Category

Persoonlijk

Category

Toen de COVID-19-storm een beetje leek te gaan liggen, besloten we dat we er graag nog even tussenuit wilden deze zomer. Maar wel op een relatief veilige manier, dus niet in een drukke stad. Omdat alle huisjes op het platteland sneller uitverkocht waren dan het toiletpapier bij AH half maart, besloten we dit jaar weer eens te gaan kamperen.

Nu moet je weten dat mijn grote liefde in principe een hekel heeft aan kamperen, dat ik op het moment van plannen amper zonder hulp van de bank op kon staan wegens bekkenklachten door de zwangerschap én dat we geen tent hadden waar we met zijn drietjes inpasten. Kortom: er kon bijna niets misgaan.

Het laatste probleem was met dank aan Marktplaats snel opgelost. Voor 120 euro kochten we een amper gebruikte Ten Cate-tent, die mijn wederhelft op een regenachtige zaterdag opgehaald heeft in een dorp ergens waar Friesland naadloos overgaat in de Waddenzee. Een paar weken later hebben we hem eens opgezet in de tuin van mijn schoonvader en kwamen erachter dat we behalve de essentiële scheerlijnen niets misten.

De wederhelft kwam ondertussen tot het inzicht dat hij kamperen met temperaturen onder de 25 graden en zonder zon het allerergst vindt, dus besloten we voor een redelijk zonzekere bestemming te gaan. Zuid-Frankrijk, here we come. Kwamen we bij de grootste uitdaging: zwanger kamperen met bekkenklachten. Kan dat? Na enig googlen, overleg met de verloskundige en mijn bekkenfysio kwam ik tot de conclusie dat het best moest kunnen, al was het met wat aanpassingen.

Slapen
Een goed bed was mijn eerste prioriteit. Waar we voorheen altijd op dunne self-inflating matjes van Perry Sport sliepen, waarvan je nooit wist of ze nou lek waren of altijd al zo dun, hebben we nu besloten om niet te bezuinigen op slaapcomfort. We hebben twee Redwood Stretch Limousine 10-matten gekocht, slaapmatten van 10 centimeter dik, gevuld met schuim. Daardoor liggen ze serieus bijna net zo lekker als ons bed thuis. Best fijn, want die twee matten samen waren ook bijna net zo duur als ons matras 😉

Zitten
Een stoel op fatsoenlijke hoogte, met een goede rugleuning, leek me ook heel fijn. We kochten vrij simpele exemplaren van de Lidl en met een voetenbankje erbij zat ik als een koningin voor mijn tent.

Plassen
Zwangere vrouwen moeten ’s nachts vaak plassen. Ik zag mezelf echt niet midden in de nacht naar het toiletgebouw lopen, dus hebben we een plasemmer gekocht. Ideaal.

Opstaan en bukken
Op de camping bevind je je vaak laag bij de grond. Je bed is laag, je spullen liggen in tassen op de grond en, zeker met een peuter, zit je vaak op de grond te spelen of in een pierenbadje. Van de fysio en yogajuf heb ik wat goede tips gekregen om verantwoord op te staan vanuit zit- of lig houding op de grond en daar heb ik bewust op gelet. Duurt wat langer, maar je bekken is je dankbaar.

Maar hoe beviel het nou?
Goed! Eigenlijk had ik veel minder last van mijn bekken dan thuis, omdat ik amper trappen liep, het rustig aandeed en zitten, staan en lopen veel meer afwisselde dan tijdens een gewone kantoordag. Op reisdagen kwam ik soms wat stijfjes uit de auto, en na een gebroken nacht met de peuter op 1 mat was ik ook behoorlijk gebroken, maar het is me enorm meegevallen. Zwanger kamperen kan dus prima. Maar neem wel je plasemmer mee.

Een week geleden reden we onze eigen straat weer in, na een heerlijke kampeervakantie in Frankrijk. Thuiskomen is altijd fijn, maar 12 dagen met man en kind op stap was ook wel heel erg lekker. We sliepen op camping La Tuque, in het departement Lot. Een niet erg toeristische, rustige regio. Een bewuste keuze, want in deze coronatijd wilden we graag genoeg afstand kunnen houden tot anderen. Hieronder mijn ervaringen met kamperen in Frankrijk tijdens corona en een paar foto’s van onze heerlijk kneuterige vakantie.

Zaterdagochtend 11 juli ging de wekker midden in de nacht. Om 2:30. Dat is altijd het moment waarop ik denk: ‘laat die vakantie maar zitten, we rijden vanmiddag wel naar de Veluwe.’ Maar nadat we ons uit bed geschopt hadden, de koffie was gezet en de broodjes gesmeerd, hadden we er toch wel zin in. Na al die maanden waarin werk en privé in elkaar overgelopen waren, was twee weken tijd voor elkaar wel een heerlijk vooruitzicht.

Lekker slenteren door oude straatjes met het zonnetje op je hoofd: zo fijn na al die maanden thuiswerken en corona-gedoe.

Overnachten in Hotel Colbert (niet alleen vanwege de naam)
Als allerlaatste de peuter uit haar bed gehaald en in de auto gezet, met het idee dat ze dan vast vlug verder zou slapen. In de praktijk heeft ze tot voorbij Gorinchem zitten kletsen, viel toen even in slaap, maar nog voordat we de ring van Antwerpen opreden, hoorde ik achter me alweer: “Hee kijk mama, hijskranen!”. Gelukkig was ze wel heel gezellig en met een paar tussenstops bij tankstations (eigenlijk het enige moment waarop ik het corona-technisch ongemakkelijk vond worden, omdat het met name in de toiletten erg druk was) reden we aan het eind van de middag de parkeerplaats van ons hotel op. Hotel Colbert in Chateauroux. Onthoud die naam, want wij hadden voor nog geen 150 euro een enorme kamer met uitzicht op een mooie binnenplaats, een prima ontbijt en een afgesloten parkeerplaats. Toegegeven, de helft van dat geld zit je in een F1-hotel langs de snelweg, maar ik betaal, zeker nu we niet meer met zijn tweetjes zijn, liever iets meer voor een fijne overnachting.

Tent opzetten zonder handleiding
Na een nacht zonder slaap, omdat we het heerlijke queensize bed deelden met onze eigen queen die per se overdwars tussen ons in wilde liggen, reden we de volgende ochtend de laatste 4 uurtjes naar de camping. Daar moest een tent opgezet worden. Een tent die we pas 1 keer eerder (halfslachtig) opgezet hadden. Zonder handleiding, maar met een peuter die na twee dagen autorijden echt even wat energie kwijt moest. Wonder boven wonder ging het allemaal best gestroomlijnd, hebben we elkaar niet echt de hersens ingeslagen en zaten we om 17:30 aan een koud (alcoholvrij) biertje op het terras van de camping.

Puy l’Éveque, leuk stadje. Zie je alleen niks van hier 😉

Campinglife
De tien dagen die volgden bevonden we ons in die kabbelende kamperroes van rustig wakker worden, vers brood halen, ontbijten, stukje wandelen, rommelen op de camping, spelletjes doen, lezen, zwemmen, af en toe eens iets bekijken en op gezette tijden een bezoekje aan de supermarché. We hebben drie keer de auto gepakt naar een verderop gelegen uitstapje: een bezoekje aan provinciestad Cahors, een dierenparkje en een ochtendje naar het-tweede-bedevaartsoord-van-Frankrijk-na-Lourdes Saint-Cirq-Lapopie. En verder hebben we gewoon lekker rondgeslenterd door nabijgelegen plaatsjes als Prayssac en Puy l’Éveque, door de wijngaarden rondom de camping gewandeld en heel, heel veel mango-ijsjes gegeten. Heerlijk.

De omgeving van de camping: landelijk, uitgestorven en prachtig!

Terug in twee etappes
De terugweg startten we een dagje eerder dan gepland, omdat de peuter de laatste drie avonden niet meer zo makkelijk in slaap kon komen door de warmte en we zelf eigenlijk ook wel weer zin hadden in ons eigen bed. Het afbreken en inpakken was een race tegen de klok omdat er regen was voorspeld, maar precies op het moment dat wij de tent oprolden, begonnen er dikke druppels te vallen. Prima timing! We reden door tot aan Dourdon, net onder Parijs, en hadden daar wederom een hotel geboekt. Daar hadden ze de corona-maatregelen zo serieus genomen dat je zelfs de afstandsbediening zorgvuldig gedesinfecteerd en vacuümverpakt meekreeg bij de receptie. De volgende ochtend reden we weer vroeg weg om de spits bij Parijs, Brussel en Antwerpen te vermijden (wat wonder boven wonder alledrie lukte) en om 12:30 zaten we traditiegetrouw aan de after-vakantie-Mac in Zwolle-Noord.

Dé verrassing van de vakantie: in het verder slaperige Prayssac runden twee Britten een klein hamburgerzaakje (Le Pukeko) met de allerbeste vegan burger die ik ooit gegeten heb. En dat in het land van vlees, kaas en room.

Kamperen in coronatijd, doen of niet?
Wij kijken terug op een heerlijke kampeervakantie tijdens de coronatijd. Op de camping was afstand houden goed te doen (vooral in de eerste week, toen het nog heel erg rustig was) en we hebben geen lastige situaties meegemaakt of ons heel erg aan hoeven passen. Een mondkapje in openbare ruimtes was verplicht (al heb ik een aantal keer gezien dat locals die een bekende tegenkwamen, rustig het kapje afdeden om elkaar twee zoenen te geven. Zo werkt het dus niet) en zolang je verder zelf een beetje afstand houdt en je verstand gebruikt, was er weinig aan de hand.

Inmiddels is het bijna drie weken verder en worden er steeds meer reisadviezen aangepast omdat het aantal besmettingen weer stijgt. Als ik nu voor de keuze stond om op vakantie te gaan, weet ik eerlijk gezegd niet wat ik zou doen.

Februari is voorbij: 29 dagen met regen, storm en grijze luchten. Vanaf nu kan het alleen nog maar beter worden. Ik heb afgelopen weekend een potje vitamine D gekocht, want volgens mij is het gebrek aan zonlicht de bron van mijn gemopper en intense vermoeidheid. Al kan dat laatste ook wat te maken hebben met iets te weinig slaap en iets teveel werk.

Wat gebeurde er allemaal in februari? De man en ik wisselden een cadeaubon in voor een nachtje Harderwijk. Hotel Marktzicht was niet bepaald een aanrader, tenzij je dol bent op spartaans en ongezellig, maar restaurant Ratatouille kan ik aan iedereen aanraden. Vooral als je geen vlees eet, want hun groentemenu is echt fantastisch. 7 gangen groente uit het seizoen, gegrilld, gerookt, gestoofd, geschaafd: man, wat was dat lekker.

We vierden ons éénjarig jubileum in huize Splitlevelleven. Op 15 februari woonden we er precies een jaar. En een week later besloten we dat we dat we willen verhuizen. Stiekem zaten we er allebei al een tijd mee in ons hoofd, maar vorig weekend hebben we het uitgesproken: we zijn hier niet gelukkig. Het ligt niet aan het huis, want dat is heerlijk, maar we missen de reuring van de stad en de stationsbuurt. Stadshagen blijft voelen als een wijk waar anderen wonen. En wij niet horen. Dus hebben we, na overleg met de hypotheekadviseur, de knoop doorgehakt: we zetten hier de puntjes op de i om het verkoopklaar te maken en gaan rustig rondkijken voor iets anders. Iets waar we onszelf de komende twintig jaar zien wonen.

En verder werkte ik, vertaalde veel artikelen uit het Duits naar het Nederlands voor Sposa Facts en regende ontelbare keren nat. Ik vierde carnaval als aerobicsjuf, bouwde met mijn man aan een LEGO-ruimteschip en verwonderde me over de hoeveelheid narcissen en krokusjes langs de weg.

Favorieten
Boek
Montessori voor thuis! Ik schreef er een artikel over en pak het boek er nog regelmatig even bij.

Eten
Het vegetarische zesgangenmenu bij Ratatouille was echt onvergetelijk lekker.

Kledingstuk
Eigenlijk net als vorige maand mijn warme, waterdichte winterjas. Maar die heb ik al genoemd, dus deze maand ga ik voor mijn nieuwe flared jeans van Only Tall. Zit lekker, staat netjes en is superlang.

Hobby
Ik ben begonnen met kruissteekborduren en inmiddels verslaafd.

Aankoop
Mijn eerste borduurkit bij Iris Borduurt. Of misschien wel de twee flesjes desinfecterende handgel die ik bij de Etos scoorde #coronapreps

Dag
Zaterdag 8 februari, toen ik samen met mijn wederhelft over de Veluwe wandelde, lekker lunchte en daarna doorreed naar mijn ouders om de dochter op te halen.

Podcast
Berlijn – Het verhaal van de muur. Een Vlaamse podcast van Karen Billiet en Piet de Moor over het leven voor en na de Val van de Muur. Informatief én dat zachte Vlaams maakt het heerlijk om naar te luisteren.

Acda & de Munnik zongen het al: zaterdag is de mooiste dag van de week. Op zaterdag kan alles en moet niks. Zaterdag is voor koffie en krantjes, voor rondjes over de markt en voor rommelen in huis. Voor verse bloemen en borreltjes aan het eind van de middag. En voor alles wat er verder tussendoor komt. Dit was zaterdag 15 februari.

De dag begint met koffie en een spel met balletjes in onze badjassen. Heerlijk, kijken hoe ze speelt, kletst en door de kamer struint.
Meer koffie en een krantje. Voor 5 minuten, want er moest een auto opgehaald worden bij de garage, de boodschappen doen zichzelf niet en de dreumes moest nodig even luchten.
Op naar de supermarkt!
Wildlife in de vinex: een club chagrijnige ganzen met obesitas.
Er is weinig zo mindful als wandelen met een kind. We hebben een uur over de 500 meter van de supermarkt terug naar huis gedaan. Takken, vogels, bloemetjes, andere mensen: alles moet bekeken worden. En ik bewonder lekker mee.
Thuis! Met een struikje verse tulpen. Ik zet ook wekelijks een ander fotoboek op het dressoir. Dan blik je ook nog eens spontaan terug op vakanties die je al bijna vergeten was.
Nog meer wildlife: onze dodelijk vermoeide rode kater die een poging doet om zoveel mogelijk haar op de blauwe sprei achter te laten. Hard werken, zoals je ziet.
Anderhalf uur en 100 kilometer verder: een selfie voor de ArenA. Daar ging ik niet naarbinnen, ik moest aan de overkant zijn.
In AFAS Live, waar de eDivisie Finals waren. Ik was er vanwege mijn werk, want persoonlijk heb ik weinig met FIFA en zo mogelijk nog minder met kíjken naar FIFA. Maar ik vind dit soort dingen wel fantastisch omdat er uitstekend kunt observeren. Talloze ouders met dolenthousiaste kinderen, pubers die je spontaan de details van de eDivisie uitleggen en spelers die ware sterren blijken te zijn als ze een voet in de zaal zetten. Het was een interessante middag.
En eenmaal thuis kan ik meteen aanschuiven om een Duplo-toren te bouwen.
De man heeft met wat telefonische coaching vanuit de auto alvast een lekker soepje gemaakt, dus ik kan zo aanschuiven. Zaterdag is een echte soepdag. Mijn ouders doen dat al zolang ik me herinner en ik probeer de traditie voort te zetten.
Man op café, vrouw onder een kleedje Netflixen. Ik begon met een film, maar kijk inmiddels weer mijn favoriete programma Big dreams, small spaces met de Engelse tuinman Monty Don. Weinig zo fijn als kijken naar mensen die tuinieren en ondertussen een beetje mijmeren over het voorjaar en de plannen voor mijn eigen tuintje.

Het was een mooie zaterdag. Op naar de volgende.

Iedereen die in 1990 geboren is, wordt dit jaar 30. Het duurde tot 13 januari voordat dat gegeven tot me doordrong. In tegenstelling tot de meeste andere mensen uit 1990 die ik sprak, vind ik het niet echt een big deal. Ik heb het leven aardig op de rit en vind ouder worden eigenlijk helemaal niet erg. Maarrrr, zo’n zogenaamde mijlpaal is natuurlijk wel een mooi moment om eens wat dingen af te tikken. Dus maakte ik een lijst met 30 dingen die ik voor mijn 30e verjaardag op 1 juni nog wil doen:

  1. Alleen op reis
    Staat gepland voor begin maart, als ik in mijn eentje naar Berlijn ga.
  2. Cursus wandklimmen volgen
    Staat gepland voor april, samen met mijn wederhelft. Heel veel zin in!
  3. Cursus copywriting naar volle tevredenheid afronden
    Ik volg op maandagavond een post-hbo-cursus copywriting. Heel interessant, maar in de drukte van alledag moet ik mezelf er wel aan blijven herinneren dat ik er ook echt iets voor moet doen. Ouderwets huiswerk maken. Dus daarom wil ik mezelf er zo voor gaan inzetten, dat ik eind april echt het idee heb dat ik er alles uitgehaald heb wat erin zat.
  4. Overdag naar de bioscoop
    Ooit hadden we een Pathé-abonnement, maar sinds de lil’ lady er is, zijn we precies 1 keer naar de bios geweest. Dus daarom wil ik een keer overdag naar de bioscoop, om mezelf even helemaal te verliezen in een film.
  5. Pensioenadvies vragen
    Ik moet zelf mijn pensioenpot vullen. Niet gek in mijn sector, maar wel iets wat je even moet doen. Ik heb altijd gezegd dat ik pas op mijn dertigste na ging denken over mijn pensioen. Maar nu die datum rap dichterbij komt, is het niet verkeerd om eens wat advies in te winnen.
  6. Naar de tandarts
    Eh ja. Daar ben ik al twee jaar niet geweest.
  7. Een filmklassieker kijken
    The Godfather, Pulp Fiction, Back to the future: noem me een cultuurbarbaar, maar ik heb ze nog nooit gezien. Laat ik er in ieder geval eens eentje kijken.
  8. Een dagje naar de sauna
    #zinnin
  9. Minimaal 30 kledingstukken wegdoen
    Veel te veel kleding in de kast die ik toch nooit draag, dus daar kan wel het een en ander van weg.
  10. En nog 30 andere dingen die ik niet meer nodig heb
    Lekker opgeruimd het nieuwe jaar in.
  11. 3 (online) masterclasses, lezingen of workshops volgen
    Op het gebied van creativiteit, opvoeden of schrijven.
  12. Ik ben Pelgrim lezen
    Ik heb al van zoveel mensen gehoord dat het hun lievelingsboek is, dat ik het toch maar eens moet lezen.
  13. Naar een vlooienmarkt
    Omdat dat al eeuwen geleden is.
  14. Een fotochallenge van een maand doen
    #Fotofebruari
  15. Een tripje met mijn moeder en mijn zusje
    Lekker met de meiden.
  16. Een hele dag in pyjama niksen
    Ik neem me dit vaker voor, maar dan wint halverwege de zondag het gevoel dat ik iets nuttigs moet doen. Dus deze winter wil ik nog eens een hele dag pyjamahangen.
  17. 2 minuten planken
    En dat wellicht voorzichtig opbouwen.
  18. Mijn mailbox onder controle hebben
    Maar wellicht is dat een kansloze missie.
  19. Een dagje naar een nieuwe stad met man en kind
    Mijn voorkeur gaat nu uit naar een Friese stad en dan niet Leeuwarden.
  20. De hal een make-over geven
    Bij binnenkomst in ons huis is het alsof je 1998 instapt, dus dat moet anders.
  21. 5 nieuwe recepten uitproberen
    Vega, uiteraard.
  22. Iets vrijwilligs doen
    Ga ik uitzoeken.
  23. Leren mediteren
    En het dan ook langer de kans geven dan 2 dagen.
  24. De tuin groener inrichten
    Want al dat steen kan natuurlijk niet, in het kader van vergroening.
  25. Het plafond in de keuken afmaken
    Dat ligt al een jaar deels open, nadat we een muurtje eruit gesloopt hebben.
  26. Minimaal 100 Instagram-volgers erbij
    Organisch, als het even kan. Ik deel later nog een plan van aanpak.
  27. Een weekend offline gaan
    Misschien is dit nog wel de lastigste challenge van allemaal.
  28. De garage opruimen en efficiënt inrichten
    + het ook netjes houden
  29. Uitgebreid uit eten met zijn tweeën
    Voor, tussen, hoofd, na, kaas, koffie, alles. Waar weet ik nog niet, maar ik heb er nu al zin in.
  30. Naar een pannenkoekenrestaurant met zijn drietjes
    Het tegenovergestelde van nummer 29: om half zes een pannenkoek eten in een etablissement met geruite kleedjes. Fijn.

Als ik het zo zie, worden het nog 5 drukke maanden. Ik ga mijn vorderingen bijhouden op Instagram met de hashtag #30dingenvoormijn30e. Ben benieuwd hoe ver ik kom.

Eindelijk. Januari is bijna voorbij. Ik was vastbesloten om me dit jaar niks aan te trekken van het feit dat het januari was, maar halverwege de maand heb ik het opgegeven. Het duurde zó lang. Maar, inmiddels is het 78 januari en kunnen we morgen eindelijk door naar februari. Maar niet voordat ik de maand even samengevat heb.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar de maand begon in de Zwitserse sneeuw. Op 2 januari maakten we met zijn tweeën een wandeling op sneeuwschoenen en dronken daarna een biertje in een dorpskroegje. Op de terugweg pakten we nog een nachtje en ochtendje Karlsruhe mee. Lekker met zijn drietjes na een gezellige, drukke week vol familie.

Na twee weken vakantie mocht ik 6 januari weer werken. Door een veranderende fuctie, een verbouwd kantoor en een heleboel nieuwe collega’s voelde het alsof ik een nieuwe baan had. En eigenlijk heeft werk de hele maand januari veel energie gekost. Veel overleggen, weinig schrijven. Niet erg, dat heb je soms, maar ik hoop dat de balans de komende maand weer de andere kant opgaat.

Verder ben ik gestart met een post-bachelorcursus Copywriting op maandagavond. Heel interessant, maar de schoolbanken zijn wel weer wennen na er acht jaar uit te zijn geweest. Ik ben nog op zoek naar de aanknop van mijn hersenen. Bijzonder om te merken hoe je studeren kunt ontwennen. En wat vermoeidheid met je hersenen doet, dat ook.

Ik sluit de maand af met een energielevel dat rond het nulpunt schommelt. Gebrek aan daglicht, lange dagen, veel onderbroken nachten en een vol hoofd zorgen voor permanente blauwe kringen. Ik leg me er maar bij neer, vanaf eind februari zie het ik het leven meestal weer wat zonniger in.

Favorieten
Boek
Ik las er deze maand 1. En dat was er ook meteen eentje die me enorm inspireerde. Grip van Rick Pastoor. Hij geeft superpraktische tips om meer grip (jawel) te krijgen op je agenda en daarmee je leven. Zo praktisch dat je er meteen mee aan de slag kan. Heel fijn.

Eten
Afgelopen zaterdag kwamen er vrienden eten en pakte ik uit met een Indiaas menu. Zelfgemaakt naanbrood, Dhal, pompoen-pistachenotencurry, sag aloo (aardappel-spinazieschotel), raita, mangochutney en een komkommer-tomatensalade. Heerlijk. En zoveel dat we zondag nog een bordje in de magnetron konden schuiven. Nog lekkerder.

Kledingstuk
Aangezien ik ondanks het kutweer heel veel gefietst heb, is mijn favoriete kledingstuk mijn warme, waterdichte Diderikssons-jas. Heb ‘m al twee winters en hij blijft mooi en waterdicht. Ik ben gestopt met mooie jassen kopen, ik koop alleen nog maar praktische exemplaren en dat is een van de betere beslissingen uit mijn leven.

Serie
Grenseland! Een Noorse thriller over een politieman die met verlof wordt gestuurd en vervolgens verwikkeld raakt in een moordzaak waar zijn broer bij betrokken is. Superspannend.

Liedje
Memories van Maroon 5 heeft de hele maand op repeat gestaan.

Aankoop
Mijn mintgroene iPhone 11. Vooral vanwege de camera.

Podcast
Ik heb veel naar Daders geluisterd, maar uiteindelijk wint de podcastserie de Blankenberge Tapes het. Allebei luistertips.

Toen ik jong was, deed ik met mijn moeder op vrijdagmiddag altijd boodschappen bij Albert Heijn. Terwijl mijn moeder haar kar volgooide, kon je mij meestal terugvinden in het tijdschriftenpad. Daar bladerde ik door de Penny, de Tina en de Donald Duck en vergaapte me aan die magazines waarmee je een heel poppenhuis bij elkaar kon sparen, maar die mocht ik nooit. Ik mocht wel vaak een ander ‘boekje’ uitkiezen. Eenmaal thuis dook ik dolgelukkig in een hoekje van de bank, om er pas weer uit te komen als mijn tijdschrift uit was.

Iets later, vanaf mijn achtste ongeveer, ging ik vaak op vrijdagavond bij mijn oma logeren. We keken Lucky Letters, Baantjer en Medikopter 117, aten studentenhaver en worteltjes en ik dook altijd in de lectuurbak, op zoek naar de Libelle van deze week. Die las ik van voor tot achter, ook al waren de onderwerpen niet bedoeld voor nieuwsgierige meisjes van acht. Ik was wel uitstekend geïnformeerd over de overgang, de laatste dieettrends, wat te doen bij familieproblemen en het persoonlijke leven van Viola Holt.

Het gevoel van vers papier
Wat ik maar wil zeggen: een liefde voor magazines, print, zoals we in het reclamevak plegen te zeggen, heeft er altijd ingezeten. Na de Penny volgde de Tina, daarna kwam de Fancy en uiteindelijk de Yes. En ook nu vind ik nog steeds niets zo fijn als op de bank duiken met een kop thee en een vers tijdschrift. Hoewel ik in veel magazines weinig nieuwe informatie lees, zijn het de afwisseling in de artikelen, een mooie opmaak en de geur en het gevoel van vers papier waar ik zo gelukkig van word. Tijdschriften inspireren me, vooral als ze met zorg gemaakt zijn. Flow Magazine is daarom een favoriet, maar ook Linda., &C, Happinezz, Kiind Magazine en VT Wonen maken me blij.

Half uur vrije tijd
Dat verse papier is een belangrijke factor: ik wil iets vasthouden, bladzijden omslaan en inspirerende pagina’s uitscheuren om ze vervolgens in een map te doen waar ik nooit meer in kijk. Ooit heb ik eens geprobeerd om tijdschriften op de iPad te lezen, maar dat leest niet lekker, je kunt er niet in scheuren en omdat ik ongeveer acht uur per dag naar een scherm kijk, is het ook wel eens lekker om dat niet te doen. Zoals Bladendokter het ooit verwoordde: “Voor een paar euro koop je een half uur vrije tijd voor jezelf.”

Gedrukt is het leukst
Tijdens mijn opleiding journalistiek voelde het dan ook als logische keuze om het tijdschriftenvak te kiezen. En hoewel mijn vaste baan als redacteur na anderhalf jaar niet helemaal mijn ding bleek te zijn, freelance ik nog steeds met veel liefde voor Bruid & Bruidegom Magazine. Hoewel ik voor online grotere producties heb mogen maken, koester ik nog steeds de interviews en reportages die in tijdschriften staan. Je artikel gedrukt zien staan blijft toch het allerleukst.

Print is niet dood
In mijn dagelijks werk bij een contentmarketingbureau doe ik weinig met print. Simpelweg omdat je content online veel makkelijker bij de juiste persoon terecht krijgt en vervolgens ook nog eens kunt meten wat degene doet met jouw artikel. Bovendien heb je een veel kortere productietijd en is het vaak ook nog eens goedkoper. Het aspect papier moet echt iets toevoegen om nog effectief te zijn. Gelukkig denk ik dat we inmiddels heel veel voorbeelden hebben waaruit blijkt dat goedgemaakte tijdschriften nog steeds springlevend zijn. En daar ben ik heel blij mee.

En dan duik ik nu in de stapel Libelles, die mijn moeder hier tegenwoordig achterlaat. Vragen over de overgang, anyone?

Ik begon het jaar op een besneeuwde Zwitserse berg. Een gek begin van het jaar, want ik blijk nogal gehecht aan tradities en was een beetje van slag dat ik dit jaar niet mijn vertrouwde riedeltje kon afdraaien. Dat nieuwjaarsriedeltje bestaat al jaren uit het aftuigen van de kerstboom bij het nieuwjaarsconcert, een wandeling en onderuit op de bank naar het skischansspringen in Garmisch-Partenkirchen kijken. Maar dit was ook wel eens verfrissend.

En terwijl ik daar toch op die berg zat, heb ik vijf doelen gesteld voor het eerste kwartaal van dit kersverse 2020 gesteld.

1. Geen vlees eten
Tussen 2012 en 2015 at ik helemaal geen vlees. Dat ging me makkelijk af, tot er op een dag een bitterbal voorbijkwam en ik van vegetariër bitterballotariër en tot slot weer omnivoor werd. Best wel stom eigenlijk, want er zijn weinig dingen waar ik zo naar van word als de vleesindustrie en de impact van vlees op het milieu is inmiddels bij iedereen wel bekend. Dus de komende drie maanden eet ik in ieder geval geen vlees. En ik denk dat ik daar ook niet meer mee ga beginnen.

2. Structuur
Ik las laatst ergens dat niet alleen baby’s en kinderen gebaat zijn bij rust, reinheid en regelmaat, maar dat volwassenen daar ook het beste op functioneren. Dus ga ik proberen om de komende maanden met wat meer structuur te leven. Meer vaste momenten voor terugkerende klussen (weekboodschappen, bijvoorbeeld) en daardoor hopelijk minder hectiek en druk.

3. (Non-fictie) boeken lezen
Als ik een boek lees, duik ik het liefst in een chicklit of historische roman. Maar de komende drie maanden wil ik minimaal drie non-fictie boeken lezen over het ouderschap, focus en persoonlijke ontwikkeling. Ben benieuwd.

4. Genieten van ons drietjes
2019 heb ik afgesloten met een miskraam. Hoewel de wens er nog steeds heel erg is om een tweede kindje te krijgen, wil ik de komende maanden vooral focussen op wat er wel is: ons fijne gezin van drie. Leuke dingen doen, thuis rondlummelen en heel veel knuffelen.

5. Besparen op boodschappen
Wij gaven echt te veel geld uit aan boodschappen en gooiden tegelijkertijd ook best wel veel eten weg omdat het niet meer goed was. Het plan voor de komende maanden is dus om minder vaak boodschappen te doen en te werken met weekmenu’s, om zo meer grip te krijgen op de uitgaven in de supermarkt en minder weg te gooien. Ik ga nu eens per week naar de Lidl en de Jumbo en ben benieuwd hoeveel ik daarmee kan besparen.

Dat waren ze: vijf doelen voor Q1 2020. Aan het eind van het kwartaal kom ik erop terug. Heb jij goede voornemens of doelen voor dit jaar?

Sinds februari 2019 woon ik, met mijn man en kind, in een huis uit 1998. Een nieuwbouwwoning in een grote Vinexwijk waarvan er duizenden in Nederland staan. Maar omdat wij de stap van een knusse jaren-dertig-wijk naar nieuwbouw al best groot vonden, wilden we graag een huis met iets bijzonders. En zo kwamen we uit bij een splitlevelwoning: een huis met vijf trappen en zes verdiepingen.

Van blokkenthuis naar thuis
Er is best wat tijd in gaan zitten om deze blokkendoos aan te passen aan onze smaak. En nog is het nog niet helemaal míjn huis. Net zoals dat het nog niet helemaal míjn wijk is, die Vinex. En daarom kwam ik op het idee om weer te gaan bloggen: om die laatste loodjes vast te leggen, het inburgeringsproces een beetje te ondersteunen en het huis wat meer te gaan waarderen in haar vierkante niksigheid.

Wat vind je hier?
De hashtag #splitlevelleven gebruik ik sinds de sleuteloverdracht om ons leven in onze persoonlijke flat weer te geven. En eigenlijk vond ik het ook wel een toepasselijke titel voor deze blog, want hier vind je straks voornamelijk artikelen over dingen die binnen de muren en trappen van ons huis plaatsvinden. Interieur voert de boventoon, maar ook spelletjes, het moederschap, fotografie, duurzaamheid, besparen, lekker (vega(n)) eten en drinken en klussen komen aan bod.

Persoonlijk bloggen
Splitlevelleven voelt soms ook wel als de juiste term voor de fase waar ik nu inzit: aan de ene kant volop moeder, aan de andere kant ook druk met werk en een sociaal leven. De behoefte aan rust en de drang naar de drukte van de stad. En ook de zoektocht naar de balans tussen gemak en duurzaamheid. Bovenal wordt dit dus een persoonlijke blog. Want er zíjn al zoveel blogs over interieur, eten, momlife en hotspots. Het enige wat nog echt uniek is in blogland, ben ik zelf. En daarom kom je hier vooral veel van mijn leven tegen. Het wordt een puzzel, want zowel de dochter als de man komen daarbij niet herkenbaar in beeld, terwijl zij wel een groot deel van mijn leven zijn. Maar ter compensatie zijn er wel twee katten.

Hopelijk zie ik je nog eens terug!

Follow my blog with Bloglovin