Category

Duitsland

Category

Ik ben gefascineerd door Duitsland. Door het land, de geschiedenis, de taal, de mensen, de hoofdstad: hoe Duitser, hoe beter. Een fascinatie die ontstaan is op de woonark van mijn oma. Zij runde een zimmer frei – iets dat we nu als een spartaanse bed&breakfast zouden omschrijven, maar in het Hoorn van de vorige eeuw waren de meeste toeristen Duits en bestond AirBnB nog niet, dus was het gewoon een prima overnachtingsmogelijkheid. Drie kamertjes, bruin betegeld sanitair dat men deelde met de andere gasten en Frühstück aan de keukentafel.

In het weekend mocht ik altijd helpen. De tafel dekken met het gastenservies, vleeswaren in bakjes leggen en de eitjes onder de zelfgemaakte eierwarmers op tafel zetten. Tot slot de roomboter, die -als de gasten geluk hadden- de avond van te voren al in de kast gezet was om zachter te worden. Zodra de gasten kwamen, verdween ik achter de bar in de keuken, om die onverstaanbare volwassenen van een afstandje te bestuderen. Soms waren het Italianen of Fransen, maar de meeste gasten waren Duits.

Lievelingsstad 🙂

Ik praatte niet met ze, want ik sprak geen Duits. En zij praatten over het algemeen ook niet tegen mij, omdat ze verdiept waren in hun eigen gesprek, dat in mijn herinnering altijd op discrete fluistertoon gevoerd werd. Duitsers waren de beste gasten. Niet zo handtastelijk hysterisch als Italianen, of eng als Fransen, maar keurige opa’s en oma’s die me soms nog wel eens een Duitse Mark toestopten. Muntstukken waar ik niets aan had, omdat wij nou eenmaal altijd naar Frankrijk op vakantie gingen.

In groep 8 gingen we op schoolreis naar het Anne Frank Huis. Ter voorbereiding mocht ik een spreekbeurt houden over de Tweede Wereldoorlog en de Jodenvervolging. Uit de grote eiken boekenkast van mijn oma kwam een fotoboek tevoorschijn met herinneringen aan de oorlog: voedselbonnen, allerhande verklaringen en foto’s. Het maakte verhalen los, over hoe mijn opa als jongeman te werk gesteld werd en over de hongerwinter, die op het Noord-Hollandse platteland anders beleefd werd dan in de grote stad. En, zo bleek uit mijn research als elfjarige, hoe dat allemaal veroorzaakt was door de Nazi’s. De Duitsers.

Hoe konden die vriendelijk mompelende mensen, die op zaterdagochtend bij mijn oma aan de ontbijttafel zaten, iets te maken hebben met die vreselijke oorlog? Daar werd het zaadje voor mijn fascinatie geplant. Ik wilde er meer van weten. Over Duitsland, over de oorlog, die muur waarover gezongen werd op de radio en het raadsel van de vriendelijke Duitsers aan de ontbijttafel.

Inmiddels, bijna twintig jaar later, weet ik dat Duitsland meer is dan haar recente geschiedenis. De twintigste eeuw heeft haar niet-te-missen sporen achter gelaten, maar er is ook een Duitsland van daarvoor en een Duitsland van daarna. En daar wil ik nog heel veel meer over lezen, leren en vooral: van zien.

Mijn zusje en ik gaan elk jaar naar een kerstmarkt in Duitsland. Best wonderlijk, want we houden niet van Glühwein, niet van drukte en kopen eigenlijk nooit iets op zo’n markt. Na een rondje kerstmarkt gaan we daarom ook meestal gewoon een beetje shoppen, wandelen en eten, want daar zijn we veel beter in. Maar goed, tradities zijn er om in ere te houden, dus gaan we elk jaar weer. Dit keer: de Düsseldorf-editie!

Düsseldorf is zo’n Duitse stad waar ik nooit iemand over hoor, terwijl het maar 2,5 uur rijden is vanuit Zwolle en het de zevende stad van Duitsland is. Best een stad van formaat dus. En hoewel ik het zeker niet de mooiste of gezelligste stad van het land vind, kun je je er prima een paar dagen vermaken. Kortom: let’s go.

Natuurlijk denk je nog wel even drie keer na voor je op citytrip gaat in coronatimes. Maar, zo besloten we, als we er een beetje verstandig mee om gaan, moet het kunnen. Dus met onze eigen auto gegaan, allebei getest voor vertrek, bewust op doordeweekse dagen in plaats van het in weekend gegaan om drukte te vermijden, afstand houden en handen wassen en eigenlijk de hele tijd ons mondkapje op gehouden. In Düsseldorf werden we in bijna alle horeca en op de kerstmarkten gevraagd naar ons vaccinatiebewijs. Zegt natuurlijk ook niet alles, maar goed. Het leven moet ook een beetje leuk blijven. Om Duitsland in te komen moesten we ook een Einreise anmeldung invullen, maar daar heeft verder niemand naar gevraagd.

Düsseldorf in de miezer op donderdagmiddag. Na een heerlijke lunch bij Sätgrunn (vegan aanrader!) zijn we de stad in gegaan.
Düsseldorf heeft zes kerstmarkten. Dit was die op de Köningsallee (kortweg ‘die Kö’ genoemd). Zoals je ziet was er echt geen hond. Lekker rustig, maar ook wel erg sneu voor alle ondernemers in de kraampjes.
Volgende kerstmarkt: ook uitgestorven. Dus dan maar een glühweintje. Best vies, maar goed, hoort erbij.
Oud Duits gezegde.
Düsseldorf is zoals veel Duitse steden grotendeels verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog, dus je komt weinig écht oude gebouwen tegen. Dat maakt het centrum ook een beetje ongezellig, om eerlijk te zijn. Dit was dan wel weer een mooi hoekje!
’s Avonds een hapje eten (heerlijk, ná vijf uur uit eten gaan, de luxe die je tegenwoordig kunt waarderen he?) bij Casita Mexicana.
En daarna maskertjes en een kerstfilm in het hotel.
De volgende ochtend: lekker wandelen in de richting van de Rijn. En dan kan ik het nooit laten om even een Hinterhöfe in te duiken.
Langs de Rijn.
Obligate kerstbalfoto die niet mocht ontbreken in het rijtje.
Keurvorst Jan-Wellem (geen typfout, zo heette de beste man) op zijn paard op de Marktplatz. Daar was een hele sfeervolle kerstmarkt opgesteld, maar die was om 10 uur ’s ochtends nog dicht.
Het oude Rathaus op de Marktplatz. Het oudste deel van het complex stamt uit de 16e eeuw en het is nog steeds in gebruik als gemeentehuis.
En toen hadden we deze wel verdiend.
Met een Zimmtschnecke zo groot als mijn hoofd.

En na precies 23 uur en 57 minuten, volgens de betaalautomaat in de parkeergarage, zaten we weer in de auto terug. Met volle tassen, want als we in Duitsland zijn slaan we altijd flink in bij de DM, en volledig in kerststemming. Want hoewel het heel rustig was in de stad, waren alle lichtjes en versieringen wel heel sfeervol. Heeft Düsseldorf mijn hart gestolen? Neuh. Maar het lijkt me leuk om Düsseldorf buiten coronatijd nog eens te bezoeken. In de zomer bijvoorbeeld. Want we hebben nu vooral Mitte en Altstad bekeken, maar er schijnt aan de overkant van de Rijn nog een leuk stadsdeel te zijn. En die grijze novemberjas doet eigenlijk geen enkele stad goed. Dus Düsseldorf: we’ll be back!