Category

Persoonlijk

Category

Ik heb een beetje een bleh-week. Zo’n week waarin er eigenlijk niet zoveel te zeuren valt, maar ik toch met een knagend gevoel van onvrede blijf zitten. Onrustig, onproductief, uitstellen, hak op de tak en niks afmaken: dat is een beetje een samenvatting van mijn werkweek. Ik probeer er met enige mildheid naar te kijken en mezelf er niet als mens om te veroordelen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Voor nu geef ik het maar op denk ik. Volgende week weer een nieuwe ronde. Gelukkig gebeurde er ook wel veel leuks, als ik zo terugkijk. Dus ik zet dat maar eens op een rijtje, in de hoop dat ik me aan het eind van dit stukkie een stukkie vrolijker voel.

Zondag wandelde ik anderhalf uur terwijl ik de Schrik van Roden luisterde. In de zon, langs de schaapjes en door de modder: heerlijk. Aan het eind van de middag gingen we opnieuw naar buiten en dat was zo mogelijk nog lekkerder. En zondagavond ploften we op de bank met lekker eten en een serie, dus de zondag was top.
Maandag had ik een tof overleg over een nieuw magazine met twee leuke vrouwen. En daarna ging ik nog even bij mijn oud-collega’s langs, die tegenwoordig op 14-hoog werken. Hallo Zwolle! Toen ik thuiskwam, had ik allerlei plannen om te werken, maar omdat ik gie-ren-de hoofdpijn had omdat ik de hele ochtend verkeerd gezeten had, heb ik twee paracetamol genomen en ben het huis maar gaan poetsen. Haha, dat klinkt heel wonderlijk. Maar mijn idee was dat een beetje beweging me vast zou helpen. Dat klopte. En het huis was schoon.
En de zon scheen zo gezellig op de discobal.
En dit was toen ik de kinderen op ging halen, die na 7 weken eindelijk weer bij de gastouder terecht konden. Kortom: topdag.
Maandagavond kreeg ik een berichtje: of ik toevallig tijd had om dinsdag een deel van een uitvaart te fotograferen. Een medewerker van een manege was overleden en ze zouden met alle paarden en pony’s een erehaag vormen. Zijn favoriete pony’tje, de kleine Sophietje, liep voor de rouwauto uit. Het was heel indrukwekkend.
Luchtiger: mijn nieuwe vloerkleed kwam binnen! Die witte hierboven lijkt leuk, maar na 5 jaar intensief gebruik, waarvan 3.5 jaar met kind(eren), was ‘ie echt te smoezelig geworden. Dus het was tijd voor een nieuwe, die perfect bij de garderobe van kleine Pluis blijkt te passen.
’s Avonds aten we een traybake met aardappeltjes, rode ui, spruitjes en vegaballetjes uit de oven. Met satésaus!
En Oscar gaf zichzelf een troon.
Donderdag was een toffe dag! Ik bezichtigde een kantoortje en het was heel leuk (vooral als je bedenkt dat ik het in mag richten zoals ik wil, dus denk deze jaren 80-vibe even weg) en vlakbij huis en ik werd zielsgelukkig van de gedachte dat ik hier mijn headquarters heb. Daarna had ik nog een leuke zakelijke koffie-en-taart-afspraak op een bankje in de stad (zoals je doet tegenwoordig) en daar kwamen ook superveel leuke ideeën uit. Een andere klant was blij met mijn proefopdracht en gaf me direct een nieuwe en ik had een leuk overleg met nog een andere opdrachtgever.
’s Middags moest ik eigenlijk écht heel veel typen, maar heb ik vooral Pinterest en Marktplaats uitgespeeld, op zoek naar kantoorinrichting. En ’s avonds in bad gelegen met een bruisbal en een boek. Ohja, en een uur Duits gestudeerd.
We boekten een vakantie voor deze zomer! Om te beginnen én te eindigen (onze peuter gaat heel goed op vertrouwde plekken, dus we gaan op de terugweg gewoon weer hierheen) dit geweldige Franse huis met (omheind!) zwembad.
En 12 dagen op volgens mij de enige camping aan de Costa Brava waar ze geen frikandellen serveren en Hazes draaien. In een ingerichte tent, want na onze kennismaking met ingerichte tenten vorig jaar ben ik een verwend nest. Ooit gaan we heus weer met onze eigen De Waard op pad, maar voor nu is dit wel echt heel makkelijk.
En nu is het vrijdagochtend. Ik werk nog een paar uurtjes en klap zo de laptop dicht om met een kleine wandeling aan het weekend te beginnen. En daarna gaan we poetsen, want daar heeft de peuter zin in. Is goed schat.

Voel ik me nu vrolijker? Mmja. Of vrolijker: als ik alles zo op een rij zet, snap ik vooral waarom de productiviteit wat laag was deze week. Er gebeurde eigenlijk heel veel. Dus. Mooi inzicht voor volgende week: doe maar een beetje kalmer.
Ik wens je een fijn weekend als je eraan toe bent!

Ik vind dat ik plantaardig moet gaan eten. Vooral uit dierenwelzijns- en duurzaamheidsoverwegingen, maar ook omdat ik weet dat het gezonder is. Het kost me alleen zoveel moeite, dat ik elke keer de handdoek in de ring gooi. Wil ik het niet graag genoeg? Of leg ik de lat te hoog?

Vlees en vis eet ik bijna niet meer en dat kost me over het algemeen weinig moeite. Je moet niet verwachten dat ik rond 23 uur, na vier bier, van een schaal bitterballen afblijf en als ik bij mijn ouders ben, zeg ik niet altijd nee tegen een gehaktbal van m’n vader, maar verder gaat het prima. Zodra ik zin heb in vlees, denk ik gewoon aan de bewoners van de plaatselijke kinderboerderij en dan is het direct weer over. Zo’n roze biggetje opeten voelt als iets gruwelijks en dan hebben die biggetjes het nog goed, in vergelijking met hun soortgenoten in de vee-industrie. Eieren zijn ook het probleem niet: die vind ik zo smerig dat ik ze sinds mijn tiende niet meer aangeraakt heb en ze zijn eenvoudig te vervangen (of weg te laten) in recepten.

Beide foto’s zijn van Polina Tankilevitch via pexels.com

Maar dan: zuivel. Da’s ongeveer net zo slecht voor het milieu als vlees en zo mogelijk nog zieliger. Maar ik kan er niet vanaf blijven.

Cappuccino met plantaardige melk: prima.
Sojayoghurt met granola: top.
Vegan truffelmayo: love it.

Humus en andere vegan smeersels voor op toastjes: kom maar door.

En dan komt er een rijtje zaken die zich gewoon niet laten vervangen: een blokje oude kaas met zoutkristalletjes erin, de combinatie van port en blauwe kaas, een schep lobbige yoghurt op een pittige curry, de bubbelende laag bechamel met gesmolten kaas bovenop de lasagne, het genot van een bruine boterham belegen boerenkaas na vakantie in het buitenland… 

Hoezeer de voedselwetenschap ook zijn best doet om vervangers te bedenken, sommige dingen worden nooit zo perfect als het origineel. In ieder geval niet op zo’n manier dat ik er net zo blij van word. 

Daar komt ook bij dat ik veel vegan vervangers te duur vind. Wij eten wekelijks wel een keer spinaziepasta (want dan eet de peuter ook eens groenten). Da’s een maaltijd waar ik niet teveel over na wil denken, dus haal ik een potje Boursin cuisine van 2.07 euro en roer dat door de pasta, champignons en spinazie. Kan ook vegan tegenwoordig, heel tof. Maar als ik dezelfde hoeveelheid saus wil maken met de vegan variant van Boursin, ben ik 4.44 euro kwijt. Dan vind ik een simpel pastaatje wel heel duur worden. Ik snap waaróm de vegan variant duur is, maar het zorgt er in deze dure tijden toch voor dat ik de zuivelvariant in mijn wagentje gooi.

Ik kan me natuurlijk verdiepen in manieren om dat sausje te veganizen. Meer meal preppen zodat ik het wiel na een lange dag werk niet opnieuw hoef uit te vinden. Mezelf dwingen om gewoon eens van die kaas af te blijven. Een keer zo’n akelige docu kijken die ik tot nu toe heb weten te vermijden. Het is uiteindelijk allemaal luiheid en gebrek aan wilskracht. Maar misschien moet ik ook accepteren dan 80% plantaardig goed genoeg is. Dat ik daarmee ook al een flinke stap in de goede richting zet. En daarna die 80% gaan uitbreiden.

En zo wijst zelfs mijn eetpatroon me op een eeuwige valkuil: die van het perfectionisme 😉

Ik doe graag dingen alleen. Vroeger durfde ik daar nooit echt voor uit te komen, omdat ik bang was dat mensen dat raar zouden vinden. Maar zoals veel dingen makkelijker worden na je dertigste, wordt ook uitkomen voor je eigen behoeftes dat. Het kan me werkelijk niets meer schelen wat mensen vinden van het feit dat ik dolgraag alleen op pad ga, ondanks dat ik een leuke man en twee kinderen thuis heb zitten en er vermoedelijk ook wel vriendinnen met me op pad willen, als ik het ze zou vragen. Ik vraag het ze alleen niet.

In het boek The Artist’s Way van Julia Cameron las ik over artists’ dates: wekelijkse dates met jezelf (dit blijft toch als masturbatie klinken, ook leuk, maar daar hebben we het niet over) om inspiratie op te doen. Wacht, ik citeer haar even, in het Engels want dat klinkt lekker: “The Artist Date is a once-weekly, festive, solo expedition to explore something that interests you. The Artist Date need not be overtly “artistic” — think mischief more than mastery. Artist Dates fire up the imagination. They spark whimsy. They encourage play. Since art is about the play of ideas, they feed our creative work by replenishing our inner well of images and inspiration. When choosing an Artist Date, it is good to ask yourself, “what sounds fun?” — and then allow yourself to try it.”

Alleen in Berlijn afgelopen zomer.

Dat dus. Daar ga ik aandacht aan besteden dit jaar. Hoewel ik al vaak alleen koffie ga drinken en taart eten met een boek, alleen ga wandelen en sinds 2020 ook jaarlijks een paar dagen alleen naar het buitenland ga, wil ik de dates met mezelf serieuzer gaan nemen. Naar tentoonstellingen die ik graag wil zien, een dagje dwalen in een onbekende stad om te fotograferen (lockdownproof) of een wandeling maken in een onbekend gebied. Het hoeft van mij niet wekelijks, maar eens per maand een solo-uitje lijkt me heerlijk. Ik voel me altijd heel stoer als ik in mijn eentje ergens naartoe ga. Bovendien heb ik gemerkt dat je makkelijker contact maakt (als je dat wilt tenminste) en lekker opgaat in de menigte. En ik kan net zo lang naar een bepaald schilderij kijken als ik zelf wil (da’s vaak langer dan de anderhalve seconde die mijn wederhelft genoeg vindt), hele middagen aan het strand zitten met een boek en een biertje, een kwartier over de perfecte foto doen zonder me opgelaten te voelen, et cetera, et ceteraaaa.

En jep, alleen dingen doen is soms ongemakkelijk. Zeker als je er net mee begint. Vooral in de horeca wist ik mezelf niet altijd een houding te geven. Ik dacht al snel dat mensen me ‘zielig’ vonden en durfde dan bijvoorbeeld geen wijntje te bestellen of nam alleen een hoofdgerecht om zo snel mogelijk weer weg te zijn. Ik ben er inmiddels achter dat het na een paar keer went om alleen te zijn en dat een boek meenemen een prima manier is om jezelf over je ongemak heen te zetten. En dat niemand je raar aankijkt als je in je eentje een glas wijn drinkt. Ha.

Voor het eerst in mijn eentje het vliegtuig pakken vond ik ook spannend, maar ook dat bleek eenmaal aan boord eigenlijk juist heel chill. Ik kon gewoon direct aan een boek beginnen en mezelf zo afleiden van het feit dat ik vliegen eigenlijk haat. Wat voor mij helpt, is het om het gewoon te doen. En niet te streng voor mezelf te zijn als iets niet direct perfect is. TIjdens mijn eerste keer alleen naar Berlijn heb ik drie avonden bij de Vapiano’s naast mijn hotel gegeten, omdat ik iets anders te spannend vond. Zonde van het culinaire aanbod misschien, maar voor mij was het een fijne manier om anoniem een hapje te eten en te wennen aan het feit dat ik alleen was. Bovendien hebben ze er prima risotto. 

Er zijn trouwens ook wel dingen die ik (nog) te ongemakkelijk vind om alleen te ondernemen. Een dagje naar de sauna in mijn eentje bijvoorbeeld. Of in mijn eentje ’s avonds uit eten in Zwolle (want dan ben ik bang dat ik bekenden tegenkom en dat lijkt me awkward). Dus er is nog wat werk aan de winkel. Tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld ook gemerkt dat er dingen zijn die ik niet fijn vind en ook niet fijn hoef te vinden. Zo vind ik bijvoorbeeld drie nachtjes alleen het maximale. Daarna mis ik thuis teveel. En als het nodig is, wil ik ook binnen een halve dag thuis kunnen zijn. En da’s prima: ik hoef niet drie weken op backpacktocht naar een onbekend werelddeel.

Dingen die ik dit jaar in mijn eentje wil doen 

  • Heel veel wandelen
  • Regelmatig een kop koffie drinken (of in een koffietentje werken, want daar laad ik ook altijd van op)
  • Een reisje naar het buitenland maken
  • Een dagje met de trein naar een andere stad 
  • Een buitenrit (te paard dus) maken in een mooi gebied (dan ben je wel in een groep, maar meestal zijn dat wel clubjes vriendinnen, dus dat telt wel)
  • Naar minimaal 1 museum
  • Een kringlooptour 

Doe jij vaak dingen alleen? En vind je dat dan spannend of ben je er compleet relaxed onder?

De 22 voor 2022-lijstjes vliegen je om de oren. Zo’n nieuw jaar vraagt gewoon om een rijtje goede ideeën, zeker als de dagen dankzij corona soms wel heel veel op elkaar lijken. In de auto van Ieper naar huis maakte ik dus ook een lijstje met 22 plannen, dromen en doelen voor dit kersverse jaar. Geen keiharde voornemens, maar dingen waarvan het tof zou zijn als ze lukken. Behalve die eerste dan. Da’s een keihard doel.

  1. Mijn cursus Duits afronden met minimaal een 7
    Ik ben vorig jaar begonnen met een cursus Duits om vooral het grammaticale deel goed onder de knie te krijgen en die wil ik dit jaar afronden, met een 7 voor het officiële examen. Daar gaan nog heel wat uurtjes inzitten, maar het brengt me dichter bij mijn doel om beëdigd vertaler te worden. 
  2. 2 weekendjes weg met Jona
    Zónder kinderen 😉
  3. 40 boeken lezen, waarvan de helft non-fictie/historisch
  4. Mijn Tijdsbazencursus afronden
  5. Nachtje weg met de oudste als ze 4 wordt
    Lijkt me helemaal gezellig: een nachtje samen in een hotel en leuke dingen doen. En 4 is natuurlijk een serieuze mijlpaal!
  6. WC opknappen
    Denk ‘sociale huur anno 1998’ en je hebt een goed beeld van onze wc.
  7. Dagje museum met mijn vader
    Zouden we vorig jaar al doen, maar toen kwam het er niet van.
  8. 70.000 euro omzetten in mijn bedrijf
    Da’s vrij ambitieus, maar het zou moeten kunnen.
  9. Schermtijd verlagen naar maximaal anderhalf uur per dag
    Eind 2021 zat ik op sommige dagen op 4 uur! Zonde van mijn tijd.
  10. Het hele jaar volledig vegetarisch eten en zoveel mogelijk plantaardige keuzes maken.
    Ik eet nu 95% vega, maar die laatste 5% gaan we ook skippen. Ik heb het jaren gedaan, dus hoe dat vlees er nou weer ingeslopen is, weet ik ook niet. Maar het kan er dus ook wel weer af.
  11. Op vakantie naar Spanje
  12. 3 x per week bloggen en dat zichtbaar maken
    Omdat ik merk dat ik hier gewoon het allerblijst van wordt. Maar het lijkt me ook heel leuk om een wat groter publiek te bereiken. Dus hup: weg met de schroom en meer delen op Instagram en andere platformen.
  13. Een keertje paardrijden
    Oude liefde roest niet 😉
  14. De fotoboeken van 2021 en de jaarboeken van de kinderen afronden voor juni.
    Dat zijn er 5 in totaal. Wish me luck.
  15. Themamaanden bepalen
    Januari staat in het teken van bewegen en gezond eten, februari wordt opruimmaand. De rest van het jaar ga ik nog even bepalen. 
  16. Een nieuwe Duitse stad ontdekken
    Leipzig, Dresden en Bremen staan hoog op mijn lijstje.
  17. Een keertje suppen
    Nog nooit gedaan, lijkt me heel leuk.
  18. Minimaal 1 workshop volgen
  19. Een schoonmaakster zoeken
    Onze vorige schoonmaakster is gestopt en ik merk dat ik er echt heel chagrijnig van word om op mijn vrije dagen alleen maar te poetsen en dat het dan nog maar half schoon is. Ugh.
  20. Naar Berlijn
    Want dat moet simpelweg minimaal 1 keer per jaar.
  21. 6 date nights met mijn man
  22. Minimaal 3 analoge fotorolletjes volschieten
    Want analoog fotograferen blijft gewoon heel erg leuk en ik doe het te weinig. Vorig jaar had ik mezelf ten doel gesteld vaker de spiegelreflex te pakken in plaats van mijn telefoon te gebruiken. Dat is aardig gelukt. Nu is het tijd voor stap 2.

Ik ben heel benieuwd wat er eind 2022 terechtgekomen is van dit lijstje! Heb jij doelen voor dit jaar?

Ergens in november zaten we te borrelen met mijn schoonouders en kwamen tot de conclusie dat we er met oud & nieuw even samen tussenuit wilden. Niet te ver, vanwege de kinderen, maar wel het land uit. Dan kom je al snel uit bij Duitsland of België. Duitsland bleek zo last minute wel erg duur, dus toen bleef België over. Na een rondje Booking.com op zoek naar betaalbare opties die er niet uitzagen als een grafkelder met plastic tuinmeubilair, kwam mijn schoonmoeder bij een prachtig appartement in Ieper uit. Dus gingen wij naar Ieper!

Het gedicht ‘In Flanders Fields’ van John McCrae op de muur van ons appartement. Mede door dit gedicht groeide de klaproos uit tot het symbool van de Eerste Wereldoorlog.

Ik ‘ken’ Ieper omdat ik al jaren de blog en podcast van Kelly Deriemeaker en Anouk Meier volg en zij uit die omgeving komen. Daarnaast wist ik dat er in die regio behoorlijk gevochten was tijdens de Eerste Wereldoorlog en verder liet ik me verrassen. Ook door de afstand, bleek na het boeken, want Ieper ligt dus bijna in Frankrijk. Dik 3,5 uur rijden vanaf Zwolle. Puntje van aandacht voor de volgende keer.

De keuken van ons appartement. Met kinderstoel, fijne lange tafel om aan te eten en spelletjes te doen en een keuken met werkelijk alles wat je mogelijk nodig zou kunnen hebben. Heel fijn.

Na 3,5 uur rijden kwamen we donderdagmiddag in ons appartement aan, dat in het echt net zo mooi was als op de foto’s. Altijd fijn. Gite de Lombard is een bovenwoning met twee slaapkamers, waarvan eentje met een extra slaapzolder. Precies groot genoeg voor vier volwassenen en twee kleine kinderen en van alle gemakken voorzien. Ik vind het persoonlijk altijd heel fijn als er een beetje fatsoenlijk keukengerei te vinden is en dat was hier dik in orde. Het enige wat we te zeuren hadden, was het feit dat we koffie moesten zetten met de Senseo. Brr.

Lekker wandelen en de voeten laten luchten (ze heeft gewoon sokken en sloffen hoor).

Ieper zelf laat zich het beste omschrijven als een knusse provinciestad. Wat het bijzonder maakt, is dat het ‘oude’ centrum bijna volledig uit de vorige eeuw stamt. Ieper werd tijdens de ‘Groote oorlog’ van 1914 tot 1918 namelijk met de grond gelijk gemaakt tijdens de eerste, tweede, derde én vierde slag om Ieper. 500.000 soldaten lieten hierbij het leven. Jongens nog, van soms amper 15 jaar oud. Na de oorlog stelde Churchill voor om de ruïnes van de stad zo te laten als gedenkteken voor alle Britse soldaten die hier gevochten hebben, maar uiteindelijk is er voor gekozen om de stad in oude stijl te herbouwen. ‘Als een kopie waarvan het origineel verloren gegaan is’, las ik dit weekend.

De Sint-Maartenkathedraal. Lijkt oud, is tussen 1922 en 1930 herbouwd. Heel indrukwekkend!

Je kunt dus niet om de Eerste Wereldoorlog heen in Ieper. En hoewel het soms een beetje voelt alsof het toeristisch wel heel erg uitgemolken wordt (de souvenirs met klaprozen vliegen je om te oren), is de geschiedenis hier ook gewoon heel tastbaar. Nog iedere avond wordt er onder de Menenpoort, waar de namen van 54.000 gesneuvelde Britse soldaten in gebeiteld staan, de Last Post geblazen. 54.000 namen. Pas als je onder de poort staat en overal om je heen namen ziet staan, krijg je enig idee van hoe ongelooflijk veel dat er waren. De Last Post-ceremonie is heel indrukwekkend. De stilte, het geluid van de blazers en dan die bizarre hoeveelheid namen. Namen van jongens die iemands kind zijn geweest, vaders, geliefden. Een bindende tip dus. En alsjeblieft: gedraag je dan ook een beetje. Ik stond me plaatsvervangend te schamen voor de mensen die de ceremonie alleen maar door het schermpje van hun mobiel beleefd hebben.

Op kattenjacht met oma!

Iets vrolijkers dan: Ieper is ook de kattenstad. En ik hou van katten. Dus haalden we bij de VVV een kattenspeurtocht op, die na enige aanpassingen om hem geschikt te maken voor een driejarige, voor een leuke stadwandeling zorgde. En in het Ieper Museum was een leuke tijdelijke tentoonstelling over katten. De vaste tentoonstelling is trouwens ook boeiend én superinteractief, ook voor kinderen. Aanradertje dus.

Fika!

De horeca in België is gewoon geopend, dus gingen we voor koffie en een taartje naar Fika (Menenstraat 10). Op zondag hebben we geluncht bij Au Miroir (Grote Markt 12), met als grote troef de speelruimte voor kinderen. Verder wel een beetje prijzig, maar de kaaskroketjes en pannenkoeken waren er erg lekker. En de koffie na vier dagen Senseo ook.

Nutteloos bordje. Heel geestig.
Museum Ieper: heel leuk voor kinderen. Al hebben de kleintjes nog wel een beetje hulp nodig.
Menenpoort.

Verder hebben we nog (een stukje van) de nutteloze bordjes-wandeling gedaan, een kijkje genomen in de (dus ook herbouwde) kathedraal en bleek er in het vestingpark een leuke natuurspeeltuin te zijn, waar de peuter zich een poosje kon uitleven met takken en boomstammen. Op Oudjaarsavond vermaakten we ons lekker in het huisje met meegebrachte kaasfondue (een zak geraspte stinkkaas 3,5 uur in de achterbak leggen geeft een interessant geureffect), spelletjes en bubbels. Om middernacht stonden we vol verwachting op het dakterras voor het vuurwerk, maar bleek er, op wat plofjes in de verte na, weinig te beleven. Lekker rustig.

Natuurspeeltuin in het park.

Al met al vond ik Ieper echt een aanrader voor een (lang) weekend. ’t Is een stukje rijden, maar zeker als je geïnteresseerd bent in geschiedenis, kun je hier je hart ophalen. Ik wil graag nog een keertje terug, want we hebben nog veel te bekijken.

Hallo op deze laatste dag van 2021! Omdat het me vorig jaar goed bevallen is, heb ik besloten om ook 2021 samen te vatten in foto’s. 21 dit jaar, want vorig jaar waren het er 20. Heerlijk format, elk jaar eentje extra. Ik weet dat het voor veel mensen niet het geval was, maar voor mij persoonlijk was 2021 een heel goed jaar. Het eerste volle jaar als gezin van vier, het jaar waarin ik ein-de-lijk de stap nam om voor mezelf te beginnen en het jaar waarin er verder weinig spectaculairs gebeurde, maar dat was eigenlijk ook wel heel fijn.

In januari was dit kleine pluizenbolletje hierboven zes weken en ging ik weer – 1 dagje per week- aan het werk. Zo kon ik mijn verlof wat langer rekken en hoefde ik haar pas na vier maanden naar de opvang te brengen in plaats van na drie maanden. Toen vond ik dat best wel prima, maar achteraf denk ik: ‘waarom zat ik toen nog niet fulltime op de bank te knuffelen met mijn baby?’. Maar goed, die keuze maakte ik toen en ik snap ook wel waar het vandaan kwam.

Half januari was ik he-le-maal klaar met het thuis zitten en boekte vrij spontaan een weekendje Ameland. De baby was de eerste avond totaal hysterisch door alle prikkels, er was niets open, want lockdown, en het was zo koud dat we vooral binnen in het huisje gezeten hebben, maar het was magisch om het hele strand van Ameland voor ons alleen te hebben tijdens een sneeuwbui. En ook al zaten we veel in ons huisje, het was toch ook fijn om eens naar vier andere muren te kijken dan die van onszelf.

Op Valentijnsdag verraste de wederhelft me met een sneeuwwandeldate inclusief warme thee in de sneeuw. Die man is zoveel romantischer dan ik.

De eerste helft van het jaar stond ook in het teken van voeden, voeden, voeden. Dat kleine dametje ging steeds lekkerder in haar vel zitten, dankzij een dieet van liters koemelkvrije borstvoeding en fysiotherapie.

Na een hele lange winter werd het uiteindelijk toch weer lente. En tegelijkertijd met het aanbreken van een nieuw seizoen, kwam ik tot de conclusie dat mijn batterij steeds leger liep en niet echt meer wilde opladen. Ik ging wat minder werken en twijfelde steeds meer over wat ik nu wilde doen. Ik werd gevraagd voor een hele toffe functie bij een mooi bedrijf, maar besloot op het allerlaatste moment dat dit niet het moment was om die stap te wagen. Een baan die het waard was om 1000% te geven, verdiende iemand die dat ook kon doen. Niet iemand met een half lege accu die om half negen ’s ochtends alweer naar bed wilde. Dus twijfelde ik nog even verder.

En natuurlijk waren deze rooie en zijn grijze broer er ook nog. Ze worden een dagje ouder, vooral Harry heeft zijn dagelijkse shotje pijnstillers hard nodig om nog in beweging te komen en lijkt inmiddels ook te dementeren (of heeft gewoon totale schijt gekregen aan het huishoudelijk regelement), maar ze zijn still going strong.

Al sinds mijn eerste zwangerschap heb ik een groepje ‘internetvriendinnen’ waarmee we al vier jaar lief en leed delen. We wonen letterlijk van Groningen tot aan Maastricht en overal daartussenin en hebben compleet verschillende achtergronden, maar het is heerlijk om zo’n clubje vrouwen te hebben om alles rondom het gemoeder mee te delen. Uren appten we met zijn zessen en dit voorjaar was het eindelijk zover dat we elkaar én de peuters waarmee het ooit begon, ontmoetten. Het was een heerlijke dag en we hadden elkaar ‘in het echt’ nog meer te vertellen dan via Whatsapp. Internet is iets moois.

Ook een hoogtepunt dit jaar: mijn haar afknippen! En dit was sowieso een leuke dag, want na de kapper fietsten we naar de oude IJsselcentrale en dronken daar Zwolse biertjes om 13 uur ’s middags.

Het enige middagje ‘strand’ (lees: de gore recreatieplas hier in de wijk) van dit jaar. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik deze foto maakte: echt ultiem moeder, met twee van die meisjes op een badlaken.

Vakantie in eigen land. Op een Farm Camps-camping nog wel. En ergens op deze Zuid-Limburgse heuvel kreeg ik een ingeving: ik ging mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Sinds 1 september ben ik zzp’er en dat bevalt me echt ontzettend goed.

Ik durfde het eindelijk aan om mijn baby uit logeren te sturen, dus de man en ik gingen een nachtje naar Leeuwarden. Wandelen, bijpraten, bier drinken, lekker eten en uitslapen: meer hadden we niet nodig. En de baby bleek bij opa en oma wél over de doorslaapfunctie te beschikken waar ze in de acht maanden daarvoor nooit blijk van gegeven had.

Verder waren we dit jaar heel veel in het bos bij Hattem te vinden. We hebben nog even geprobeerd een huis naast dat bos te kopen, maar dat ging aan onze neus voorbij. Net als 4 andere huizen waar we gekeken en geboden hebben. En dat was eigenlijk ook wel prima zo: we blijven voorlopig maar even zitten waar we zitten.

We sloten de zomer af met een nogal turbulent kampeertripje naar Twello. De man fietste erheen met de peuter in de bakfiets, ik volgde de dag daarna met de baby en blies om 2 uur ’s nachts weer de aftocht omdat diezelfde baby weigerde te slapen en de halve camping wakker hield. De volgende dag meldde ik me weer voor het ontbijt en na een ochtendje campingplezier ging ik met S. naar het zwembad, waar ze binnen 5 minuten uitgleed en een enorme buil opliep. Op de camping aangekomen bleek dat het ’s nachts heel hard en lang zou regenen, dus toen besloten we mijn schoonouders te bellen voor hulp, de tent af te breken en met gierende banden naar Zwolle te rijden. We waren ge-sloopt. Maar we hebben wel gelachen. Achteraf.

Ik ging een weekendje in mijn eentje naar Berlijn. Voor een Wattedoeninberlijn-Patreon-meetup en om lekker in mijn eentje te wandelen, lezen en fotograferen.

Eind september was ik blij, want ik had in mijn eerste maand mijn maandelijkse omzetdoel gehaald. Tijd voor taart! En ook fijn: in de maanden daarna bleef het zo goed gaan.

Begin oktober ging ik vrij onverwacht een paar dagen naar Alicante. Om mijn moeder op te halen en omdat ik als zzp’er toch overal kan werken, dus waarom dan niet in een Spaans nazomerzonnetje?

En die baan die in mei niet doorging, deed ik vanaf oktober op zzp-basis. Niet als hovenier, hoewel deze foto anders doet vermoeden, maar als marketeer en communicatie-adviseur bij Tijhuis Ingenieurs. Een mooie club met leuke mensen, bleek ook maar weer tijdens dit personeelsuitje waarbij we heggen gingen planten. Zo zie je: uiteindelijk komt alles goed.

De dagen werden weer korter en hoewel het soms verleidelijk is om de hele dag door te werken, sleurde ik mezelf waar dat kon naar buiten voor een wandeling onder kantooruren. En dat is eigenlijk altijd de moeite waard, maar op ochtenden als deze helemaal.

En we sloten het jaar af met een beregezellige kerstlogeerpartij bij mijn schoonzus en zwager. Lekker eten, goed gezelschap en de volgende ochtend in pyjama ontbijten en de kat knuffelen: niets meer aan doen.

Dat was mijn jaar. Het was heerlijk. En ik hoop dat 2022 ons net zoveel geluk brengt. Voor nu: een fijne jaarwisseling en ein guten Rutsch ins neue Jahr!

Nog 1 overleg (buiten de deur zelfs!) vanmorgen en dan heb ik vakantie. Anderhalve week vrij. Anderhalve week om even niet achter de laptop te zitten of -erger nog- met halve aandacht een puzzel te maken met de peuter terwijl ik ondertussen achter de laptop zit. Anderhalve week volle aandacht voor de man, de kinderen, de familie, de stapel boeken die op me ligt te wachten en, ohja, mezelf.

Want hoewel ik écht mijn best doe om mezelf niet te vergeten, merk ik dat ik dit hoofdstuk van mijn leven gewoon even niet op de eerste plek sta. En dat geeft niet, ik stel mezelf tevreden met de gestolen uurtjes hier en daar. Zoals gisterochtend, toen ik om 9 uur naar buiten keek en besloot dat het werk wel even kon wachten. Schoenen aan, jas aan en naar buiten. Alleen. Anderhalf uur in de zon, door de vrieskou. Vogeltjes kijken (ik zag een ijsvogel!), frisse lucht inademen en vitamine D aanmaken. Daarna kon ik er weer tegenaan.

Kerst vieren we dit jaar in drie bedrijven. Morgen een dagje met zijn vieren, dan door naar Zeist voor een avondje bij schoonzus en zwager, daar logeren, door naar Hoorn voor een etentje bij mijn ouders, daar ook weer logeren en dan vroeg naar huis omdat we nog een lunch verzorgen voor mijn schoonvader. Tegen zondagmiddag 14:00 zijn we waarschijnlijk allemaal toe aan een middagdutje.

Mijn kerstmantra van dit jaar is ‘let it go’. Let it dat de peuter waarschijnlijk drie dagen alleen maar stokbrood met kruidenboter eet, let it go dat de baby dreumes vermoedelijk heel slecht slaapt en rondgesjouwd moet worden in de draagzak en let it go dat die lunch van zondag perfect moet zijn. Dat maakt kerst een stuk gezelliger. En daarna? Daarna gaan we drie dagen met zijn vieren in onze joggingbroeken bijkomen. Geen plannen, gewoon wij. En hopelijk ook een beetje ik. Een uurtje of anderhalf.

Ik wens je een hele fijne kerst! Let it go.

Zo. Dat was me het weekje wel weer. We hielden een soort fabriekje draaiende met kindjes, een baan (van J.) en een bedrijf (van mij). Zondag was ik echt helemaal op en heb ik zo min mogelijk gedaan, behalve het huis een beetje schoonmaken, boodschappen en met de kindjes spelen. En nu is de laatste werkweek van 2021 aangebroken: ik werk vandaag, woensdag en donderdag nog en dan ben ik vrij tot en met 2 januari. Heerlijk vooruitzicht. En heel erg aan toe.

Maandag

Normaal werk ik op maandag en is dinsdag mamadag, maar deze week hadden we het even omgeruild. Dus maandagochtend de warme jassen aan en lekker naar buiten.

Dinsdag

Elke ochtend een gember-kurkumashotje om de weerstand een beetje op peil te houden. Geen idee of het echt werkt, maar ik vind het wel een lekker pittige start van de dag. En ik gebruik m’n borrelglaasjes ook nog eens.
Een interview op locatie! Bij baggerwerkzaamheden in een haven, om precies te zijn. En natuurlijk wil ik dan ook even een rondje mee op de ‘kraan’, als me dat aangeboden wordt. Het ziet er heel gevaarlijk uit, maar de boot liep nog een stuk door én ik had een zwemvest aan, dus het was prima voor elkaar. Leuk om eens te zien hoe het gaat. Funfact: wist je dat je een deel van de bediening van zo’n groot apparaat met je tenen doet? Daarom zitten de machinisten ook altijd op sokken in de cabine.
En toen ik thuis kwam, zag ons slaapkamerraam er ineens zo uit. Bedankt vogel.

Woensdag

Woensdagochtend: aan de slag! Dit is dus mijn thuiskantoor. Typen, typen, typen. Ondertussen had J. mijn zusje opgehaald, want die hadden we ingevlogen als oppas voor donderdag.
Dus ’s avonds keken zus en ik maar weer eens een kerstfilm. The Princess Switch 3. Laten we het erop houden dat ze een vierde deel wel achterwege mogen laten.

Donderdag

Zus paste op en ik werkte beneden. Toen ik even boven kwam, zag ik dit kleine kerstkaboutertje.
En van de lunch maakten we een feestje met (vegan!) kaneelrolletjes van Albert Heijn.

Vrijdag

Vrijdag stond ik voor een opdrachtgever in het Twiske, om hun personeel in vier groepen de marketingplannen voor 2022 te vertellen tijdens een kerstwandeling. Een hele leuke coronaproof opzet. Alleen een beetje fris. En mijn papieren presentatie was niet erg miezerproof, haha!
Ook top: bij de slagboom van de parkeerplaats deed ik mijn raam naar beneden, maar die wilde dus met geen mogelijkheid meer omhoog. Ja, tot de helft. Dus ik ben ’s avonds van het Twiske (boven Amsterdam) naar Zwolle gereden met het raam open. Dat was best fris, kan ik je vertellen.
Maar het was een geslaagde middag en ik kreeg gewoon een kerstpakket van mijn opdrachtgever! Superlief! Er was ook nog eens een doosje brownies bezorgd van een andere opdrachtgever. Kortom: deze zzp’er komt de kerst wel door.

Zaterdag

Met een lockdown in het vooruitzicht kocht ik zaterdagochtend maar even wat extra knutselspullen bij de Action. En daarna deed ik ook meteen boodschappen en haalde wat spullen bij de HEMA. En toen kwam ik bij de fietsenstalling en had ik een uitdaging. Ik gebruik mijn gewone fiets bijna nooit meer, omdat de bakfiets nu eenmaal handiger is, en vergat tijdens mijn gewinkel ook even dat ik niet zo heel veel mee kon nemen. Gelukkig had ik de kinderen niet mee en kon ik hun zitjes gebruiken.
Lunchen met de kaarsjes aan en kerstliedjes op de achtergrond.
Rodekoolschotel van een verspakket. Was erg lekker!
Het bericht die je wist dat zou komen.
Dus daarna heb ik alle kerstcadeautjes maar ingepakt en onder de boom gelegd om mezelf weer op te vrolijken. Het is niet eens zozeer dat de maatregelen mij persoonlijk heel erg raken (ok, behalve dat mijn kappersafspraak niet doorgaat en mijn mat nu al serieuze proporties aan begint te nemen), maar het is vooral het hele uitzichtloze van deze situatie waar ik een beetje moe van begin te worden. Nog even en we zitten al twee jaar in een crisis. Maar goed, relativeren, zegeningen tellen en kijken naar wat er wel mogelijk is.
Zondag hielden we het kalm. De man was van huis om voetbal te kijken, ik scharrelde wat in huis, speelde met de kindjes en deed ze uitgebreid in bad. Toen ze in bed lagen, maakten we kaasfondue en gingen om half tien lekker naar bed.

En nu is het maandag! Ik wens je een hele fijne week 🙂

Twee kinderen geleden verslond ik boek na boek. Tegenwoordig staat het lezen op een wat lager pitje door een gebrek aan concentratie, gecombineerd met standaard dichtvallende oogleden na 19:30 en de verlokkingen van social media. Maar toch las ik dit jaar behoorlijk wat boeken. Voornamelijk historische romans, kwam ik achter toen ik dit lijstje aan het maken was, maar verder ook veel non-fictie en chicklits. Dit zijn mijn favorieten van 2021.

Socrates op sneakers – Elke Wiss
Socrates op sneakers is geschreven door praktisch filosoof Elke Wiss. De ondertitel, praktische gids voor het stellen van goede vragen, dekt de lading eigenlijk al heel goed. Het heeft mij er opnieuw bewust van gemaakt hoe belangrijk het is om goede vragen te stellen en vooral, te luisteren naar het antwoord. Vragen stellen zonder oordeel erin. Heel belangrijk. Ik moest een beetje om woorden als ‘verbinding’ en ‘verwondering’ heen lezen omdat ik daar gruwelijke jeuk van krijg, maar al met al heeft dit boek me echt heel erg geïnspireerd. Teken dat ik het echt leuk vond: ik heb het afgelopen jaar drie keer cadeau gedaan aan mensen.

De Nachtegaal – Kristin Hannah
Ik ben nogal een liefhebber van boeken over de Tweede Wereldoorlog en toen ik dit boek op Instagram bij iemand voorbij zag komen, moest ik hem hebben. De Nachtegaal gaat over twee Franse zussen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze leiden compleet verschillende levens, maar proberen allebei op hun eigen manier de oorlog door te komen. Dit boek greep me echt bij mijn strot. Ik wilde alleen nog maar verder lezen. Misschien geen hoogstaande literatuur, maar echt een knap geschreven oorlogsroman. Ik heb gehuild. Dat zegt genoeg.

Fortuna’s kinderen – Annejet van der Zijl
Vorig jaar las ik het boekenweekgeschenk Leon & Juliette, geschreven door Annejet van der Zijl. Een prachtig, gruwelijk en waargebeurd liefdesverhaal tussen een witte Nederlandse man en een zwart meisje in het zuiden van Amerika van 1820. Voor mensen als Juliette, slaven, was het leven grof en wreed. Maar Leon valt voor haar, koopt haar vrij en ze krijgen een (geheime) relatie. Het verhaal van Leon & Juliette is verwerkt in Fortuna’s kinderen. Het gaat verder over de nazaten van dit bijzondere stel over een periode van twee eeuwen. Tijdens de burgeroorlog, de goldrush in California en daarna. Ik heb het in een paar avonden uitgelezen en was er stil van toen ik het uit had. Ga dit lezen.

Rode sneeuw in december – Simone van der Vlugt
Ik heb een zwak voor de historische romans van SImone van der Vlugt en las er meerdere dit jaar: Het schaduwspel, De lege stad, De kaasfabriek en Rode sneeuw in december. Dat laatste boek is me het meeste bijgebleven. Het speelt zich af tegen de achtergrond van de Tachtigjarige Oorlog (168-1648). Een oorlog waar ik precies niets van af wist, maar waar de schrijfster me helemaal in mee wist te nemen. Ik vind het knap hoe de boeken van van der Vlugt je altijd helemaal opzuigen. Het zijn misschien historisch en literair gezien niet de allerhoogste hoogstandjes, maar ze krijgt het wel altijd voor elkaar dat ik mijn boek niet meer weg wil leggen omdat ik wil weten hoe het afloopt.

Stasiland – Anna Funder
De recente geschiedenis van Duitsland blijft mij altijd fascineren. In Stasiland wordt je meegenomen in de DDR en vooral in de praktijken van de Stasi (Ministerium für Staatssicherheit). De interviews van de schrijfster met zowel burgers als voormalig medewerkers van de Stasi geven een bijzonder kijkje in het absurde ‘normaal’ van nog maar een paar decennia terug. In datzelfde thema las ik trouwens ook Statiegeld voor mijn moeder, een boek met persoonlijke verhalen uit de DDR-tijd. Dat was heel interessant, maar ook wel erg letterlijk opgeschreven. Las minder lekker weg. 

Bonus: de chitlit-favorieten van dit jaar
Deel 1 tot en met 6 las ik in 2020, maar in 2021 las ik ook de Zevende Zus uit de bekende reeks. Leest als een trein, maar ik vond de eerdere delen beter. In datzelfde genre lag bij de bieb deel 1 van de reeks de Kleuren van Schoonheid (dat klinkt al heel Bouquet) van Corina Bomann: Sophia’s hoop. Las ook lekker weg. Verder heb ik de Café Zon & Zee-boeken van Jenny Colgan ontdekt en ben ik ook fan geworden van Debbie Johnson, de Duincafé-reeks.

We gaan nu wel heel rap richting het einde van het jaar. Richting feestdagen en vooral richting deadlines, want deze zzp’er heeft ongeveer alles ‘voor de kerst’ aan d’r opdrachtgevers beloofd. En dat betekent nu: alle zeilen bij. Op nét te weinig slaap. Dat is een mooie samenvatting van mijn week, maar hieronder vind je de uitgebreide versie. Voor de liefhebber (hai mam!).

Maandag

Maandag had ik een heel leuke strategiesessie bij één van mijn opdrachtgevers. Zo’n lekkere ouderwetse geeltjessessie vol mooie plannen voor 2022. Daarbij komen er altijd meer dingen voorbij dan daadwerkelijk belangrijk voor de contentmarketingstrategie, maar dat maakt het ook heel leuk. En toen kwam ik thuis, loste mijn moeder af zodat ze voor het donker naar Noord-Holland terug kon en moest even schakelen van strategiesessie naar stempelsessie met de peuter. Hier was het inmiddels bijna etenstijd en had ik de baby (neehee, dreumes) maar even in de doek geknoopt om nog iets gedaan te krijgen. En mijn leuke kerstverlichtingtrappetje daar op de achtergrond? Die was “helemaal per ongeluk echt niet expres” van de vensterbank gevallen, aldus de peuter. En kapot.

Dinsdag

Over de nacht van maandag op dinsdag gaan we het maar niet hebben, maar dinsdagochtend ging ik er weer met frisse moed tegenaan. Er stond een ochtendje allergietest op de planning met de jongste en ik stond al vroeg voor een Groot Dilemma: krabben of fietsen door de kou? Het werd fietsen. Uiteraard. De ochtend brachten we dus volledig in het ziekenhuis door, maar de allergietest ging goed. Ze is nog steeds allergisch, bleek de nacht daarop.
’s Middags deden we spelletjes, gingen nog even een frisse neus halen en deden het verder vooral heel rustig aan.
Dinsdagavond werkte ik de eerste versie van de strategie van maandag uit en ging heel vroeg naar bed met dit prachtige boek.

Woensdag

Woensdagochtend liep ik al héél vroeg (om 5:15 om precies te zijn) buiten met de draagzak. Dan heb je nog wat aan je dag, hmm? Nee geintje, ik probeerde ook maar gewoon iets om te kijken of dát dan hielp tegen het huilen. En ik begon me inmiddels een beetje bezwaard te voelen richting onze buren na een turbulent nachtje. Toen we om half acht weer thuiskwamen zag de keuken er wel heel gezellig uit. De rest van de dag heb ik gewerkt, gewerkt en nog eens gewerkt.
En ’s avonds volgde ik een webinar van Eindelijk Slapen over doorslapen. De slechte nacht van dinsdag op woensdag was te verklaren vanwege de allergietest, maar voor andere nachten zouden wat nieuwe inzichten welkom zijn. Blijkbaar werkte het inspirerend (of was ze gewoon net als ik uitgeput), want er werd doorgeslapen! Verder haalde ik er niet zo heel veel uit, moet ik zeggen. We blijven het maar gewoon op onze eigen manier doen. Als ze 18 is, zal het wel beter zijn.

Donderdag

Ik begon de dag met een heerlijk wandelingetje in de vrieskou. Zo mooi!
En verder had ik een hele leuke digitale afspraak over een nieuwe samenwerking, typte kilometers aan een stuk en gunde mezelf ’s middags een warme chocolademelk. Weinig fotogeniek, wel lekker.

Vrijdag

Vrijdagochtend paste mijn schoonvader op en maakte ik van de gelegenheid gebruik om even een ochtendje buiten de deur te werken. Lekkere cappuccino, geroezemoes en een ander uitzicht dan mijn flamingobehangetje deden me goed.
En ’s middags was er tijd voor de meisjes. Okee, dat is niet helemaal waar, de peuter keek ook nog even een filmpje terwijl de baby sliep zodat ik nog een paar dingen af kon maken. Maar verder werd er gepuzzeld…
… en gingen we lekker lang naar de kinderboerderij. Daar stond dit superschattige schaapje.

Zaterdag

Zaterdagochtend was ik blij, want ik had best aardig geslapen, hoefde niks, dronk een kop koffie én we waren heerlijk binnen aan het rommelen met zijn vieren terwijl het buiten koud was.
En daarna gingen we even naar de markt voor kaas en brood. Altijd fijn.
En opa Oscar besloot na een week de kerstboom maar eens van dichtbij te bekijken. Vroeger sneuvelde er nog wel eens een balletje, maar ze vinden zichzelf tegenwoordig te oud voor die onzin.
En ’s avonds deden we een spelletje Pandemic met een glas wijn erbij.

Zondag

Niet verder vertellen, maar ik werkte de hele zondagochtend om twee artikelen af te maken. Maar ondertussen werd er boven ook hard gewerkt.
Ik geloof dat er ook een of andere F1-race was met een Nederlander? 😉
Wij hebben er behalve de vuurwerkshow van de achterbuurman toen de winst eenmaal binnen was, helemaal niets van gezien. Dit was veel leuker op een regenachtige zondagmiddag.
En ik sloot het weekend af met een gezellige Berlijn-bingo, georganiseerd door Emma. Geen bingo gescoord, maar het was wel gezellig!

Tot zover mijn week. Ik begin deze week met een gezellige mamadag en moet dan echt nog even flink knallen om alles af te krijgen, want de week daarna werk ik nog maar twee dagen. Christmas is comiiiing…