Kerstbomen staan vrij hoog op mijn lijstje met dingen waar ik blij van word. Dus zodra de Sint zijn hielen heeft gelicht, hijs ik de boom uit de garage en sla aan het versieren. Dit jaar was dat op zondag 5 december. Eigenlijk een dagje te vroeg, maar zondag is gewoon een mooie dag om de boom te versieren. Natuurlijk had ik hulp van een ijverige peuter, die me al twee weken vroeg wanneer we de kerstboom gingen opzetten. Eenmaal aan de slag verloor ze al vrij snel haar interesse in de grote boom, maar stortte zich helemaal op het versieren van de kleine boompjes die ook uit de doos kwamen. Prima. Kon ik lekker mijn eigen boom versieren.

Een groot deel van mijn kerstballen is van mijn opa geweest. Ik ben verliefd op die kerstballen. Het zijn de kerstballen die mijn vader en zijn drie broertjes uitgezocht hebben, toen ze nog kleine jochies waren. Ik heb mijn oma nooit gekend, maar ik kan me voorstellen dat ze als enige vrouw in een huis vol mannen, blij was met dat soort kleine dingetjes. Dat die rouwdouwers ook oog konden hebben voor de schoonheid van een kerstklokje. Of een kerstbal met een lachende zon erop. Of een groene sneeuwpop met t-rex armpjes. Een roze paddenstoel. En dat het dan helemaal niet uitmaakte dat het qua kleur niet allemaal perfect bij elkaar paste.

De oude ballen hangen op veilige hoogte, buiten het bereik van grijpgrage handjes. Lager in de boom hangen de nieuwere versieringen. Een zak patat, een plastic glitterunicorn en onze voorletters in gouden belletjes. Het is een bont geheel, maar het zijn allemaal dingen waar we blij van worden. Hier geen uitgekiend kleurenschema, maar een boom vol mooie herinneringen. Alles mag de boom in.

En misschien nog wel meer dan van het versieren zelf, geniet ik van het uitpakken van de spulletjes. Van doosjes vol krantenpapier in verschillende stadia van vergeling, gevuld met kerstballen. Elk jaar ben ik weer verbaasd over wat er allemaal uit mijn vier verhuisdozen aan kerstspullen komt. Het is altijd meer dan er daadwerkelijk in de boom en in huis past. En elk jaar koop ik tóch weer iets erbij, zoals dit prachtige vogeltje van Käthe Wohlfahrt, dat ik deze zomer in Berlijn kocht. In de meest hysterische kerstwinkel die ik ooit gezien heb trouwens.

Zo. In vol ornaat. Vol met lampjes en herinneringen. En een scheve piek, want die mag de peuter er vanaf mijn nek bovenop zetten.

De rest van het huis pakten we ook nog even mee, zoals Harry hier demonstreert.

De grote kerstboom staat in de eetkamer, omdat de woonkamer ook de speelruimte van de meisjes is. Daar hebben we alleen een versierde kamerden in de vensterbank staan, met de Playmobil kerststal eronder. Nu ik naar de foto kijk, geloof ik trouwens wel dat Jozef even boodschappen was gaan doen en Maria ondertussen de buurman op bezoek had. Die man met die pet is niet de Jozef die bij het stalletje hoort…

Ook vaste prik in ons kersthuis: de papieren huisjes van Jurianne Matter. Ze maken me instant vrolijk als ik ze neerzet.

Nu is de laatste maand van 2021 écht aangebroken. Nog tweeënhalve week en dan is het kerst! Ik vind het altijd een heerlijke tijd, en hoewel ik het dit jaar drukker heb dan ooit, probeer ik heel bewust te genieten van de sfeer, de lichtjes, 100 keer dezelfde liedjes op de radio en alle rituelen die de kersttijd zo bijzonder maken. Heerlijk.

Author

1 Comment

Write A Comment