Hallo op deze laatste dag van 2021! Omdat het me vorig jaar goed bevallen is, heb ik besloten om ook 2021 samen te vatten in foto’s. 21 dit jaar, want vorig jaar waren het er 20. Heerlijk format, elk jaar eentje extra. Ik weet dat het voor veel mensen niet het geval was, maar voor mij persoonlijk was 2021 een heel goed jaar. Het eerste volle jaar als gezin van vier, het jaar waarin ik ein-de-lijk de stap nam om voor mezelf te beginnen en het jaar waarin er verder weinig spectaculairs gebeurde, maar dat was eigenlijk ook wel heel fijn.

In januari was dit kleine pluizenbolletje hierboven zes weken en ging ik weer – 1 dagje per week- aan het werk. Zo kon ik mijn verlof wat langer rekken en hoefde ik haar pas na vier maanden naar de opvang te brengen in plaats van na drie maanden. Toen vond ik dat best wel prima, maar achteraf denk ik: ‘waarom zat ik toen nog niet fulltime op de bank te knuffelen met mijn baby?’. Maar goed, die keuze maakte ik toen en ik snap ook wel waar het vandaan kwam.

Half januari was ik he-le-maal klaar met het thuis zitten en boekte vrij spontaan een weekendje Ameland. De baby was de eerste avond totaal hysterisch door alle prikkels, er was niets open, want lockdown, en het was zo koud dat we vooral binnen in het huisje gezeten hebben, maar het was magisch om het hele strand van Ameland voor ons alleen te hebben tijdens een sneeuwbui. En ook al zaten we veel in ons huisje, het was toch ook fijn om eens naar vier andere muren te kijken dan die van onszelf.

Op Valentijnsdag verraste de wederhelft me met een sneeuwwandeldate inclusief warme thee in de sneeuw. Die man is zoveel romantischer dan ik.

De eerste helft van het jaar stond ook in het teken van voeden, voeden, voeden. Dat kleine dametje ging steeds lekkerder in haar vel zitten, dankzij een dieet van liters koemelkvrije borstvoeding en fysiotherapie.

Na een hele lange winter werd het uiteindelijk toch weer lente. En tegelijkertijd met het aanbreken van een nieuw seizoen, kwam ik tot de conclusie dat mijn batterij steeds leger liep en niet echt meer wilde opladen. Ik ging wat minder werken en twijfelde steeds meer over wat ik nu wilde doen. Ik werd gevraagd voor een hele toffe functie bij een mooi bedrijf, maar besloot op het allerlaatste moment dat dit niet het moment was om die stap te wagen. Een baan die het waard was om 1000% te geven, verdiende iemand die dat ook kon doen. Niet iemand met een half lege accu die om half negen ’s ochtends alweer naar bed wilde. Dus twijfelde ik nog even verder.

En natuurlijk waren deze rooie en zijn grijze broer er ook nog. Ze worden een dagje ouder, vooral Harry heeft zijn dagelijkse shotje pijnstillers hard nodig om nog in beweging te komen en lijkt inmiddels ook te dementeren (of heeft gewoon totale schijt gekregen aan het huishoudelijk regelement), maar ze zijn still going strong.

Al sinds mijn eerste zwangerschap heb ik een groepje ‘internetvriendinnen’ waarmee we al vier jaar lief en leed delen. We wonen letterlijk van Groningen tot aan Maastricht en overal daartussenin en hebben compleet verschillende achtergronden, maar het is heerlijk om zo’n clubje vrouwen te hebben om alles rondom het gemoeder mee te delen. Uren appten we met zijn zessen en dit voorjaar was het eindelijk zover dat we elkaar én de peuters waarmee het ooit begon, ontmoetten. Het was een heerlijke dag en we hadden elkaar ‘in het echt’ nog meer te vertellen dan via Whatsapp. Internet is iets moois.

Ook een hoogtepunt dit jaar: mijn haar afknippen! En dit was sowieso een leuke dag, want na de kapper fietsten we naar de oude IJsselcentrale en dronken daar Zwolse biertjes om 13 uur ’s middags.

Het enige middagje ‘strand’ (lees: de gore recreatieplas hier in de wijk) van dit jaar. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik deze foto maakte: echt ultiem moeder, met twee van die meisjes op een badlaken.

Vakantie in eigen land. Op een Farm Camps-camping nog wel. En ergens op deze Zuid-Limburgse heuvel kreeg ik een ingeving: ik ging mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Sinds 1 september ben ik zzp’er en dat bevalt me echt ontzettend goed.

Ik durfde het eindelijk aan om mijn baby uit logeren te sturen, dus de man en ik gingen een nachtje naar Leeuwarden. Wandelen, bijpraten, bier drinken, lekker eten en uitslapen: meer hadden we niet nodig. En de baby bleek bij opa en oma wél over de doorslaapfunctie te beschikken waar ze in de acht maanden daarvoor nooit blijk van gegeven had.

Verder waren we dit jaar heel veel in het bos bij Hattem te vinden. We hebben nog even geprobeerd een huis naast dat bos te kopen, maar dat ging aan onze neus voorbij. Net als 4 andere huizen waar we gekeken en geboden hebben. En dat was eigenlijk ook wel prima zo: we blijven voorlopig maar even zitten waar we zitten.

We sloten de zomer af met een nogal turbulent kampeertripje naar Twello. De man fietste erheen met de peuter in de bakfiets, ik volgde de dag daarna met de baby en blies om 2 uur ’s nachts weer de aftocht omdat diezelfde baby weigerde te slapen en de halve camping wakker hield. De volgende dag meldde ik me weer voor het ontbijt en na een ochtendje campingplezier ging ik met S. naar het zwembad, waar ze binnen 5 minuten uitgleed en een enorme buil opliep. Op de camping aangekomen bleek dat het ’s nachts heel hard en lang zou regenen, dus toen besloten we mijn schoonouders te bellen voor hulp, de tent af te breken en met gierende banden naar Zwolle te rijden. We waren ge-sloopt. Maar we hebben wel gelachen. Achteraf.

Ik ging een weekendje in mijn eentje naar Berlijn. Voor een Wattedoeninberlijn-Patreon-meetup en om lekker in mijn eentje te wandelen, lezen en fotograferen.

Eind september was ik blij, want ik had in mijn eerste maand mijn maandelijkse omzetdoel gehaald. Tijd voor taart! En ook fijn: in de maanden daarna bleef het zo goed gaan.

Begin oktober ging ik vrij onverwacht een paar dagen naar Alicante. Om mijn moeder op te halen en omdat ik als zzp’er toch overal kan werken, dus waarom dan niet in een Spaans nazomerzonnetje?

En die baan die in mei niet doorging, deed ik vanaf oktober op zzp-basis. Niet als hovenier, hoewel deze foto anders doet vermoeden, maar als marketeer en communicatie-adviseur bij Tijhuis Ingenieurs. Een mooie club met leuke mensen, bleek ook maar weer tijdens dit personeelsuitje waarbij we heggen gingen planten. Zo zie je: uiteindelijk komt alles goed.

De dagen werden weer korter en hoewel het soms verleidelijk is om de hele dag door te werken, sleurde ik mezelf waar dat kon naar buiten voor een wandeling onder kantooruren. En dat is eigenlijk altijd de moeite waard, maar op ochtenden als deze helemaal.

En we sloten het jaar af met een beregezellige kerstlogeerpartij bij mijn schoonzus en zwager. Lekker eten, goed gezelschap en de volgende ochtend in pyjama ontbijten en de kat knuffelen: niets meer aan doen.

Dat was mijn jaar. Het was heerlijk. En ik hoop dat 2022 ons net zoveel geluk brengt. Voor nu: een fijne jaarwisseling en ein guten Rutsch ins neue Jahr!

Author

4 Comments

  1. Wat een fijn overzicht! Ik vond 2021 stiekem ook echt wel een fijn jaar en we hebben een gedeelde herinnering: ook ik bracht een middagje door met mijn dochter op een badlaken aan een recreatieplas en voelde me echt ultiem moeder. Haha!

    • Haha! Cool! Er is ook gewoon weinig moederiger dan met een nat kind, een lekkend ijsje en nét teveel zand op een handdoek te zitten.

  2. Heel leuk om alle foto’s te zien! En onze kindjes schelen echt niet veel in leeftijd zie ik 🙂

Reply To Anne Cancel Reply