back
back

Opvoedboeken vind ik over het algemeen stom. Maar nu het in leven houden van een baby overgegaan is in het opvoeden van een dreumes, vind ik het soms toch fijn om een paar handvaten te hebben. Niet om klakkeloos over te nemen, wel als food for thought. En daarom kocht ik laatst het boek Montessori voor thuis van Simone Davies.

Het boek belooft een gids te zijn voor ouders die op zoek zijn naar een mindful opvoedstijl (check). Hiermee worden de peuterjaren geen terrible two’s, maar een harmonieuze en leerzame tijd voor ouder en kind (was sowieso al mijn intentie). Het is gebaseerd op de ideeën van Maria Montessori, de Italiaanse pedagoge die we vooral kennen van de naar haar genoemde onderwijsmethode. Het boek gaat vooral in op de jaren voordat je kind naar de basisschool gaat. Wat kun je dan al doen volgens de montessorimethode? Ik vond het een heel fijne kennismaking met Montessori en deel 5 inzichten uit het boek.

1. Helpen
Kinderen leren door het te doen. Dat wist ik eigenlijk al wel, maar door het boek ben ik meer na gaan denken over waarmee ze me dan kan helpen. Dus nu staat er een krukje bij het aanrecht, want eigenlijk zijn er best veel dingen die ze kan doen als ik ga koken. Groente wassen, een ui pellen, dingen in bakjes doen, een pan pakken. Ze vindt het superinteressant en komt nu uit zichzelf met haar kruk aanslepen als ik aankondig dat ik ga koken.

2. Tijd
Ik las ook iets moois over tijd. Als volwassene wil ik vaak gewoon even doorgaan. Maar, zo las ik, als je ergens een kwartiertje tijd kan maken om het op het tempo van je dreumes te doen, levert dat heel mooie dingen op. En sinds ik dat probeer toe te passen, hebben we minder strijd omdat ik door wil en zij nog even de sprietjes tussen de tegels wil bestuderen. Ik pas me wat meer aan aan haar tempo, zij moet het tenslotte allemaal nog ontdekken.

3. Driftbuien handelen
Mijn anderhalf-jarige is druk op zoek naar grenzen. En soms is zo’n grens ineens bereikt en wordt ze daar heel boos om. Een authentieke dweilen-over-de-vloer-driftbui. Niet altijd lekker getimed, maar uit het boek leerde ik dat je beter eerst je kind kunt laten uitrazen dan proberen de driftbui zo snel mogelijk tot bedaren te brengen. Dus blijf ik ernaast zitten en vraag ik haar, als ze even een momentje pakt om adem te halen om een volgende krijs in te zetten, of ze een knuffel wil. En meestal wil ze dat en verandert het woeste schreeuwen in verdrietig snikken. Werkt prima. Je moet je alleen even over de verbijsterde blikken in de supermarkt heen zetten.

4. Verwerkingstijd
“Pak je jas maar!” … “Pak je jas? Hij hangt in de gang.” Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik hoor mezelf best wel vaak dezelfde dingen zeggen zonder dat ik enige reactie krijg. Van Simone leerde ik dat peuters soms even wat tijd nodig hebben om te verwerken wat je zegt. En dat je daarom niet binnen tien seconden weer hetzelfde moet vragen. Ik probeer nu een vraag te stellen en tel daarna in mijn hoofd tot tien. Dan merk ik dat ik eigenlijk bij 5 de vraag al opnieuw had willen stellen, maar dat zij bij tel 7 reactie geeft. (Wonderlijk genoeg heeft de vraag: “Wil je een koekje?” ongeveer 0,1 seconde verwerkingstijd. Dat verklaart ze dan weer niet.)

5. Kindproof inrichten
Wij zijn allebei best wel lang. Dus dingen in ons huis hangen hoog. Door het boek ben ik eens gaan kijken naar wat er op haar hoogte te beleven is in huis: weinig. Vandaar dat ze zo geïnteresseerd is in het handdoekenrekje in de keuken, want daar hangt alles op ooghoogte. Daarom hebben we wat kindrpoof maatregelen genomen, zoals een tafeltje en stoeltje op haar hoogte, een laag kapstokje in de gang en een plankje in de onderste keukenkast met haar eigen bordjes en bestek. Binnenkort wil ik nog wat leuke kaarten of prints op haar hoogte hangen. Wat ik wel al deed: dingen waar ze niet aan mag komen gewoon wegzetten in plaats van continu te herhalen dat het niet mag. Bleek ook een goede tip uit het boek.

Dit zijn maar 5 van de vele inzichten. Het boek heeft mij enorm geïnspireerd om bewust na te denken over hoe ik (wij) haar willen opvoeden. Natuurlijk kan ik me niet overal in vinden, maar vooral de hoofdstukken over je kind accepteren zoals het is, nieuwsgierigheid prikkelen en mijn rol als volwassene, hebben me heel erg aan het denken gezet. Echt een aanrader!

2 Comments

  • Anne
    februari 26, 2020 Reply

    Ah, wat een nuttige tips! En ook herkenbaar, althans, sommige dingen probeer ik wel toe te passen, maar niet alles gaat even soepel altijd. Zo vind ik het aanpassen aan het tempo van m’n dochter nog wel eens een uitdaging omdat ik dan te ongeduldig ben ;-).

  • […] voor thuis! Ik schreef er een artikel over en pak het boek er nog regelmatig even […]

Leave a Reply

Over mij

Ha. Ik ben Nikki, 29 jaar, geïmporteerd West-Fries in Zwolle. Ik heb een man, een dochter en twee katten. Sinds februari 2019 woon ik in mijn ultieme schrikbeeld: de Vinex. Hier vind je meer over mijn avonturen.

Freelance tekstschrijver

Instagram

Something went wrong: The access_token provided is invalid.

Pinterest