meer in wil. Een heerlijke middag.
En ‘s avonds verlies ik genadeloos een potje Monopoly van mijn moeder en zusje.

Zondag

Zondagmiddag wilden we eigenlijk even snel wat dingen halen bij IKEA, maar bij het zien van de rij voor de ingang zijn we maar doorgereden naar het park. Stukken leuker en veel minder druk.

En nu is het zondagmiddag 17:00, drink ik alcoholvrije gin-tonic, eten we Hamka’s, kijkt de peuter Nijntje, leest de man een boek en ga ik zo eens lekker bietjesrisotto maken. Het was een fijne week.

Als ik nadenk over wat ik het leukste vind aan mijn oude blogs teruglezen, zijn het de kleine dagelijkse dingen. De dagboekjes. Je doodnormale leven dat nu je op deze manier leeft, maar er over een paar jaar weer heel anders uitziet. Gewoontes veranderen, er komen mensen bij en er gaan mensen weg en huizen, spullen en banen wisselen. De dingen die je niet vastlegt voor je fotoboek, maar wel heel waardevol zijn. Daarom vind ik het leuk om weer eens een tijdje bij te houden hoe het dagelijks leven er nu uitziet. Om later eens op terug te kijken en te zeggen: ‘weet je nog, toen?’. Dus dit was week 33 van 2020. En jongens, wat was het warm he?

Maandag

Toen ik maandag thuiskwam van een dagje kantoor, was de schoonmaakster geweest. Dat vind ik echt de ultieme luxe: thuiskomen in een schoon huis waar je zelf niks aan gedaan hebt. En toen had ze ook nog eens mijn Mount Everwash opgevouwen. Zo fijn <3

Dinsdag

Mijn vrije dag! Om half negen zaten S. en ik al op de bakfiets naar de plas, op zoek naar verkoeling. Daar was het heerlijk, de enige anderen waren andere moeders met peuters. Da’s het leven tegenwoordig. Na een broodje en een dutje (van beide partijen), hebben we het waterballet voortgezet in de tuin. Ik een klein voetenbadje en zij de wasmand vol met water. Beetje zuinig zijn met water is wel verstandig met deze temperaturen.

Woensdag

Dagje aan het werk onder de airco op kantoor. Heerlijk.

Donderdag

Mijn zwangerevrouwenbijtankdagje, dus lekker home alone vandaag. S. naar de opvang, man aan het werk, ik doe een dagje rustig aan. We ontbijten sinds maart altijd met zijn drietjes aan tafel, maar na een uurtje yoga vind ik het wel weer tijd voor een tweede ontbijt. Daarna klap ik binnen de laptop nog even open voor wat werk.
Na een middagdutje (dat mag op bijtankdag) geef ik toe aan mijn nesteldrang en start met Project Commode: het opknappen van een oude ladekast die nog van mijn opa en oma is geweest. Eerst maar eens grondig poetsen, want zelfs met dit tweede sopje komt er nog een heleboel vuil af.
En eindelijk, eindelijk komt er dan een beetje verkoeling.

Vrijdag

Vrijdagochtend is de tuin heerlijk opgefrist. Lekker!
Opa bij S., ik ga weer een dagje naar kantoor. Vandaag is dit mijn werkplek, lekker rustig in een huisje. Als Head of Copy hou ik me de hele dag bezig met teksten en concepten. Op deze vrijdag werk ik een Prinsjesdag-concept uit voor een klant en schrijf een blog over Instagram Reels. Daarnaast een bergje mail weggewerkt, het voorbereiden van een interview voor maandag en een klein redigeerklusje. Om 17:00 klap ik de laptop dicht.
En ik beland midden in een onaangekondigde hoosbui. Lekker fris het weekend in, zullen we maar zeggen.

Zaterdag

Zaterdagochtend begin met een ritje naar de dierenarts. Ik vind Harry al sinds vrijdag een beetje sloom en niet zichzelf en wil hem voor de zekerheid even laten checken. Hij blijkt een beginnende longontsteking te hebben en na een kwart liter vocht en een injectie tegen de misselijkheid zodat hij weer wil eten, mag ik hem weer mee naar huis nemen met een flinke antibioticakuur. Arm jongetje. Gelukkig knapt hij aan het eind van de middag weer op.
Na de enerverende ochtend gaan we ‘s middags nog even een stukje fietsen. We belanden in Hattem, bij IJsboerderij IJscowd, Na het ijsje kijken we nog even in de stal.

Zondag

Taart, want mijn wederhelft is jarig!
En we sluiten het weekend af met een (alcoholvrij) biertje in de tuin. Op zondagmiddag kijken we meestal een filmpje en die hebben voor de gelegenheid ook maar naar de tuin verplaatst.

Dat was week 33: warm, sloom en toch nog best productief. Voor zover dat gaat met mijn bolle buik, het slaapgebrek en gammele bekken 🙂

Bijna 26 weken zwanger ben ik nu. Op 12 maart 2020, om half zeven ’s ochtends, verscheen de boodschap ‘zwanger 1-2 weken’ in het schermpje van de digitale Clearblue-test. Ik kan me mijn eerste reactie eigenlijk niet meer herinneren, maar in de weken daarna, waarin we met zijn drieën aan huis gekluisterd waren, overheerste de onzekerheid. De miskraam vlak voor Kerst had er behoorlijk ingehakt, merkte ik. Die Clearblue van 12 maart was dam ook niet de laatste test, minimaal eens per week wilde ik nog even checken of het nog goed zat, al stapte ik later wel over op het huismerk van Kruidvat, gezien de kosten. Ieder wc-papiertje werd uitgebreid gecheckt op de aanwezigheid van bloed en ik constateerde dat de bedenker van het wc-papier met roze bedrukking zelf nooit een miskraam heeft gehad.

Een paar dagen later kwam daar de misselijkheid bij. En hoewel ik groen van ellende over de bank gedrapeerd hing, genoot ik van de bevestiging. De misselijkheid bevestigde de aanwezigheid van hormonen, de groei van het klompje cellen in mijn buik. De talloze Zoom-meetings deed ik met een emmertje naast me en de zorg voor S. kwam voor een groot deel neer op mijn wederhelft, die ondertussen ook zíjn werk in goede banen probeerde te leiden. Het was een geluk bij een ongeluk, die rustige weken thuis. Ik heb me regelmatig afgevraagd hoe ik tijdens mijn eerste zwangerschap, toen ik ook behoorlijk misselijk was, gewoon gefunctioneerd heb.

Ik hoopte, tegen beter weten in, dat ik me rond twaalf weken beter ging voelen. Twaalf werd veertien, veertien werd zestien en pas rond de twintig weken ging het dagelijks kokhalzen en overgeven naar een incidenteel braakje. Al moet je me nog steeds geen vuilniszak laten vervangen. Maar daar heb ik sowieso een hekel aan.

Wat er wel rond twaalf weken veranderde, was de introductie van het Pijnlijke Bekken. Waar ik in mijn vorige zwangerschap fluitend rondwandelde tot het einde, waggelde ik nu na drie maanden al als een gans. Kalm aan doen, is het advies. En dat lijkt te helpen, ook tegen de altijd aanwezige vermoeidheid. Met een beetje pijn in mijn hart ben ik drie in plaats van vier dagen gaan werken en slaap ik overdag met de peuter mee. Ik volg een cursus yoga, lees, luister en kijk alles wat er te vinden is over mooie bevallingen en plan verder zo weinig mogelijk. Het doet me goed.

Meer dan ooit ben ik me bewust van het feit dat mijn lichaam een mensje aan het maken is. Een mensje dat nu al schopt, draait, stuitert, hikt en zich uitrekt in mijn buik. Dat nu zo groot is als een venkel (met of zonder die sprieten, Prenatal?) en mijn stem kan horen. Waar ik vroeger altijd team ‘zwangerschap is geen ziekte’ was, merk ik nu dat het geen schande is om het even rustiger aan te doen terwijl mijn lijf voor de tweede keer een topprestatie levert. Kijkend naar mijn bewegende buik weet ik dat wij nu even het allerbelangrijkste zijn. Ze fluit me terug en roept me tot orde, leert me dat het goed is om soms even voor jezelf te kiezen. Dat werk niet het belangrijkste is, maar dat mijn gezin het middelpunt van mijn universum is.

Het is een wijs kind, nu al.  

Een huis met een eetkamer, dat leek me altijd iets voor rijke mensen met landhuizen. Maar ha, het leuke van een splitlevelhuis als het onze, is dat je heel veel verdiepingen hebt en dus een aparte woon- en eetkamer kunt inrichten. Dit is onze eetkamer, waar we sinds corona ineens heel veel tijd doorbrengen. Het is namelijk een heel fijne plek om te eten, werken, knutselen, kleuren en spelletjes te doen.

Onze eetkamer is de gezelligste plek van het huis, met de tafel als hart van de kamer. De laatste toevoeging zijn de boekenplanken, daterend van het eerste lockdown-weekend, toen we net als de rest van Nederland aan het klussen zijn geslagen. Verder vind je er vooral veel groen, zowel op de wand als de stoelen en in de planten.

Groen, groen, groen! Het dressoir is gemaakt van IKEA Eket-kasjes, het schaakbord, de letterbak en de typemachine zijn vintage en de plant is een Monstera die hoognodig verpot moet worden. De kleur op de muur is een willekeurige groengrijze mengtint van de Hornbach.
Dressoir van dichtbij. In de letterbak staat onze collectie LEGO mini figures. Op de boekenstandaard een boek over LEGO, maar da’s toeval. We zijn geen die-hard LEGO-bouwers.
Hoewel….
De andere kant van de eetkamer, met een bekend kastje van IKEA vol persoonlijke spulletjes. En ja, dat is weer een LEGO-ruimteschip. Maar dit is echt de enige kamer in huis met LEGO hoor 😉
Dit zie je als je de trap op loopt. De IXXI van het Meisje met de parel hebben we al jaren en hing ook in ons vorige huis als eyecatcher. De tafel verhuist ook al een paar jaar met ons mee en is van Basic Label, de lampen zijn zelfgemaakt, het gymbankje is vintage, kleed van IKEA en de stoelen zijn van Giga Meubel.
Boekenplanken, gewoon van goedkope plankendragers van de Hornbach en witte planken. De oplettende kijker ziet dat mijn wederhelft een fascinatie heeft voor biografieën van enge dictators. Staat ook heel gezellig als achtergrond van je Skype-overleg, die collectie Hitler en Stalin achter je…

Het lastigste aan het inrichten van deze ruimte was om het gezellig te krijgen. Deze kant van het huis ligt op het noorden, dus het licht is er koel en het is snel een beetje donker. In plaats van dat heel erg te bestrijden, heb ik het maar omarmd. Door de warm groengrijze muur, de zachte fluwelen stoelen en het kleed onder de tafel voelt het nu gezellig in plaats van donker. De boekenplanken zijn ook heel waardevol. Niet alleen omdat ze gezellig staan, maar ook omdat het de galm van deze ruimte een beetje onderdrukt.

Zo zie je maar, een eetkamer is ook voor gewone mensen best haalbaar. We hebben onszelf wel moeten aanleren om er te gaan zitten. De keuken ligt zes treden lager en daardoor is het verleidelijk om daar aan de bar te eten. Maar door een dienblad te kopen waarmee je je spullen makkelijk meeneemt en de kinderstoel gewoon weg te halen uit de keuken, hebben we onszelf gedwongen. Nu eten we er in ieder geval elke ochtend, ‘s avonds (tenzij we een kind-naar-bed-en-thuisbezorgd-avondje hebben) en ‘s middags als we thuis zijn. Veel gezelliger 🙂

Toen de COVID-19-storm een beetje leek te gaan liggen, besloten we dat we er graag nog even tussenuit wilden deze zomer. Maar wel op een relatief veilige manier, dus niet in een drukke stad. Omdat alle huisjes op het platteland sneller uitverkocht waren dan het toiletpapier bij AH half maart, besloten we dit jaar weer eens te gaan kamperen.

Nu moet je weten dat mijn grote liefde in principe een hekel heeft aan kamperen, dat ik op het moment van plannen amper zonder hulp van de bank op kon staan wegens bekkenklachten door de zwangerschap én dat we geen tent hadden waar we met zijn drietjes inpasten. Kortom: er kon bijna niets misgaan.

Het laatste probleem was met dank aan Marktplaats snel opgelost. Voor 120 euro kochten we een amper gebruikte Ten Cate-tent, die mijn wederhelft op een regenachtige zaterdag opgehaald heeft in een dorp ergens waar Friesland naadloos overgaat in de Waddenzee. Een paar weken later hebben we hem eens opgezet in de tuin van mijn schoonvader en kwamen erachter dat we behalve de essentiële scheerlijnen niets misten.

De wederhelft kwam ondertussen tot het inzicht dat hij kamperen met temperaturen onder de 25 graden en zonder zon het allerergst vindt, dus besloten we voor een redelijk zonzekere bestemming te gaan. Zuid-Frankrijk, here we come. Kwamen we bij de grootste uitdaging: zwanger kamperen met bekkenklachten. Kan dat? Na enig googlen, overleg met de verloskundige en mijn bekkenfysio kwam ik tot de conclusie dat het best moest kunnen, al was het met wat aanpassingen.

Slapen
Een goed bed was mijn eerste prioriteit. Waar we voorheen altijd op dunne self-inflating matjes van Perry Sport sliepen, waarvan je nooit wist of ze nou lek waren of altijd al zo dun, hebben we nu besloten om niet te bezuinigen op slaapcomfort. We hebben twee Redwood Stretch Limousine 10-matten gekocht, slaapmatten van 10 centimeter dik, gevuld met schuim. Daardoor liggen ze serieus bijna net zo lekker als ons bed thuis. Best fijn, want die twee matten samen waren ook bijna net zo duur als ons matras 😉

Zitten
Een stoel op fatsoenlijke hoogte, met een goede rugleuning, leek me ook heel fijn. We kochten vrij simpele exemplaren van de Lidl en met een voetenbankje erbij zat ik als een koningin voor mijn tent.

Plassen
Zwangere vrouwen moeten ’s nachts vaak plassen. Ik zag mezelf echt niet midden in de nacht naar het toiletgebouw lopen, dus hebben we een plasemmer gekocht. Ideaal.

Opstaan en bukken
Op de camping bevind je je vaak laag bij de grond. Je bed is laag, je spullen liggen in tassen op de grond en, zeker met een peuter, zit je vaak op de grond te spelen of in een pierenbadje. Van de fysio en yogajuf heb ik wat goede tips gekregen om verantwoord op te staan vanuit zit- of lig houding op de grond en daar heb ik bewust op gelet. Duurt wat langer, maar je bekken is je dankbaar.

Maar hoe beviel het nou?
Goed! Eigenlijk had ik veel minder last van mijn bekken dan thuis, omdat ik amper trappen liep, het rustig aandeed en zitten, staan en lopen veel meer afwisselde dan tijdens een gewone kantoordag. Op reisdagen kwam ik soms wat stijfjes uit de auto, en na een gebroken nacht met de peuter op 1 mat was ik ook behoorlijk gebroken, maar het is me enorm meegevallen. Zwanger kamperen kan dus prima. Maar neem wel je plasemmer mee.