Author

Nikki

Browsing

Ik zei het al eerder: wat mij betreft beginnen we vroeg met de kerstvoorpret dit jaar. En daarbij kan een adventskalender niet ontbreken. Die koop je tegenwoordig in alle soorten en maten, gevuld met bier, kaas, seksspeeltjes, sokken of ouderwetse chocolaatjes, maar ik vind het leuker om hem zelf te maken. En ik vind het nóg leuker om iets te maken waar je een paar jaar mee kunt doen. En zo kwam ik uit bij deze adventskalender die je jaar op jaar kunt gebruiken. Gemaakt van een overgebleven kastplank, de kersthuisjes van Albert Heijn die al een tijdje rondslingerden en een pakje knijpers. Ik maakte hem voor S., maar je kunt hem ook voor je zus, een vriendin, je lover of je moeder maken, natuurlijk. Hoewel het uitpakken nog even moet wachten tot 1 december, zorgde het maken en vullen van de kalender bij mij al voor instant bevrediging van mijn kerstkriebels.

Wat heb je nodig voor deze adventskalender?

  • Een grote houten plank. Ik had een kastplank over van mijn IVAR hack en die is ongeveer 80 x 50 centimeter.
  • 24 knijpers
  • Albert Heijn kersthuisjes
  • Schuurpapier
  • Lijmpistool + 4 patronen
  • Cadeaupapier, -zakjes of -doosjes (HEMA is your friend)
  • Cijfers 1 tot en met 24 (ook van HEMA)
  • Kleine cadeautjes (zie hieronder mijn inspiratie voor een adventskalender voor peuters)

De kersthuisjes van Albert Heijn zijn schattig, maar ook voorzien van spuuglelijke logo’s. Het goede nieuws: die logo’s schuur je er met een schuurpapiertje makkelijk vanaf. Daarna even goed afspoelen en afdrogen en je hebt een verzameling merkloze huisjes. Ik heb ze als een straatje onderaan de plank gelijmd met steeds een paar centimeter ertussen.

Daarna is het tijd voor het lastigste onderdeel: de knijpers verdelen over de plank. Ik begon in nette rijen, maar omdat ik niet echt een rekenwonder ben dat niet echt lekker uitkwam, heb ik ze uiteindelijk kriskras over de plank verdeeld. Ik heb erop gelet dat ik bij sommige knijpers ruimte had voor een wat groter cadeautje. Lijm ze goed vast, met de mooiste kant boven. Plak vervolgens de cijfers erop. Dat kun je op volgorde doen, maar ik heb ze door elkaar geplakt. Wat jij leuk vindt.

En dan het leukste onderdeel: cadeautjes zoeken, inpakken en verdelen over de kalender. Je kunt het daarbij zo gek maken als je zelf wilt. Van snoep tot echte cadeautjes, kleine boekjes of opdrachtjes.
Dit heb ik onder andere in mijn adventskalender gestopt:

  • Kleine chocolaatjes in de vorm van lieveheersbeestjes
  • Houten kersthangertjes (HEMA) om in haar eigen boompje te hangen
  • Een flesje voor haar pop
  • Haarspeldjes
  • Ringetjes (Action)
  • Kleivormpjes
  • Kerstsokken
  • Stickers
  • ‘Opdrachtkaartjes’ voor o.a. koekjes bakken
  • Doosje rozijntjes

Daarbij heb ik erop gelet dat activiteiten op vrije dagen of in het weekend vallen en dat de chocolaatjes een beetje verdeeld zijn over de maand, want elke dag chocolade eten mag mama alleen vind ik ook in december niet nodig. Ik heb in het achterhoofd gehouden dat het op deze leeftijd vooral om het idee van een cadeautje uitpakken gaat, dus dat het niet nodig is om er hele grote of dure presentjes in te doen. Een doosje rozijntjes is ook nog leuk, als je twee bent.

En zo ziet hij eruit: klaar voor december. Na de 24e gaat hij weer de berging in en volgend jaar kan hij gewoon weer hergebruikt worden. Natuurlijk kun je alle kanten op met deze adventskalender: je kunt de plank schilderen, de knijpers vervangen door metalen klemmetjes, er spijkers inslaan om daar cadeautjes aan te hangen, de huisjes vervangen door plastic beestjes… Ik denk dat ik hem in december nog extra ga versieren met een streng kerstlampjes door de huisjes heen, dat maakt ‘m nog feestelijker. Maar eerst tellen we nog even af naar de adventsperiode (funfact: als je vandaag aan een adventskalender begint, ben je op 1 december klaar en kun je een nieuwe open gaan maken ;-)).

Toen ik laatst bij IKEA was voor dingen die ik Echt Nodig had, gingen er natuurlijk ook een paar dingen mee die ik niet nodig had. Zoals Handskalad, een houten tekenhand. Designmerk HAY had ze al in de collectie, maar deze van IKEA is net een tikkie betaalbaarder. Die ging dus in de gele tas, want ik zag direct voor me wat ik ermee wilde doen.

Een paar weken geleden besloten mijn moeder, mijn zwangerschapshormonen en ik om de hal een kleine make-over te geven. Daar was namelijk nog niets veranderd sinds de vorige bewoners vertrokken zijn en het was bepaald niet gezellig thuiskomen in een vergeeld hok met structuurbehang en de lelijkste lamp ooit aan het plafond. Dus het structuurbehang ging eraf, het plafond en de muren werden mijn lievelingskleur RAL 9010, de grootste wand schilderden we in de kleur Kameel van de Gamma, deels vanwege de naam, en met een nieuwe kapstok en nieuwe lamp leek het al heel wat. Er miste alleen nog een leuk sfeerlampje. En daar kwam de IKEA-hand om de hoek.

Met een leuk stukje snoer, een mooie fitting en een sfeervolle peertje, kun je daar namelijk heel makkelijk een grappig lampje van maken.

Wat heb je nodig?

  • Een houten tekenhand
  • Mooi elektriciteitssnoer (dat van mij is ongeveer 1,50 meter, maar het is afhankelijk van de afstand tussen de lamp en het stopcontact) , een schakelaar, een fitting en een stekker (als je een beetje handig bent kun je het geheel vervolgens zelf in elkaar zetten, anders koop je een kant en klaar exemplaar) + kleine schroevendraaier, een kniptang en een striptang.
  • Een kooldraadlamp (of een LED-variant)
  • Tie-wrap
  • Plug + lange schroef en eventueel een dotje montagekit

Zet de stekker aan de ene kant van het snoer, de fitting aan de andere kant (YouTube is your friend, als je niet weet hoe dat moet), knip het snoer op ongeveer 50 centimeter doormidden en bevestig daar de schakelaar. Test of alles werkt (als de hoofdstop eruit vliegt heb je iets verkeerd gedaan).

Peuter het vilt van de onderkant van de hand, daaronder zit namelijk een gat waar je met enig pielen een schroef in kunt wrikken. Bepaal waar je lamp moet hangen, boor een gat, druk er een plug in, draai de schroef er zover in dat je de hand er stevig aan op kan hangen en schuif de hand eroverheen. Je kunt het geheel verstevigen met een beetje sneldrogende montagekit.

Het snoer heb ik met een paar slagen losjes om de hand heen gewikkeld en vastgezet aan een van de vingers met een klein tie-wrapje. Lampje erin draaien, stekker in het stopcontact en voilá!

Nog 49 dagen tot kerst! En omdat we in dit rare jaar allemaal wel toe zijn aan een beetje gezelligheid, vind ik dat we extra vroeg mogen beginnen met kerstversiering. En ik ben niet de enige, want waar ik een subtiel kransje (en okee, een sliertje lampjes langs de boekenplank) heb opgehangen, hebben mijn buren al zoveel kerstverlichting dat ze vermoedelijk zichtbaar zijn vanuit het ISS.

Maar goed, een pompomkrans dus. Ik kwam hem ooit eens tegen op Pinterest, begon in 2018 met het maken van pompoms (of zijn het nou pompons? Google geeft geen uitsluitsel), had geen zin meer en pakte het project afgelopen zomer weer eens op. En nu hangt ‘ie naast de voordeur te shinen.

Wat heb je nodig voor een pompomkrans?

  • Heel veel wol in kleuren die je mooi vindt. Hier zitten in totaal ongeveer 6 grote bollen in. Hoe goedkoper, hoe beter, want die gaan lekker pluizen. Zeeman en Wibra dus. En schuw ook vooral de bollen met glitterdraad niet, het is tenslotte kerst.
  • Pompommakers in diverse formaten, meestal koop je ze per drie. (ik kocht mijne via AliExpress, maar ze hebben ze ook bij de HEMA). De basisschoolmethode (met rondgeknipte kartonnetjes) kan ook, maar duurt eeuwen. Investeer dus vooral die paar euro.
  • Een scherpe schaar
  • Een strokrans
  • Lijmpistool met +/- 4 patronen
  • Lint of visdraad om de krans op te hangen.  

Tsja, de werkbeschrijving is vrij eenvoudig: maak pompoms. Véél pompoms. In mijn krans zitten er 65 van verschillende formaten. De meeste zijn middelgroot, maar voor de afwisseling heb ik ook kleintjes gemaakt (om gaten op te vullen) en een paar grote. Het grote voordeel van pompoms maken is dat je dat voor de televisie kan doen. Blijf wel een beetje opletten, want voor mooie ronde pompoms verdeel je de wol zo gelijkmatig mogelijk over de pompommaker. En maak ze mooi vol, ze moeten nog nét dicht kunnen. Dan krijg je mooie fluffy pompoms.

Als je 65 van die dingen hebt gemaakt (trek hier gerust een week of 2 voor uit), knip je ze mooi rond bij en verwarm je ondertussen je lijmpistool. Bepaal wat de bovenkant van je krans moet worden en knoop hier alvast een lint of een stuk visdraad. Dan is het tijd voor het leukste werk: de pompoms verdelen en vastlijmen.

Ik heb in rijen gewerkt: eerst de binnenkant van de krans, toen de buitenkant en daarna twee rijen aan de voorkant. Zorg voor een mooie verdeling van de maten en kleuren en wees vooral niet zuinig met de lijm. Til de krans af en toe op om te zien of alles ook in verticale positie netjes blijft hangen.

Tevreden? Hang hem op een mooie plek. Helemaal buiten is niet zo’n goed idee, maar als je een portiek of een afdakje hebt, kan hij best op de voordeur. En anders hang je ‘m binnen, voor het raam. Net zo leuk. Voor nu laat ik hem even zo, maar ik denk dat ik er volgende maand een slinger lampjes op batterijen omheen draai, voor het ultieme kerstgevoel.

Heb je hem gemaakt? Tag me dan even op Instagram: @nikkidoumabijhouwer

Zo. Een mond vol, maar galaxy meets roze meets vintage meets IKEA is nu eenmaal een vrij adequate omschrijving van onze babykamer. Vorige week, 37 weken zwanger, maakte ik hem af. Geestig hoe we daar bij baby 1 ergens in week 25 al helemaal klaar mee waren. Met die termijn was deze babykamer nog een kantoor annex washok. Je wordt er toch een stukkie relaxter in hè?

Het uitgangspunt voor dit kamertje was een rol donkerblauw behang met sterretjes van Nobodinoz. Daarnaast wilde ik graag ‘iets met roze’ (dat werd een hele wand) en moest de oude ladekast van mijn opa en oma een plekje krijgen. Verder hergebruikten we het ledikantje waar mijn neefje, nichtje en onze eigen peuter in gelegen hebben en omdat we geen mooie kledingkast konden vinden voor een zacht prijsje, hackten we twee IKEA Ivar-kasten tot een fijne kledingkast. Het resultaat? Een gezellig allegaartje.

Als je binnenkomt, zie je dit.
En vanuit de hoek bij het raam richting de deur ziet het er zo uit. Het kamertje is ongeveer 4 bij 2,5 meter, dus ruimte genoeg om er iets leuks van te maken.
Het maanlampje en de pompomslinger heb ik zelf gemaakt. Slinger boven de deur en het ledikantje is van &Klevering. Ledikant van IKEA, luiaard-op-de-maan-muziekdoosje van Prenatal.
Omdat wij allebei nogal lang zijn en het kastje van mijn opa en oma geen ideale werkhoogte had voor twee lange mensen, heb ik een verhoger gemaakt. Heel simpel: een plaat MDF op maat van het aankleedkussen + iets extra’s en twee dwarsstukken (laten) zagen en met meubelhoekjes en houtlijm in elkaar zetten. 2 laagjes grondverf, aflakken en met nog twee meubelhoekjes vastzetten. Zo is de werkhoogte nu 96 centimeter en onder de verhoger passen precies twee pakken billendoekjes en twee gouden kratjes (HEMA kerstcollectie) met luiers en andere verzorgingsproducten.
Kijkje in de bovenste la van de commode met slofjes, sokjes, mutsjes en rompers.
En in de la daaronder liggen boxpakjes, truitjes en broekjes. De vermoeid ogende panter is van Kwantum.
Jaaaa, de lavalamp is terug van weggeweest. Hoewel deze geen lava heeft maar glitters die bewegen als de lamp warm wordt. Het zorgt voor een heel mooi effect op het plafond als het donker is. Leuk om naar te kijken voor de baby. Hij is van Leitmotiv.
Een decoratief vintage stoeltje. Veel mensen zetten een stoel om te voeden in de babykamer, maar ik heb bij de eerste gemerkt dat ik liever op de bank of in ons bed voed, dan op een stoel in de babykamer. Ze slaapt sowieso het eerste half jaar naast me in de cosleeper, dus dan is het een stuk makkelijker om de nachtvoedingen ook lekker vanuit bed te doen. Stoeltje is trouwens zo gammel dat erop zitten sowieso een risico vormt. Een sierstoeltje dus. De kast zijn twee Ivars van IKEA, op elkaar gezet.
De bovenste kast heb ik voorzien van een roede om kleertjes aan op te hangen, de onderste kast heeft de originele indeling. En nee, ook zwangerschapshormonen zorgen er bij mij niet voor dat ik aan het strijken sla 🙂
IKEA Ivar heeft normaal geen pootjes, omdat je hem in de gelijknamige stellingkast zet, maar ik vond online houten bolpootjes in dezelfde stijl als de commode. Zo oogt ‘ie net iets minder lomp.
Ledikantje met een dekentje van Prenatal, hydrofiel van HEMA en een unicorn-knuffel van Happy Horse. En mijn 38-wekenbuik.

En nu is het aftellen geblazen tot de bewoner van dit kamertje zich aandient. Zou ze op de uitgerekende datum komen? Misschien iets eerder? Of net als haar zus, na ruim 42 weken? We zullen het zien. Tot die tijd sta ik elke dag even in het kamertje te mijmeren over ons tweede meisje.

De mix van een lockdown light, de herfst en mijn zwangerschapshormonen zorgen ervoor dat mijn nesteldrang op dit moment een hoogtepunt bereikt. Zoals vogeltjes in het voorjaar takjes en pluisjes aanslepen om hun nest te bouwen, doe ik er alles aan om ervoor te zorgen dat ons huis herfst- en babyklaar is.

Alles moet gepoetst, het liefst opnieuw ingericht en gezellig gemaakt worden. Mijn moeder is ingevlogen om de gang een make-over te geven, mijn vader verving de spuuglelijke wastafel voor een mooie kast met waskom, ik hang nieuwe lampen op, schilder muurtjes, zet meubels in elkaar en schik en herschik tot alle accessoires op de goede plek staan. En als ik daarmee klaar ben, haal ik kasten leeg om ze vervolgens weer in te ruimen en pak de klusjes aan die al maanden bleven liggen. Zoals een losliggend plintje vastlijmen, afdekplaatjes over ongebruikte stroompunten te schroeven en de kapotte spotjes in de keuken te vervangen. Alles om dit huis gezellig te maken en de laatste overblijfselen van de vorige bewoners zorgvuldig uit te wissen.

Geen kamer is ongemoeid gebleven door mijn nesteldrang. En daardoor voelt het na bijna twee jaar eindelijk als thuis. Als een plek waar je je wilt opkrullen bij de verwarming, met de kaarsjes aan en de gordijnen dicht. Een plek die past bij de herinneringen die we er maken en gemaakt hebben. Een thuis waar ik blij van word, in plaats van een huis waar ik geen energie in wil steken omdat ik er weg wil. Voorlopig hoef ik niet weg. Dit is het huis van waaruit we trouwden, het eerste huis waarin de peuter bewust woont, het huis waar onze tweede dochter ergens in de komende weken geboren wordt en het huis waarin we 2020 overleefd hebben. En dat maakt het voor nu perfect.

Wintertijd, sociale lockdown en regen: de beste omstandigheden voor een spelletjesavond. Wij hebben altijd van die tijdelijke favorieten die we helemaal grijs spelen. Fijne snelle spelletjes voor als je nog andere plannen hebt (zoals eh, Superstore kijken op Amazon Prime, ik noem maar iets), maar ook spelletjes die wat meer tijd vragen. Dit zijn mijn favoriete tweepersoons spellen van dit najaar.

Keer op keer
Na Quixx en Clever heb ik een nieuwe roll & write-favoriet: Keer op keer! Het idee is simpel: je gooit met drie cijferdobbelstenen (1 t/m 5) en drie kleurendobbelstenen en mag vervolgens een aantal gekleurde vakjes aankruisen. Wie als eerste twee kleuren vol heeft, heeft gewonnen. Makkelijk te leren en verschrikkelijk verslavend. Klein nadeel: ik verlies ál-tijd, zeker sinds we er extra scoreblaadjes bij gekocht hebben met nieuwe levels. Maar goed, ik blijf dapper doordobbelen.

Azul
Het leukste aan het bordspel Azul vind ik alle mooie gekleurde steentjes. Je moet namelijk een muur decoreren met van die gezellige Portugese tegeltjes en daardoor is het spel vrolijk en kleurrijk. Het leuke vind ik dat het elke keer weer anders is: de ene keer is het een puzzel en de andere keer ben je vooral bezig met het sarren van je tegenstander. En dat je vaste strategie niet altijd werkt, is ook wel verfrissend (en frustrerend).

Wingspan
Ik kreeg Wingspan voor mijn verjaardag afgelopen juni en hoewel we het deze zomer amper gespeeld hebben, zijn we nu een beetje verslaafd. Je runt een vogelopvangcentrum en moet daar de beste leefomstandigheden voor je vogels verzorgen. Het is nogal een uitgebreid spel qua toebehoren en daardoor duurt het opzetten best lang (en is het opnieuw inpakken van de doos een puzzel op zich), maar als je eenmaal zover bent is het echt een heerlijk spel. Niet te competitief, vol met prachtige vogeltekeningen en elke keer weer anders omdat je verschillende doelen en uitdagingen hebt.

Ticket to Ride Nordic Countries
Nordic Countries is een van de weinige Ticket to Ride-varianten die je met zijn tweetjes kunt spelen. Het doel van het spel is simpel: je moet met je treintjes verschillende routes claimen en wie aan het eind de meeste punten heeft, wint. Het is heel makkelijk, je hoeft niet lang op je beurt te wachten (behalve als de andere speler nieuwe routekaarten heeft getrokken en eerst moet uitvogelen waar al die plaatsen liggen, maar dat kan aan onze erbarmelijke kennis van de Scandinavische topografie liggen) en het ziet er heerlijk kerstig uit.

Clever
En tsja, ik schreef al eens eerder over Clever. Blijft favoriet hoor. Dit voorjaar was ik vooral fan van Dobbel zo Clever, inmiddels zijn we weer terug bij het basisspel, maar dan met een ander scoreblok: Clever Challenge. Dat maakt het weer net even anders en uitdagender, als je gewone Clever onder de knie hebt.

Wat zijn jouw favoriete spelletjes van dit najaar?

Sinds twee weken heb ik zwangerschapsverlof. Twee weken eerder dan ik eigenlijk gepland had, met 34 weken in plaats van 36 weken, maar mijn lijf (en humeur) gaven al een tijdje aan dat het echt genoeg was. Tijd om thuis te blijven, een nestje te bouwen en me voor te bereiden op onze tweede dochter. Vlak voor mijn verlof werden de coronamaatregelen opnieuw aangescherpt en ik moet zeggen: ik vond het helemaal niet erg om na anderhalve week opnieuw thuiswerken mijn laptop dicht te klappen en die over vier maanden pas weer open te doen voor werkgerelateerde zaken. Niet dat ik denk dat we dan ineens wel weer gezellig schouder aan schouder op kantoor zitten, maar na vier maanden zonder videovergaderingen kan ik er wel weer even tegenaan. Hoop ik.

Tijdens mijn eerste zwangerschapsverlof zag de wereld er heel anders uit. Corona was nog een Mexicaans biertje, ik had behalve de wederhelft en twee katten niets om in leven te houden en ik was superfit, dus kon overal naartoe lopen. Dus heb ik me zeven weken lang vermaakt met winkelen, koffiedrinken, lunchen, naar de kapper, boek na boek na boek uitlezen en alcoholvrije biertjes drinken met wie er maar langskwam onder de kersenboom in de tuin. Uitslapen, dutje op zijn tijd en op gezette tijden dwangmatig iets schoonmaken. Het wasmiddellaadje van de wasmachine, bijvoorbeeld. Man, man, man, dat waren nog eens tijden.

Dit tweede verlof is een wereld van verschil. Niet alleen heb ik een peuter rondlopen die niet aan uitslapen doet en bij voorkeur de hele dag vermaakt wordt, het is ook herfst (dus buiten alcoholvrij bier gaan zitten drinken voelt dan toch een beetje anders), na 900 meter wandelen kan ik alleen nog maar strompelen (hallo bekken, leuk dat jij ook zo enthousiast meedoet dit keer) en dankzij corona zitten zowel ons sociale leven als de horeca momenteel op slot. Ik heb namelijk absoluut geen zin om hoogzwanger COVID-19 op te lopen, dus ben ik Heel Voorzichtig met sociale contacten.

Best saai dus, zwangerschapsverlof in coronatijd. Nee, saai klinkt negatief. Het is kalm. En kalm is precies waar ik op dit moment naar verlang. Het leven gaat lekker langzaam, ik moet niets behalve een nest bouwen, een baby afmaken en uitrusten en ik vind ons kleine gezinnetje op dit moment eigenlijk wel genoeg gezelschap. Ik word om kwart over zes wakker van de peuter of de wekker van mijn wederhelft, we ontbijten samen, hij gaat naar zijn werk (in de studeerkamer) en S. gaat naar de gastouder of blijft bij mij. Ik rommel de ochtend een beetje door, we lunchen, dutten en rommelen weer verder. Avondeten, kind naar bed, spelletje, filmpje, serietje en zo rond 22:00 naar bed. De dagen rijgen zich kalm aaneen in afwachting van de onvermijdelijke verandering over een paar weken. En tot die tijd moet ik niks. Heerlijk.

20 november komt steeds sneller dichterbij. Nog een week of 8 en we hebben weer een ieniemienie baby in huis. En daarom wilden we graag nog even met zijn tweetjes weg: nog heel even wat rust absorberen voordat we straks weer volop in het ritme van verschonen-voeden-slapen zitten, dit keer mét een peuter erbij. Waar we bij nummer 1 nog een week naar Berlijn gingen, gingen we dit keer een nachtje weg in eigen land. Naar een tiny house vlakbij Doesburg, op Droomparken Marina Strandbad.

Maar eerst: een middagje slenteren door Zutphen. Drie kwartier rijden, maar ik was er nog nooit geweest. We begonnen met koffie en appeltaart in het zonnetje en slenterden vervolgens verder door alle schattige straatjes. Gewoon, lekker doelloos rondwandelen. In alle rust. Zalig.
We lunchten bij het Genietcafé in Zutphen. Was leuk, niet heel bijzonder qua eten, maar op een prachtige locatie in een oud hofje.
Mooi hoor, Zutphen.

Om een uur of drie waren mijn dikke buik en ik wel uitgeslenterd en via de plaatselijke AH (voor de borrel en ontbijt) reden we naar ons huisje in Olburgen. Het lag dus op een bungalowpark. Ik heb een mild Center Parcs-trauma, maar ik moet zeggen dat dit park echt prima te doen was. Volgens mij zijn veel huisjes particulier bezit én het hele park is net nieuw, waardoor het er allemaal netjes uit zag en lekker rustig was. Nadeel was wel dat het nog een beetje kaal was, de beplanting is nog jong. Ik denk dat het er over een paar jaar een stuk gezelliger uitziet.

Ons tiny house for the night!
Van binnen zag het er zo uit. Tiny, maar ruim genoeg voor 2 personen en alles zat erin. Zelfs een houtkachel, maar we hadden meer behoefte aan airco 😉
Uitzicht vanaf het terras. De huisjes (allemaal verschillende tiny houses) stonden in een cirkel om een gezamenlijke buitenplaats heen, waar je een fikkie kon stoken en zelfs een soort hot tub stond, in een oude bouwcontainer. Lijkt me ook heel leuk om een deel van deze huizen te huren voor een corona-proof familieweekend. Allemaal een eigen huisje en dan ‘s avonds met zijn allen om het vuur. Maar nu waren we lekker met zijn tweetjes. En een zootje wespen.

We dronken (alcoholvrije) biertjes in de zon, terwijl we met de pootjes omhoog een boek lazen en om de vijf minuten verzuchtten hoe heerlijk deze rust was. En bekeken tien keer achter elkaar het door oma gestuurde filmpje van S. omdat ze zo schattig was. Want zo zijn we tegenwoordig. Tegen zevenen reden we naar Doesburg (aan de overkant van de IJssel) om te gaan eten. We aten bij restaurant de Liefde, want daar was de vegetarische kaart nog een beetje interessant. Het eten was prima, de eigenaren ontzettend lief en het restaurant prachtig non-ironisch kitscherig ingericht. Het was een fijne avond.

De nacht brachten we door onder de sterrenhemel. Hoe romantisch.
En zondagochtend sliepen we uit, lazen kranten en boeken in bed en aten pannenkoeken met fruit in bed. Leve laat uitchecken!
Tegen twaalven pakten we onze spullen, stapten in de auto en reden weer richting Zwolle. We wilden eerst een tussenstop maken in Deventer, maar besloten om nog iets verder door te rijden, naar landgoed de Haere in Olst. Lekker lunchen, nog een klein stukje wandelen en vooral: genieten van de septemberzon.
Na de tosti volgden we een wandelroute over het landgoed en ontdekten zo het bestaan van de IJssellinie: een waterlinie uit de Koude Oorlog, die ons land moest beschermen tegen de Russen. Met het in werking zetten van dit plan zou een 127 kilometer lange en drie tot tien kilometer brede strook land tussen Nijmegen en Kampen onder water worden gezet. De Russen kwamen echter niet, dus het plan is nooit in werking gesteld, maar veel van de bunkers en andere onderdelen zijn op Landgoed de Haere nog (van buiten) te bekijken. Interessant stukje geschiedenis!

En zo kwam ons weekendje weer ten einde. Wat was het fijn om er weer even samen tussenuit te zijn, ongestoord te slapen en rustig te kunnen lezen in de zon. Een goede reminder om er af en toe lekker met zijn tweetjes tussenuit te gaan. En dat hoeft dus niet eens heel ver weg of lang te duren. Een nachtje op een uur van huis is al genoeg om bij te tanken.

Oh jongens, de tijd vliegt. Week 36 van 2020, we zijn al ver over de helft. Ik heb mijn eerste zak kruidnoten soldaat gemaakt. Ik vind het een bizar idee dat ik over vijf weken al met verlof mag, al is mijn lijf (en verwarde hoofd trouwens ook) er wel aan toe. Dit was mijn ruige week.

Maandag

De laatste dag van augustus en het was een vrije maandag. Ik was lekker thuis met de smurf en we bakten hysterische cakejes. Een prima begin van de week dus.

Dinsdag

Mijn vaste vrije dag, maar omdat ik gister vrij was, was ik vandaag aan het werk. He-le-maal in de war was ik. Toen ik thuis kwam, waren er heel veel pakjes. Waaronder iets in een doos gevuld met piepschuim vulling. Ik koken, peuter alles uit de doos trekken en toen het eten klaar was, zei ze: “Kun jij opruimen mama? Is hard werken.” Ok, is goed.

Woensdag

Kantoor & koffie <3
Eigenlijk moest ik woensdagavond aanwezig zijn bij een liveshow als redacteur, maar last-minute bleek mijn aanwezigheid overbodig en kon ik lekker thuis blijven. Niet slecht, want na 19:00 is mijn energielevel laag-laag. Dus volgde ik de show op de bank, appte ondertussen met een collega over wat teksten (redigeren via Whatsapp, hartstikke handig) en knoopte ondertussen een pompomslinger in elkaar.

Donderdag

Spannend he? Weer een kantoordagje.

Vrijdag

Ik werd er heel chagrijnig van dat ik steeds zo moest zoeken naar kleren die ik nog wel pas met mijn zwangere pens, dus gooide ik alles uit de kast, verplaatste dat wat ik nog pas naar de onderste plank en dat wat ik ooit weer hoop te passen naar boven. Lekker overzichtelijk.
En toen ik toch bezig was, schroefde ik na 2 jaar eindelijk eens de handgrepen op de kast.
Vrijdagavond hadden we een snackdiner met salade, bitterballen, een halve pizza en Turks brood met smeersels. Hartjes voor de bieten-geitenkaasdip en pittige zoete-aardappelspread van de Appie. Alcoholvrij wijntje erbij en je hoort me niet meer.
En daarna stortten we ons op het in elkaar zetten van een Yoda van LEGO. Ik zocht de kleine stukjes uit en mijn wederhelft bouwde. True crime podcast erbij, heerlijk.

Zaterdag

Het project van deze zaterdag: de kast voor de baby. Omdat we geen kledingkast konden vinden die leuk én betaalbaar was, besloten we over te gaan tot een IKEA hack. Dit is het voorlopige resultaat.
En kleine meisjes worden groot, onze peuter ging naar een eenpersoonsbed! Die moest ook nog even in elkaar gezet worden, maar ook dat is gelukt.

Zondag

We hadden weinig gepland, want we wisten niet hoe de nacht zou zijn, met S. voor het eerst in haar nieuwe bed. Maar het ging supergoed en om 6:45 werden we allemaal in ons eigen bed wakker, na een héle nacht slaap. Zalig. Dus tijd om van het mooie weer te profiteren met een boswandeling.
Ik hou zo van het bos.
De rest van de zondag deed ik weinig meer dan de boodschappen en een dutje op de bank.
En koken met toeschouwers. De mannen wisselden elkaar braaf af op het krukje.

Had jij een goede week?

Week 35 is alweer voorbij! En terwijl ik dit typ, op de laatste dag van augustus mét thee en pepernootjes, moet ik zeggen dat ik behoorlijk uitkijk naar de herfst. Net als half Instagram en blogland, want online vliegen de pompoenen, kruidnoten en koppen thee je om de oren. Snap ik. Maar aan de andere kant probeer ik ook nog maar te genieten van het prima nazomerweer. Vanmorgen konden we lekker zonder jas naar de speeltuin in het zonnetje en dat zijn momenten waar ik ergens in februari enorm naar uit kan kijken. Zo heeft ieder seizoen zo zijn charmes. Enfin, tijd voor een terugblik op deze laatste week van de meteorologische zomer. En die was behoorlijk druk. Kijk maar.

Maandag

Een hele goede maandag! Harry heeft er zin in. De man brengt S. naar de gastouder en ik stuur mezelf naar boven voor een dagje thuiswerken. Het is een productieve dag en om 16:30 klap ik tevreden de laptop dicht om nog even een online lesje zwangerschapsyoga te volgen.
‘s Avonds eten we dit. Jamie Olivers Turkse pizza’s.
En daarna ga ik nog even een rondje wandelen. Een klein rondje, want mijn bekken werkt echt niet mee. Mijn humeur trouwens ook niet.

Dinsdag

Mamadag! Maar het is maar een halve, om half twaalf breng ik S. naar haar oma, want die wilde graag nog een middagje met haar kleindochter de vakantie afsluiten. Dat mag natuurlijk. Ik doe ondertussen een dutje, rommel wat in huis en ga eind van de middag naar de verloskundige om mijn vorige bevalling door te spreken, ter voorbereiding op mijn volgende bevalling. Het is een fijn gesprek. Ondertussen blijft S. bij opa en oma eten, gaan de man en ik even naar IKEA en sluiten we met zijn tweetjes de dag af bij onze favoriete pizzeria in ons oude buurtje. Om half negen tillen we een slapend kind in de auto en leggen haar thuis weer in bed. Een mooie dag.

Woensdag

Was de hele dag op kantoor, kwam thuis, ging eten, zag deze mooie zonsondergang en ging naar bed. Einde.

Donderdag

De donderdag begon met een MT-overleg buiten de deur (met kroketten for lunch, dus sowieso geslaagd) en ging over in een middagje hard typen op kantoor en daarna een verrassingsborrel voor een collega. En voor mij is die borrel er eentje om het weekend in te luiden, want dat was voor mij begonnen!

Vrijdag

Op je bijtankdagje nieuwe schoenen kopen met een peuter die winkelen haat, is niet echt een goed idee. Maar na een enerverende ochtend in de stad doen we samen een dutje van ruim tweeënhalf uur en daarna ziet de wereld er een stuk zonniger uit. Mijn moeder komt S. halen, want wij gaan een weekendje in huis aan de slag en dan is het wel zo fijn om je handen vrij te hebben. Mijn hormonen zijn het er niet zo heel erg mee eens dat ik mijn kind uit handen geef, ook al is het bij mijn eigen moeder en zusje, dus ik leid mezelf maar af met het opvouwen van de babykleertjes in maatje 50 en 56. Slaat nergens op, want ik ga het ongetwijfeld allemaal nog een keer wassen en dan nog een keer opvouwen, maar het is fijne bezigheidstherapie.

Zaterdag

Klusdag! Hier ben ik met mijn grote vriendin Makita aan de slag om extra opbergruimte in de garage te maken. Ik heb vorige week eens wat prijzen opgevraagd van externe opslagboxen, maar aan de hand daarvan besloten we om dan maar flink op te ruimen en in ons eigen huis wat meer opbergruimte te klussen. Scheelt bijna 800 euro per jaar.
Before….
After! Alles past erin, we weten weer wat we allemaal hebben én we hebben meer ruimte voor boodschappenvoorraad. Het zou kunnen dat ik sinds zaterdag elke dag even in de garage ga kijken hoe netjes het is.
Daarna heeft mijn wederhelft alle spullen uit het kantoor dat nu babykamer wordt naar de rommelkamer die nu kantoor wordt versleept. Dit is de nieuwe thuiswerkplek. Het is nog niet af, maar het begin is er!
En toen ook maar een beginnetje gemaakt met de babykamer. Roze it is! De rest van de zaterdag hebben we he-le-maal niks gedaan, ik was gesloopt.

Zondag

Na het uitslapen, koffie en een boek in bed en toen nog maar even omdraaien (terwijl we bleven herhalen dat we dit voor S. gewoon elk weekend deden en hoe ongelooflijk dat was), toch maar uit bed. We klussen nog een verhoger voor de vintage commode in elkaar, want een werkhoogte van 80 centimeter is net te weinig voor ons lange slungels.
Wachten tot de man klaar is om te vertrekken. Kind ophalen, yes! Eind van de middag doen we nog even een borreltje en pizza bij schoonzus en zwager en zondagavond lees ik Twilight voor de 17e keer. Het was een goed weekend.

En nu is het maandag. Een vrije maandag, heerlijk. Morgen begint mijn verlofvervanger en begin het Grote Inwerken. Nog maar 6 weken werken, gek idee! Fijne week 🙂