Author

Nikki

Browsing

We werken nu een jaar thuis. Toegegeven, ik ben er een maandje of drie tussenuit geweest voor mijn verlof en in de zomer mochten we af en toe wel eens naar kantoor, maar ruim een jaar geleden begon het grote thuiswerkfeest. En om dat te vieren, heb ik eens vastgelegd wat ik op een willekeurige thuiswerkvrijdag in maart allemaal uitspookte. Later lachen we erom 😉

7:00. Tijd voor ontbijt. Brood en crackers voor iedereen met tanden, buiten beeld hangt er een baby aan mijn borst.
8:00. Douchen, aankleden en een beetje verf op m’n gezicht om de sporen van drie nachtvoedingen uit te wissen. Een beautyblogger noemt dit panporn, ik noem het ‘ik doe al een jaar of twee met dezelfde doosjes poeder.’
Om 9:00 heb ik mijn eerste meeting, dus voor die tijd kan ik nog mooi even een frisse neus halen. Door het park, waar de magnolia’s biiiiijna vol in bloei staan. Nog een paar dagen! Zo mooi.
Meteen even lunch gehaald.
8:58. Klaar om met de werkdag te beginnen. Vandaag eens vanuit de eetkamer, maar meestal zit ik beneden in het kantoor. Als er niemand thuis is, zit ik liever hier. In de eetkamer heb ik namelijk meer daglicht, meer warmte ´én beter geluid voor mijn klassieke focusplaylist (ik ben nergens zonder de playlist Focus Music: Work | Studying | Concentration, zeg me dat ik niet de enige ben). Dus gezellige stoelen aan de kant, praktische kruk erin en typen maar.
Ik heb een drukke ochtend, waarin ik 3 landingspagina’s, een mailflow, een heeeeeleboel social advertenties en een artikel uitwerk. Daarna is het tijd voor een snelle lunch. Toch maar niet met chips en wijn, maar met broodjes. Die avocado was trouwens een valstrik. Hij leek perfect, maar eenmaal op mijn broodje bleek hij vol vieze draadjes te zitten. Ellende.
Nog even kolven en door met de volgende meeting met een klant. Een leuk overleg over formatontwikkeling. Daarna heb ik een interview met een landgoedeigenaar voor een andere klant, verwerk ik nog wat feedback op een eerder geschreven artikel en maak alvast mijn planning voor volgende week.
Tussendoor gaat de deurbel. Paaspost van het werk: lekkerrrr.
17:15. Nog even het laatste rondje email vanaf de bank en dan zit de werkdag erop. Lekker productief geweest, weinig mensen gesproken, behalve de wandeling van vanmorgen nauwelijks bewogen, kortom: een standaard thuiswerkdag anno 2021.
Nog eeeeeeven genieten van een stil en opgeruimd huis en dan de kindjes halen. Weekeeeeeend!
18:00. Fietsje vol met leuke meisjes. Die grote op rechts eet lekker pasta en gaat daarna naar bed en die kleine aan de linkerkant hijs ik bijna meteen in haar pyjamaatje. Helemaal gesloopt na een dagje gastouder.
En als de dames slapen, luiden wij het weekend in met een bezorgetentje van La Cucaracha, terwijl we ondertussen mijmeren over vroeger, toen we nog uit eten mochten. Maar met lekker eten, een Mexicaans deuntje op de achtergrond, de kaarsjes aan en later een spelletje is het toch een fijne vrijdagavond.

Hoe was jouw thuiswerkweek?

Ineens was mijn baby drie maanden. En dat betekende niet alleen het officiële einde van mijn zwangerschapsverlof, maar ook dat ik officieel op de helft ben van dat wat mensen om een of andere reden ‘het borstvoedingsavontuur’ noemen. Ik heb namelijk een deadline gesteld aan borstvoeding geven. Een half jaar en dan is het klaar.

Borstvoeding is heel goed voor baby’s, dat word je al verteld als je nauwelijks weet dat je zwanger bent. Levende cellen, proteïnen, aminozuren, enzymen, antistoffen, vitaminen en mineralen: het zit er allemaal in. En nog mooier: het past zich aan aan wat de baby nodig heeft. Baby ziek? Hop, moedermelk met extra antistoffen. Best vet. Bovendien vind ik borstvoeding geven, als het allemaal loopt, ook best wel makkelijk en vooral heel knus. Maar vind ik borstvoeding geven ook gewoon een opoffering. Eentje die ik met liefde doe, maar die ik geen jaren vol kan of wil houden.

Bij de eerste vond ik borstvoeding de eerste weken verschrikkelijk. Ik overwoog minimaal tien keer per dag te stoppen, maar ik móest het van mezelf een serieuze kans geven van minimaal zes weken. Daarna ging het makkelijker en heb ik haar zelf gevoed tot ze bijna een half jaar was. En hoewel ik dacht dat ik die laat-dit-stoppen-fase bij de tweede over zou slaan, omdat ik wist waar ik het voor deed, bleek niets minder waar. Ondanks het feit ik dit keer niet met een tepelhoedje hoefde te voeden en de voeding eigenlijk direct best aardig liep, heb ik ook bij de tweede meerdere keren op het punt gestaan om ermee te stoppen, in die eerste weken.

Maar ik wist: daar krijg je spijt van. En daarom heb ik mezelf ook dit keer deadlines gesteld. Ik moest het zes weken volhouden, dan mocht ik het opnieuw bekijken en eventueel stoppen als ik het nog steeds zo erg vond. En daarna met drie maanden nog eens. Inmiddels, dankzij de hulp van een lactatiekundige en een goede osteopaat, gaat het eigenlijk behoorlijk vlekkeloos. Ze drinkt een keer of 8 per dag, vraag en aanbod zijn in balans en we vinden het allebei gezellig.

En toch gaan we over drie maanden langzaam afbouwen naar flesjes. Want tegen die tijd wil ik mijn lijf weer terug. Da’s heel egoïstisch, maar ik vind borstvoeding geven naast goed en gezond ook gewoon een slopende bezigheid. Ik ben moe, ik blijf vol met hormonen zitten waardoor mijn gedachtes als een soort mist door mijn hoofd zweven, ik moet eten als een bootwerker om niet heel veel af te vallen en alle vezels in mijn lijf doen gewoon pijn.

En hoewel je volgens de WHO de eerste twee jaar borstvoeding zou moeten geven, is een half jaar ook heel mooi. Daarna mag ze verder groeien op flesjes. En dat vindt ze vast ook heel lekker. Wat ik maar wil zeggen: welke keuze je ook maakt, het is goed, zolang je je er zelf uiteindelijk goed bij voelt. Vanaf het begin kunstvoeding geven maakt je geen slechte moeder, zes weken borstvoeding geven en daarna overstappen is ook prima, als je aan borstvoeding begint hoef je dat niet direct twee jaar vol te houden en je hoeft het ook niet per se het mooiste ter wereld te vinden. Als je kind maar groeit. En een blije moeder heeft. Daar gaat het om.

“Vanaf nu heb ik nooit meer zwangerschapsverlof,” zei ik tegen mijn wederhelft. Voor zwangerschapsverlof moet je namelijk een kind dragen en daarna baren en dat wil ik allebei nooit meer doen. We zijn compleet zo: hij, ik en onze twee meisjes. Maar terwijl ik een tas inpak met alles waarvan ik denk dat ons kleinste meisje het nodig heeft tijdens een middagje wennen bij de gastouder, voel ik toch een sprankje melancholie. Amper tweeënhalve maand oud en we sluiten al een fase af.

Toen mijn verlof begon, waren de bomen rood en goud. De blaadjes vielen eraf, ik kon nauwelijks meer lopen en het enige wat ik nog wilde, was de reallifesoap van Monica Geuze kijken in horizontale positie. We wachtten, we wachtten nog wat langer en ineens was ze daar. Sinterklaas sloegen we over, want we hadden wel andere dingen aan ons hoofd (heeft ze het wel warm genoeg – had ze nou net de linker- of de rechterborst – kan ik alsjeblieft een uurtje slapen terwijl jij even oplet – shit, heeft S. nou waterpokken?), het werd Kerst en 2021 en in dat laatste magische verlofweekend was er zelfs sneeuw en ijs. En ondertussen was ik al die tijd bij haar.

Een tijd waarin ik altijd wist of ze honger had of moe was en daar direct iets aan kon doen, de fase waarin ik ieder minisprongetje in haar ontwikkeling van dichtbij meemaakte. De fase waarin we midden op de dag samen op de bank konden liggen, mijn wang tegen die van haar en haar handje om mijn vinger. Waarin niemand er raar van opkeek dat ik om drie uur ‘s middags nog in mijn pyjama liep en waarin ik soms wanhopig zocht naar manieren om ze allebei genoeg aandacht te geven.

Natuurlijk kunnen we al die dingen nog gewoon meemaken op de dagen dat ik niet werk, slaapt ze nog elke nacht dicht naast me en hoef ik nauwelijks iets te missen. Maar deze fase is nu echt voorbij. De fase die helemaal speciaal voor haar was. Ik ga dit nooit meer meemaken. Heb ik er wel genoeg van genoten? Ben ik niet te vroeg begonnen met werken? Het zijn de vragen waarvan ik wist dat ik ze aan mezelf ging stellen en toch heb ik er geen overtuigend antwoord op.

Alles is makkelijker met een tweede, beweren andere moeders. En dat is voor een groot deel waar. Ik heb niet gehuild toen ik haar overdroeg aan de gastouder. Maar dat melancholische gevoel lijkt alleen maar sterker te worden. Foto’s terugkijken als ze ’s avonds in bed liggen. Geen afstand kunnen doen van te klein geworden kleertjes. Me verwonderen over hoe haar grote zus in die vier maanden veranderd is van een zachte peuter in een echt kind, met kinderhanden die een schaar kunnen hanteren en voetjes waar een beetje eelt op zit. Er is ineens vergelijkingsmateriaal.

Alles is makkelijker, maar die tweede drukt je nog meer op het feit dat alles ook zo ongelooflijk snel gaat.

Nog twee uur en dan mag ik haar weer ophalen.

Dat gaat dan weer niet zo snel.

Januari: normaal gesproken al niet mijn favoriete maand van het jaar, maar januari in lockdown is helemaal ongezellig. Als ik geen man en kinderen had, was ik tot nader order in bed blijven liggen. Gelukkig heb ik ze wel en brengen ze gelukkig ook nog enige levensvreugde met zich mee, maar verder zullen we zelf de slingers op moeten hangen deze maand. Ik heb een strijdplan gemaakt om ervoor te zorgen dat we hier niet helemaal wegzakken in chagrijn. Hieronder mijn genomen maatregelen. Doe ermee wat je wilt.

  • Ik kocht een fles Monin karamelsiroop om mierzoete lattes te maken. Met slagroom. Werkt uitstekend.
  • En een fles Seedlip alcoholvrije gin en een paar lekkere tonics om grote vissenkommen alcoholvrije gin-tonic te maken. Werkt ook prima.
  • Ik kocht badbruisballen. Werkt in theorie heel goed, maar in de praktijk heb ik nog geen enkele avond in bad kunnen liggen omdat de baby me ‘s avonds nodig heeft. Maar ik hoop dat ik deze week met een bruisbal, chips en een drankje in bad kan liggen.
  • Ik probeer elke dag een uur te gaan wandelen, ook als het koud is of regent. Niet alleen om de lockdownblues af te wenden, maar ook om mijn bekken weer te versterken na de zwangerschap. Werkt prima, vooral als je het samen met iemand doet om veilig bij te kunnen praten.
  • Ik volg een online yogacursus. Heerlijk. Al sla ik de eindontspanning vaak over omdat ik anders urenlang op het vloerkleed lig te snurken.
  • Ik kocht een fotoboek van Berlijn om weg te dromen bij mooie reisfoto’s. Werkt aan de ene kant goed, maar aan de andere kant word ik er ook een beetje treurig van omdat ik niet weet wanneer we weer naar het buitenland mogen.
  • Ik won een jaar lang gratis films kijken via Pathé Thuis. Vrijdagavond is de rest van het jaar filmavond. Verder heb ik nog steeds niet het geduld voor de seriemarathons die de rest van de wereld lijkt te houden en dat zie ik maar als een goed iets.
  • Ik heb mijn Funda-verslaving weer opgepakt en vermaak me als de baby bovenop me ligt te slapen met het imaginair verbouwen en inrichten van huizen. Werkt ook best goed.
  • Ik zoek leuke knutselideeën voor peuters op Pinterest, probeer die vervolgens uit te voeren en beland altijd in een discussie met de peuter die een heel eigen idee heeft over de te volgen stappen en het gewenste eindresultaat. Ben er inmiddels achter dat een simpel vel papier en een schaar ook leuk vermaak is en dat dat minder gedoe oplevert. Knutselen is dus een goed idee, knutselen volgens een vooraf uitgestippeld plan niet.
  • Ik boekte een corona-proof weekendje Ameland om even uit te waaien. Nog niet uitgeprobeerd, maar ik gok dat het heel goed werkt.
  • Ik neem het laatste deel van mijn zwangerschapsverlof gespreid op en begin deze week alweer met 1 dag per week werken. Even iets anders doen dan moederen is denk ik ook erg goed voor mijn humeur.
  • Ik meng me niet in discussies over vaccineren, lockdowns en andere coronazaken waar iedereen tegenwoordig verstand van lijkt te hebben en dat werkt echt top. Zodra iemand over Hugo de Jonge begint te mopperen, spring ik op standby.
  • Ik hoorde iets over sneeuw volgende week en daar verheug ik me enorm op. Sleeën!
  • Tot slot: mijn mantra dezer dagen is ‘Alles gaat voorbij’. Januari, de lockdown, corona, de peuterpuberteit. Alles.

Zo. Hallo! Ik was er even tussenuit om te baren. Eind november is onze tweede dochter geboren. Gezond en wel. En nu alles een beetje soepel loopt (lees: de peuter uit logeren is en de baby in een flinke melkcoma naar baarmoedergeluiden ligt te luisteren), heb ik ineens zin om te bloggen, geïnspireerd door alle eindejaarslijstjes die ik voorbij zie komen. I love jaaroverzichten. Lekker terugblikken op wat was om vervolgens plannen te maken voor het nieuwe jaar. Nu was 2020 natuurlijk een speciaalke, zoals onze Zuiderburen zouden zeggen, maar voor mij persoonlijk wel een heel goed jaar. En als je dan zo door je foto’s scrollt, blijkt dat ook dat je best veel leuks alweer vergeten bent.

Januari

Dit jaar begon op een Zwitserse berg. Met de hele (schoon)familie op wintersport, 10 volwassenen, 3 kinderen en een hond. Het was beregezellig en ondanks dat wij geen wintersporters zijn, hebben we ons prima vermaakt met sneeuwwandelingen, al dan niet met S. in de draagzak. Het was precies wat ik nodig had om even de zinnen te verzetten na de miskraam een paar weken eerder: een frisse start van een mooi jaar!

Januari was verder behoorlijk grijs, gevuld met werk en andere beslommeringen. Eind januari ging ik dus even met mijn zusje en S. naar het bos om een frisse neus te halen. Dat hebben we dit jaar nog heel veel vaker gedaan. Prima corona-proof uitje.

Februari

Ah, we zijn bij een van mijn vele talenten aangekomen: smerige foto’s van goddelijk eten. Maar dit was zo lekker dat ik er nog regelmatig aan terugdenk. Het was een van de gangen (met verse truffel <33333) van een vegetarisch achtgangendiner bij restaurant Ratatouille in Harderwijk. Zodra het weer mag, wil ik daar heel graag nog eens eten.

2020 was ook het jaar van mijn carnavalsontmaagding. Was leuk. Voordeel van mijn aerobics-outfit was het heuptasje vol Flügel.

Maart

Het weekend voor de bewuste persconferentie deed ik iets wat ik al jaren wilde: een weekendje alleen naar Berlijn, met de trein. Ik ben dol op Berlijn en heb 4 dagen rondgelopen, musea bekeken, boeken gelezen in fijne cafeetjes en uitgebreid genetflixt op mijn hotelkamer. Het was heerlijk en tegelijkertijd miste ik man en kind om het mee te delen.

En dit gebeurde er een paar dagen later! Heel fijn, maar ook superspannend: zou het dit keer wel goed gaan? Gelukkig gaf mijn dagelijks in heftigheid toenemende misselijkheid snel de bevestiging dat er op hormonaal gebied veel gebeurde in mijn lijf, maar het heeft nog weken geduurd voor ik echt durfde te geloven dat er nog een baby kwam.

En een paar dagen later waren we allemaal thuis en moesten we een ritme zien te vinden, dat in mijn geval niet alleen draaide om thuiswerken en mama zijn, maar ook om kotsen. Bleek redelijk haalbaar (never forget de Zoom met collega’s waarbij ik halverwege moest overgeven. Gelukkig had ik al een emmertje klaarstaan).

April

April: terwijl er in de zorg keihard gewerkt werd, genoten wij tussen het thuiswerken door van alle quality time met elkaar. We hebben kilometers gefietst en heel veel ijsjes gegeten in het gras.

Mei

Om te vergeten dat we deze maand eigenlijk volledig in Spanje zouden doorbrengen bij wijze van huwelijksreis, boekten we een midweekje in een mooi vakantiehuis in Drenthe. Fietsen mee, boeken mee en zo waren we op nog geen half uur van huis helemaal in vakantiestemming.

En toen we thuiskwamen, ging S. voor het eerst in maanden bij opa en oma spelen, terwijl wij een zonnige Hemelvaartsdag met zijn twee op het water doorbrachten. Dat hadden we ook echt even nodig.

Juni

Een feestdag: ik werd 30, de peuter 2 en ik zag eindelijk mijn ouders en zusje weer tijdens een ienimini tuinfeestje. Proost met de meide.

Dat dagje samen uit smaakte naar meer en dus gingen we in juni ook nog een nachtje naar Arnhem. Beetje shoppen, heel veel terrasjes en een rondje op de ov-fiets. En heerlijk uitslapen, natuurlijk. Dit was ons hotelontbijtje na 10 uur slapen in een heel toffe verbouwde kerk.

Juli

We hebben nog nooit zoveel spelletjes gedaan als afgelopen jaar. Clever was deze zomer favoriet, maar inmiddels is hij ingehaald door Keer op Keer 2. Verder speelden we heel veel Wingspan, Azul en Ticket to Ride. Deze foto was een van de vele warme juli-avonden in de voortuin. Lekker spelletjes doen tot de muggen je opvreten.

Het leukste en meest slopende deel van juli waren de twee weken op de Franse camping. Voor het eerst met een echte grote-mensen-tent, een stationwagen vol met spullen en uiteraard, een tas vol spelletjes. Het was echt heerlijk, maar ik moet zeggen dat kamperen met een tweejarige ook wel de nodige uitdagingen kent. Gelukkig zaten we op een camping vol jonge gezinnen en pasten we naadloos binnen het gemopper en gehuil dat zo vanaf 20:30 aanzwol boven het terrein, wanneer de peuters zwaar tegen hun zin de tenten in gedragen werden. Maar al met al was het heerlijk en hoop ik dat we volgend jaar weer mogen. Al denk ik wel dat we dan een busje moeten huren om alles te vervoeren.

Augustus

In augustus was het voor mijn gevoel alleen maar Heel. Erg. Heet. Ik ging een dag minder werken omdat mijn bekken het begaf en heb heel wat dagen met mijn voeten in een teiltje in de tuin gezeten. Of gewoon binnen met de gordijnen dicht en de ventilator aan.

September

September begon met een prachtige buitenbruiloft van vrienden. Een goede reden om weer eens iets feestelijks aan te trekken (een uur voordat we in de auto moesten zitten, stond ik met mijn dikke pens nog bij de Costes om deze jurk af te rekenen, omdat alles wat ik van tevoren had bedacht op de dag zelf stom was).

Ook in september: onze mini-babymoon naar een tiny house.

Oktober

Halverwege oktober had ik ein-de-lijk verlof. Mijn lijf en mijn hoofd waren er allebei heel erg aan toe. Grappig hoe dat werkt, want inmiddels heb ik eigenlijk best wel weer zin om weer lekker te gaan werken. Oktober had gelukkig nog een paar heel mooie dagen en hoewel mijn actieradius nogal beperkt was, konden we er toch nog af en toe lekker even uit. Zoals op deze mooie zondagmorgen in de herfstzon. Man en kind aan het spelen, ik met een cappuccino to go op een bankje.

November

En eind november, 8 dagen na de uitgerekende datum, was `ze daar dan eindelijk: ons tweede meisje, met haar lieve wipneusje, allerschattigste mondje en donkere bos met haar.

December

En zo vierden we een deel van de kerst: met een Zoombrunch met mijn familie aan de andere kant van het IJsselmeer. Precies zoals we ook Pasen vierden. Alleen kondigden we toen mijn zwangerschap aan en zat het resultaat daarvan nu aan tafel naast haar grote zus. Het was gezellig. Maar hoewel het, zeker met een pasgeboren baby, ook wel fijn was om eens een jaartje niet het halve land door te rijden met de feestdagen, hoop ik dat we volgend jaar weer gewoon weer lekker met zijn allen samen kunnen zijn.

En dat was 2020. Een gek jaar, maar zoals ik al zei, was het voor mij persoonlijk ook een heel mooi jaar. Ik ben me er van bewust dat ik in een enorm bevoorrechte positie zit. We zijn samen, hebben een fijn ruim huis, allebei een leuke baan die we ook vanuit huis goed kunnen doen, we zijn gezond en in onze omgeving is niemand zwaar getroffen door Corona. Natuurlijk heb ik ook echt wel wat te zeiken over 2020i: ik vond het zeker in de eerste lockdown enorm lastig om werk en privé te combineren, mijn zwangerschap was fysiek en mentaal een stuk pittiger dan de vorige, het herstel gaat langzamer dan ik wil en ik zou inmiddels mijn ouders wel weer eens willen knuffelen of een avondje aan een bar willen hangen. Maar de dankbaarheid overheerst. We hebben het goed samen, we zijn gezond en dat is het belangrijkste. Op naar 2021! Gelukkig nieuwjaar!

Ik zei het al eerder: wat mij betreft beginnen we vroeg met de kerstvoorpret dit jaar. En daarbij kan een adventskalender niet ontbreken. Die koop je tegenwoordig in alle soorten en maten, gevuld met bier, kaas, seksspeeltjes, sokken of ouderwetse chocolaatjes, maar ik vind het leuker om hem zelf te maken. En ik vind het nóg leuker om iets te maken waar je een paar jaar mee kunt doen. En zo kwam ik uit bij deze adventskalender die je jaar op jaar kunt gebruiken. Gemaakt van een overgebleven kastplank, de kersthuisjes van Albert Heijn die al een tijdje rondslingerden en een pakje knijpers. Ik maakte hem voor S., maar je kunt hem ook voor je zus, een vriendin, je lover of je moeder maken, natuurlijk. Hoewel het uitpakken nog even moet wachten tot 1 december, zorgde het maken en vullen van de kalender bij mij al voor instant bevrediging van mijn kerstkriebels.

Wat heb je nodig voor deze adventskalender?

  • Een grote houten plank. Ik had een kastplank over van mijn IVAR hack en die is ongeveer 80 x 50 centimeter.
  • 24 knijpers
  • Albert Heijn kersthuisjes
  • Schuurpapier
  • Lijmpistool + 4 patronen
  • Cadeaupapier, -zakjes of -doosjes (HEMA is your friend)
  • Cijfers 1 tot en met 24 (ook van HEMA)
  • Kleine cadeautjes (zie hieronder mijn inspiratie voor een adventskalender voor peuters)

De kersthuisjes van Albert Heijn zijn schattig, maar ook voorzien van spuuglelijke logo’s. Het goede nieuws: die logo’s schuur je er met een schuurpapiertje makkelijk vanaf. Daarna even goed afspoelen en afdrogen en je hebt een verzameling merkloze huisjes. Ik heb ze als een straatje onderaan de plank gelijmd met steeds een paar centimeter ertussen.

Daarna is het tijd voor het lastigste onderdeel: de knijpers verdelen over de plank. Ik begon in nette rijen, maar omdat ik niet echt een rekenwonder ben dat niet echt lekker uitkwam, heb ik ze uiteindelijk kriskras over de plank verdeeld. Ik heb erop gelet dat ik bij sommige knijpers ruimte had voor een wat groter cadeautje. Lijm ze goed vast, met de mooiste kant boven. Plak vervolgens de cijfers erop. Dat kun je op volgorde doen, maar ik heb ze door elkaar geplakt. Wat jij leuk vindt.

En dan het leukste onderdeel: cadeautjes zoeken, inpakken en verdelen over de kalender. Je kunt het daarbij zo gek maken als je zelf wilt. Van snoep tot echte cadeautjes, kleine boekjes of opdrachtjes.
Dit heb ik onder andere in mijn adventskalender gestopt:

  • Kleine chocolaatjes in de vorm van lieveheersbeestjes
  • Houten kersthangertjes (HEMA) om in haar eigen boompje te hangen
  • Een flesje voor haar pop
  • Haarspeldjes
  • Ringetjes (Action)
  • Kleivormpjes
  • Kerstsokken
  • Stickers
  • ‘Opdrachtkaartjes’ voor o.a. koekjes bakken
  • Doosje rozijntjes

Daarbij heb ik erop gelet dat activiteiten op vrije dagen of in het weekend vallen en dat de chocolaatjes een beetje verdeeld zijn over de maand, want elke dag chocolade eten mag mama alleen vind ik ook in december niet nodig. Ik heb in het achterhoofd gehouden dat het op deze leeftijd vooral om het idee van een cadeautje uitpakken gaat, dus dat het niet nodig is om er hele grote of dure presentjes in te doen. Een doosje rozijntjes is ook nog leuk, als je twee bent.

En zo ziet hij eruit: klaar voor december. Na de 24e gaat hij weer de berging in en volgend jaar kan hij gewoon weer hergebruikt worden. Natuurlijk kun je alle kanten op met deze adventskalender: je kunt de plank schilderen, de knijpers vervangen door metalen klemmetjes, er spijkers inslaan om daar cadeautjes aan te hangen, de huisjes vervangen door plastic beestjes… Ik denk dat ik hem in december nog extra ga versieren met een streng kerstlampjes door de huisjes heen, dat maakt ‘m nog feestelijker. Maar eerst tellen we nog even af naar de adventsperiode (funfact: als je vandaag aan een adventskalender begint, ben je op 1 december klaar en kun je een nieuwe open gaan maken ;-)).

Toen ik laatst bij IKEA was voor dingen die ik Echt Nodig had, gingen er natuurlijk ook een paar dingen mee die ik niet nodig had. Zoals Handskalad, een houten tekenhand. Designmerk HAY had ze al in de collectie, maar deze van IKEA is net een tikkie betaalbaarder. Die ging dus in de gele tas, want ik zag direct voor me wat ik ermee wilde doen.

Een paar weken geleden besloten mijn moeder, mijn zwangerschapshormonen en ik om de hal een kleine make-over te geven. Daar was namelijk nog niets veranderd sinds de vorige bewoners vertrokken zijn en het was bepaald niet gezellig thuiskomen in een vergeeld hok met structuurbehang en de lelijkste lamp ooit aan het plafond. Dus het structuurbehang ging eraf, het plafond en de muren werden mijn lievelingskleur RAL 9010, de grootste wand schilderden we in de kleur Kameel van de Gamma, deels vanwege de naam, en met een nieuwe kapstok en nieuwe lamp leek het al heel wat. Er miste alleen nog een leuk sfeerlampje. En daar kwam de IKEA-hand om de hoek.

Met een leuk stukje snoer, een mooie fitting en een sfeervolle peertje, kun je daar namelijk heel makkelijk een grappig lampje van maken.

Wat heb je nodig?

  • Een houten tekenhand
  • Mooi elektriciteitssnoer (dat van mij is ongeveer 1,50 meter, maar het is afhankelijk van de afstand tussen de lamp en het stopcontact) , een schakelaar, een fitting en een stekker (als je een beetje handig bent kun je het geheel vervolgens zelf in elkaar zetten, anders koop je een kant en klaar exemplaar) + kleine schroevendraaier, een kniptang en een striptang.
  • Een kooldraadlamp (of een LED-variant)
  • Tie-wrap
  • Plug + lange schroef en eventueel een dotje montagekit

Zet de stekker aan de ene kant van het snoer, de fitting aan de andere kant (YouTube is your friend, als je niet weet hoe dat moet), knip het snoer op ongeveer 50 centimeter doormidden en bevestig daar de schakelaar. Test of alles werkt (als de hoofdstop eruit vliegt heb je iets verkeerd gedaan).

Peuter het vilt van de onderkant van de hand, daaronder zit namelijk een gat waar je met enig pielen een schroef in kunt wrikken. Bepaal waar je lamp moet hangen, boor een gat, druk er een plug in, draai de schroef er zover in dat je de hand er stevig aan op kan hangen en schuif de hand eroverheen. Je kunt het geheel verstevigen met een beetje sneldrogende montagekit.

Het snoer heb ik met een paar slagen losjes om de hand heen gewikkeld en vastgezet aan een van de vingers met een klein tie-wrapje. Lampje erin draaien, stekker in het stopcontact en voilá!

Nog 49 dagen tot kerst! En omdat we in dit rare jaar allemaal wel toe zijn aan een beetje gezelligheid, vind ik dat we extra vroeg mogen beginnen met kerstversiering. En ik ben niet de enige, want waar ik een subtiel kransje (en okee, een sliertje lampjes langs de boekenplank) heb opgehangen, hebben mijn buren al zoveel kerstverlichting dat ze vermoedelijk zichtbaar zijn vanuit het ISS.

Maar goed, een pompomkrans dus. Ik kwam hem ooit eens tegen op Pinterest, begon in 2018 met het maken van pompoms (of zijn het nou pompons? Google geeft geen uitsluitsel), had geen zin meer en pakte het project afgelopen zomer weer eens op. En nu hangt ‘ie naast de voordeur te shinen.

Wat heb je nodig voor een pompomkrans?

  • Heel veel wol in kleuren die je mooi vindt. Hier zitten in totaal ongeveer 6 grote bollen in. Hoe goedkoper, hoe beter, want die gaan lekker pluizen. Zeeman en Wibra dus. En schuw ook vooral de bollen met glitterdraad niet, het is tenslotte kerst.
  • Pompommakers in diverse formaten, meestal koop je ze per drie. (ik kocht mijne via AliExpress, maar ze hebben ze ook bij de HEMA). De basisschoolmethode (met rondgeknipte kartonnetjes) kan ook, maar duurt eeuwen. Investeer dus vooral die paar euro.
  • Een scherpe schaar
  • Een strokrans
  • Lijmpistool met +/- 4 patronen
  • Lint of visdraad om de krans op te hangen.  

Tsja, de werkbeschrijving is vrij eenvoudig: maak pompoms. Véél pompoms. In mijn krans zitten er 65 van verschillende formaten. De meeste zijn middelgroot, maar voor de afwisseling heb ik ook kleintjes gemaakt (om gaten op te vullen) en een paar grote. Het grote voordeel van pompoms maken is dat je dat voor de televisie kan doen. Blijf wel een beetje opletten, want voor mooie ronde pompoms verdeel je de wol zo gelijkmatig mogelijk over de pompommaker. En maak ze mooi vol, ze moeten nog nét dicht kunnen. Dan krijg je mooie fluffy pompoms.

Als je 65 van die dingen hebt gemaakt (trek hier gerust een week of 2 voor uit), knip je ze mooi rond bij en verwarm je ondertussen je lijmpistool. Bepaal wat de bovenkant van je krans moet worden en knoop hier alvast een lint of een stuk visdraad. Dan is het tijd voor het leukste werk: de pompoms verdelen en vastlijmen.

Ik heb in rijen gewerkt: eerst de binnenkant van de krans, toen de buitenkant en daarna twee rijen aan de voorkant. Zorg voor een mooie verdeling van de maten en kleuren en wees vooral niet zuinig met de lijm. Til de krans af en toe op om te zien of alles ook in verticale positie netjes blijft hangen.

Tevreden? Hang hem op een mooie plek. Helemaal buiten is niet zo’n goed idee, maar als je een portiek of een afdakje hebt, kan hij best op de voordeur. En anders hang je ‘m binnen, voor het raam. Net zo leuk. Voor nu laat ik hem even zo, maar ik denk dat ik er volgende maand een slinger lampjes op batterijen omheen draai, voor het ultieme kerstgevoel.

Heb je hem gemaakt? Tag me dan even op Instagram: @nikkidoumabijhouwer

Zo. Een mond vol, maar galaxy meets roze meets vintage meets IKEA is nu eenmaal een vrij adequate omschrijving van onze babykamer. Vorige week, 37 weken zwanger, maakte ik hem af. Geestig hoe we daar bij baby 1 ergens in week 25 al helemaal klaar mee waren. Met die termijn was deze babykamer nog een kantoor annex washok. Je wordt er toch een stukkie relaxter in hè?

Het uitgangspunt voor dit kamertje was een rol donkerblauw behang met sterretjes van Nobodinoz. Daarnaast wilde ik graag ‘iets met roze’ (dat werd een hele wand) en moest de oude ladekast van mijn opa en oma een plekje krijgen. Verder hergebruikten we het ledikantje waar mijn neefje, nichtje en onze eigen peuter in gelegen hebben en omdat we geen mooie kledingkast konden vinden voor een zacht prijsje, hackten we twee IKEA Ivar-kasten tot een fijne kledingkast. Het resultaat? Een gezellig allegaartje.

Als je binnenkomt, zie je dit.
En vanuit de hoek bij het raam richting de deur ziet het er zo uit. Het kamertje is ongeveer 4 bij 2,5 meter, dus ruimte genoeg om er iets leuks van te maken.
Het maanlampje en de pompomslinger heb ik zelf gemaakt. Slinger boven de deur en het ledikantje is van &Klevering. Ledikant van IKEA, luiaard-op-de-maan-muziekdoosje van Prenatal.
Omdat wij allebei nogal lang zijn en het kastje van mijn opa en oma geen ideale werkhoogte had voor twee lange mensen, heb ik een verhoger gemaakt. Heel simpel: een plaat MDF op maat van het aankleedkussen + iets extra’s en twee dwarsstukken (laten) zagen en met meubelhoekjes en houtlijm in elkaar zetten. 2 laagjes grondverf, aflakken en met nog twee meubelhoekjes vastzetten. Zo is de werkhoogte nu 96 centimeter en onder de verhoger passen precies twee pakken billendoekjes en twee gouden kratjes (HEMA kerstcollectie) met luiers en andere verzorgingsproducten.
Kijkje in de bovenste la van de commode met slofjes, sokjes, mutsjes en rompers.
En in de la daaronder liggen boxpakjes, truitjes en broekjes. De vermoeid ogende panter is van Kwantum.
Jaaaa, de lavalamp is terug van weggeweest. Hoewel deze geen lava heeft maar glitters die bewegen als de lamp warm wordt. Het zorgt voor een heel mooi effect op het plafond als het donker is. Leuk om naar te kijken voor de baby. Hij is van Leitmotiv.
Een decoratief vintage stoeltje. Veel mensen zetten een stoel om te voeden in de babykamer, maar ik heb bij de eerste gemerkt dat ik liever op de bank of in ons bed voed, dan op een stoel in de babykamer. Ze slaapt sowieso het eerste half jaar naast me in de cosleeper, dus dan is het een stuk makkelijker om de nachtvoedingen ook lekker vanuit bed te doen. Stoeltje is trouwens zo gammel dat erop zitten sowieso een risico vormt. Een sierstoeltje dus. De kast zijn twee Ivars van IKEA, op elkaar gezet.
De bovenste kast heb ik voorzien van een roede om kleertjes aan op te hangen, de onderste kast heeft de originele indeling. En nee, ook zwangerschapshormonen zorgen er bij mij niet voor dat ik aan het strijken sla 🙂
IKEA Ivar heeft normaal geen pootjes, omdat je hem in de gelijknamige stellingkast zet, maar ik vond online houten bolpootjes in dezelfde stijl als de commode. Zo oogt ‘ie net iets minder lomp.
Ledikantje met een dekentje van Prenatal, hydrofiel van HEMA en een unicorn-knuffel van Happy Horse. En mijn 38-wekenbuik.

En nu is het aftellen geblazen tot de bewoner van dit kamertje zich aandient. Zou ze op de uitgerekende datum komen? Misschien iets eerder? Of net als haar zus, na ruim 42 weken? We zullen het zien. Tot die tijd sta ik elke dag even in het kamertje te mijmeren over ons tweede meisje.

De mix van een lockdown light, de herfst en mijn zwangerschapshormonen zorgen ervoor dat mijn nesteldrang op dit moment een hoogtepunt bereikt. Zoals vogeltjes in het voorjaar takjes en pluisjes aanslepen om hun nest te bouwen, doe ik er alles aan om ervoor te zorgen dat ons huis herfst- en babyklaar is.

Alles moet gepoetst, het liefst opnieuw ingericht en gezellig gemaakt worden. Mijn moeder is ingevlogen om de gang een make-over te geven, mijn vader verving de spuuglelijke wastafel voor een mooie kast met waskom, ik hang nieuwe lampen op, schilder muurtjes, zet meubels in elkaar en schik en herschik tot alle accessoires op de goede plek staan. En als ik daarmee klaar ben, haal ik kasten leeg om ze vervolgens weer in te ruimen en pak de klusjes aan die al maanden bleven liggen. Zoals een losliggend plintje vastlijmen, afdekplaatjes over ongebruikte stroompunten te schroeven en de kapotte spotjes in de keuken te vervangen. Alles om dit huis gezellig te maken en de laatste overblijfselen van de vorige bewoners zorgvuldig uit te wissen.

Geen kamer is ongemoeid gebleven door mijn nesteldrang. En daardoor voelt het na bijna twee jaar eindelijk als thuis. Als een plek waar je je wilt opkrullen bij de verwarming, met de kaarsjes aan en de gordijnen dicht. Een plek die past bij de herinneringen die we er maken en gemaakt hebben. Een thuis waar ik blij van word, in plaats van een huis waar ik geen energie in wil steken omdat ik er weg wil. Voorlopig hoef ik niet weg. Dit is het huis van waaruit we trouwden, het eerste huis waarin de peuter bewust woont, het huis waar onze tweede dochter ergens in de komende weken geboren wordt en het huis waarin we 2020 overleefd hebben. En dat maakt het voor nu perfect.