Category

Persoonlijk

Category

De weken vliegen. En daarom vind ik het juist zo leuk om af en toe eens een weekje bij te houden in foto’s. Ook omdat het voor mij altijd een fijne geheugensteun was voor wat je niet zag. Het gevoel dat bij zo’n week hoort. De herinnering aan de kleine dingetjes die ik niet vastlegde met mijn iPhone, maar die onmiskenbaar op de achtergrond sluimerden. En dat was deze week wel heel relevant, want terwijl aan deze kant van het land het leven gewoon doorging, brak in Limburg, West-Duitsland en België de hel los. En dat hield me enorm bezig. Bezig in de zin van: om drie uur ‘s nachts wakker liggen en bedenken hoe ik zo’n evacuatie eigenlijk aan zou pakken. Wat neem je dan mee? Hoe doe je dat met je huisdieren? En zou ik dan meteen weggaan zodra aangegeven wordt dat evacueren wijs is (ja) of blijf je zitten om je huis te bewaken (no way José)? Maar ondertussen draaide het leven hier gewoon door. En dat is ook goed, denk ik.

Maandag! De eerste werkdag na mijn pauze/vakantie van bijna 5 weken. Ik lag er even uit vanwege oververmoeidheid en had er daarna een vakantie aan vastgeplakt. Maar nu dus back achter de laptop. Ik vertelde mijn collega’s dat ik per 1 september geen collega meer ben, werkte mijn mail bij en sleutelde in mijn lunchpauze een beetje aan mijn website. ‘s Avonds was ik ge-sloopt.
We kregen een nieuw tafeltje. Hier even leuk afgestyled met pop Rosa en een paar geplette kussens op de achtergrond.
Dinsdag = mamadag. Dus zat ik een groot deel van de dag op de grond te spelen.
En omdat de man a.k.a. de nasihater ‘s avonds niet thuis was, aten we nasi. Althans, ik. De peuter kreeg rijst met komkommer, banaan, atjar, satésaus en vissticks en de baby voor de gelegenheid een potje groente.
Woensdag gingen er allemaal leuke foto’s rond in de familieapp van uitjes naar de Apenheul en rondjes over de golfbaan, terwijl ik op kantoor zat te typen. Dus deze stuurde ik terug. #geefomditkind
Donderdag werkte ik de hele dag vanuit de werkkamer bij mijn schoonouders en at ik ‘s avonds bij vrienden. Deze nepvega maakt graag uitzonderingen voor dingen die Heel Lekker zijn en deze tonijn was daar een perfect voorbeeld van. Oh my. Supervers, licht aangeschroeid en met een sausje van gember, limoen en mango. Kwijlen als ik er weer aan denk.
Vrijdag: bloemetjes op kantoor. Word ik blij van!
En aan het eind van de middag sleepten mijn collega’s het meubilair naar buiten en gingen we anderhalve-meter-barbecueën. Ik heb heel veel zin in mijn zzp-leven, maar dit clubje mensen ga ik ook wel erg missen hoor. Gelukkig mag ik soms langskomen voor een borrel 😉
Voor barbecuevlees maak ik dus absoluut géén uitzondering, maar gelukkig was er ook aan de vega’s gedacht.
Zaterdagochtend: met een ietwat zwaar hoofd om 6:30 weer paraat voor de meisjes. Meteen voorgenomen om de rest van het weekend alcoholvrij te houden, want twee avonden achter elkaar borrelen hakt erin. Ben ook geen achttien meer.
Koffie en Dikkie Dik. Funfact: ik haat Dikkie Dik. De peuter loves Dikkie Dik. Dus meestal komt het erop neer dat we Dikkie Dik lezen.
Tijd voor een rondje fietsen! We wilden een stuk langs de IJssel fietsen om te kijken hoe hoog het water in de uiterwaarden zou staan, maar…
… toen kwamen we langs de schapenboerderij met speeltuinterras. Dus daar hebben we lekker een uurtje koffie zitten drinken terwjil de peuter op het springkussen stuiterde. Daarna zijn we weer naar huis gefietst, want het was babybedtijd. Een heerlijke zaterdagochtend.
Het was ineens weer zomer, dus eind van de middag nog even een uurtje naar de plas om te zwemmen en ijsjes te eten. Je bent langer bezig met tassen inpakken en zand afspoelen dan de tijd dat je er daadwerkelijk bent, maar de peuter wordt er zielsgelukkig van.
Ik mocht deze vroeger nooit van mijn moeder omdat ‘ie zo groot is dat hij harder lekt dan je hem op kan eten. Dat gaat dus ook nog op als je 31 bent. Maar hij ziet er wel gezellig uit.
Kindjes vroeg naar bed en wij aten broodjes vegetarische gyros met frietjes en een Griekse salade in de tuin. Ik hou zo van de zomer om dit soort dingen.
Om zondagochtend ging om 6:15 de baby af, dus om 7:00 liep ik al aangekleed en wel door het huis om de schone was op te ruimen. Zo heb je wat aan je dag.
En om 9:00 waren we onderweg naar de speeltuin. Ik met mijn baby in de draagzak, de peuter met haar baby in de poppenwagen.
En na een gezellige middag op het terras met mijn nicht, sloten we het weekend af met een flinke snoeibeurt van de klimop, zodat we weer comfortabel op de tuinbank kunnen zitten. Alleen niet na die snoeibeurt, want toen kwamen de muggen en kon ik vanuit de deuropening nog net 1 foto maken voordat we naar binnen vluchtten. In mijn ultieme burgerlijkheid heb ik inmiddels al meerdere mensen een foto gestuurd van hoe mooi de hortensia is dit jaar. Tot zover mijn dertigplus-lifestyle, haha.

Dus ja. Om weer te eindigen bij waar ik begon, voor ons een fijne week. Maar toch eentje met een gek, zwart randje, als je weet dat een paar honderd kilometer verderop mensen alles kwijtgeraakt zijn. Hun huis, hun eigen zaak, hun dieren of zelfs hun geliefden. Ik vind het niet te bevatten en ik hoop heel erg dat dit de wake-up call is om meer te gaan doen tegen klimaatverandering. Anders ben ik bang dat we binnenkort nog veel meer van dit soort taferelen gaan meemaken.

Ik ben behoorlijk geobsedeerd door het weer. Zodra het KNMI met codes begint te strooien, leef ik op. Vooral als er code oranje of rood afgegeven wordt vanwege onweer of storm, dan heb je me. Dan surf ik naar een van mijn favoriete plekken op het Nederlandse internet: het forum van Onweer Online.

Daar vind je namelijk álles en meer over de naderende rampspoed. Gebruikers (ik stel me meestal voor dat dit allemaal mannen van middelbare leeftijd zijn met een regenmeter en een weerstation in de tuin, maar misschien zijn het wel allemaal vrouwen van mijn leeftijd, ik heb nog nooit een profiel bekeken) discussiëren daar over de onweers- of stormkansen aan de hand van kaartjes met luchtdrukwaardes, rekenmodellen en radarbeelden van diverse bronnen. Foto’s van groeiende cumulonimbus worden met elkaar gedeeld en vervolgens vergeleken met de radarbeelden: waar gaat het straks, om in forumjargon te blijven, ploffen?

De conclusie is eigenlijk altijd hetzelfde: “het wordt nowcasten.” Dat betekent dat ze het eigenlijk ook niet precies weten, dus dat je de komende uren maar gewoon een beetje op moet letten wat er gebeurt. Een verfrissende conclusie die je als metafoor voor heel veel zaken in het leven kan inzetten.

Maar wat ik het allermooist vind, zijn de chaseverslagen. Chasen is het achternajagen van een flinke onweersbui. De diehard Onweer Online-forumleden zijn een paar uur voor de bui al offline. Dan zitten ze gewapend met een camera in de auto, om de bui vast te leggen. Dat resulteert in rijen met foto’s van grijze luchten, met soms een inderdaad indrukwekkende wolkenformatie. Het liefst met een decoratieve bliksemschicht. Ik kan daar uren doorheen scrollen. Het hoogtepunt is een shelfcloud, een doodenge muur van wolken die met een noodvaart op je afkomt als voorbode van een flinke onweersbui. Ik heb er jaren geleden eens eentje live meegemaakt op een zomers begonnen barbecue. Sindsdien begrijp ik nog minder goed waarom mensen daar buiten voor blijven staan.

Hoe dan ook, voor vanavond zijn de onweerskansen weer serieus. De forumleden delen kaartjes van Europa waaruit moet blijken dat het stevig kan gaan onweren, regenen en hagelen vannacht. Waar, hoelaat en hoeveel? Tsja. Da’s nowcasten.

Soms heb je van die weken die je wilt onthouden. Afgelopen week was er zo eentje: het was eindelijk zomer, ík was jarig en mijn allereerste baby werd gewoon drie. Drie!

Mijn werkplek op maandagmiddag: de tuinbank. Niet heel ergonomisch verantwoord, maar onder het zonnescherm een beetje typen is wel heel goed voor mijn humeur. Ergonomisch werken doe ik op kantoor wel weer.
Mijn laatste avond als dertigjarige bracht ik door in bad, met thee en een heerlijke chicklit die ik in een minibiebje vond. Soms vind je in van die meeneemkastjes ineens hele leuke boeken, dus mijn tip is om altijd even te kijken als je er eentje in iemands voortuin ziet staan. En er ook regelmatig zelf iets in te leggen, natuurlijk.
Joehoeee, jarig! Ik kreeg om kwart over zes al cadeautjes op bed en toen ik beneden kwam was de kamer versierd en stond er een lekker ontbijtje klaar. Wat een feestelijk begin van de dag. Ik kreeg heel fijne cadeautjes van de wederhelft: een LEGO boeket, TEVA-sandalen (jee) en een weekendje weg met mezelf, om in alle rust mijn plannen voor de toekomst uit te werken (waarover later meer).
We moesten al op tijd in de auto zitten, want ik had met mijn zusje afgesproken om samen met de meisjes naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen te gaan. Zo’n leuk park, vooral met peuters. Echt een soort mini-Efteling. We hadden heerlijk weer, ik had mijn nieuwe sandalen en Sissy Boy-pak aan, de peuter was zielsgelukkig en de baby keek lekker om zich heen, kortom: een perfecte verjaardag.
En toen we alle attracties gehad hadden, doken we nog even Enkhuizen in.
Voor een ijsje van Vivaldi!
En om even rond te slenteren. Enkhuizen is echt een van de meest sfeervolle stadjes aan het IJsselmeer.
Woensdag: niet meer jarig, maar gewoon aan het werk op kantoor. Met een lekker theetje.
Toch nog wel een beetje jarig, mijn collega’s hadden nog een cadeautje voor me. Fijnfijnfijn.
Dit is de samenvatting van de ‘gezellige borrel in het park’ op donderdagmiddag.
Typend het weekend in op vrijdag. Ik had heel veel interviews gehouden afgelopen week en heb ze vrijdag allemaal achter elkaar verwerkt tot blogs voor de website van de klant.
Vrijdagavond: cadeautjes inpakken en slingers ophangen, want zaterdag was het weer feest!
Eetkamer, slingers, check.
Feeeeeeeest! Op verzoek van de peuter een chocoladetaart met macarons. Kind met smaak.
En om mijn verjaardag ook nog een beetje te vieren dit prachtige (vegan!) taartje van CS Patisserie. Zó mooi en zó lekker.
Tussen twee rondes visite door even een frisse neus halen met Kleine Pluis.
Zondag kregen we deel twee van de visite, verspreid over de ochtend en de middag. Ik vind het aan de ene kant wel fijn, dat niet iedereen tegelijk komt, omdat je dan ook tijd hebt om mensen te spreken. Aan de andere kant hebben we nu wel het héle weekend visite gehad en zijn we allebei gesloopt. Zondagochtend hebben we het rustig aan gedaan met even een rondje langs de geitjes.
Kinderen binnen spelen, papa’s en mama’s buiten borrelen – de aftermath.
Zondagavond 23:30: knuffelen met mijn overprikkelde baby, die zoveel visite helemaal niet gewend is, als rasecht coronakind. Het was een lekker nachtje 😉

Al met al: een heerlijk weekje! De zomer doet zoveel goeds voor me, heerlijk!

Al jarenlang maak ik iedere laatste dag van de maand een maandoverzichtje voor mijn Instagram-pagina. Meer voor mezelf dan voor mijn 299 volgers, maar ik was toch vereerd toen iemand vorige maand opmerkte dat ik mijn maandoverzicht vergeten was. Enfin, bij het overzicht van mei 2021 typte ik vanmiddag dit:

Mei was de maand van mijn eerste moederdag als moeder van twee meisjes, de maand van een heerlijk familieweekend, van een dolle zaterdag met vijf peuters en vijf kletsende moeders, van groen, bloemen en wandelingen. Ik zou bijna vergeten dat het ongeveer 83% van de tijd regende, mijn cumulatieve slaapgebrek net zo hard toenam als de neerslagsom en ik eigenlijk een groot deel van de tijd moe en chagrijnig was. Maar goed, uiteindelijk wint het mooie het altijd van het lelijke. Ook in mijn hoofd. Zelfs als dat hoofd aanvoelt alsof het vol met grind zit. 

Want ja, keeping it real, zoals ze op Instagram zeggen: ik vond het allemaal niet zo heel makkelijk afgelopen maand. Slaapgebrek, een lijf dat nog steeds vol hormonen zit, borstvoedingsdilemma’s (ik schreef twee maanden terug dat ik na een half jaar borstvoeding wilde stoppen, maar dat blijkt toch wat genuanceerder te liggen), en een hoofd dat continu alle kanten op gaat, zorgden ervoor dat ik niet de beste versie van mezelf was afgelopen maand. 

En dat mag soms best.

Althans, dat is wat ik tegen anderen zeg. Vanmorgen nog, tegen een collega: “Wat niet gaat, dat gaat niet, geef je eraan over.” Op het moment dat ik zélf bijna omval, zeg ik tegen mezelf: “kom op, er zijn mensen die vier jaar lang niet doorslapen, wat zeur jij nou met je zes maanden gebroken nachten.” Of: “Hoezo, na zes maanden bijna omvallen omdat de borstvoeding alle energie uit je zuigt? Sommige vrouwen doen dit jarenlang, het hoort er ook een beetje bij hoor.”

Echt onaardig, als je er eens dieper over nadenkt. Dus heb ik de vermoeidheid deze maand maar gewoon toegelaten. Met als resultaat dat ik vermoeider en chagrijniger was dan ik ooit ben geweest. Kortaf. Ontevreden. Snel geïrriteerd. Emotioneel. Ronduit onvriendelijk tegen mijn wederhelft die ook alleen maar zijn best deed. 

Ik nam een weekje vrij om bij te tanken. Alsof je een half jaar slaapgebrek oplost met een weekje vrij van je werk, wat goed en wel beschouwd niet echt de oorzaak van je probleem is, maar juist een plek om even ‘Nikki’ te zijn, in plaats van mama a.k.a. de lopende melkmachine. Dat werkte dus niet. Maar het bracht me ook het inzicht dat ik graag werk. Dus in die zin werkte het ook weer wel.

Hoe dan ook: ik heb een groot deel van de maand een kuthumeur gehad. Maar door het te omarmen, begon ik in te zien dat het -net als peuters die alles wat je zegt, beantwoorden met ‘NEE’ of ‘LUST IK NIET’ – een fase is. Dit zijn die tropenjaren. Dit is de fase waarin je kleine kinderen, een gebrek aan slaap, werk en alles wat er verder nog in je leven speelt, moet zien te combineren. 

Da’s niet makkelijk. Maar dat mag soms best. Zolang het mooie het maar van het lelijke blijft winnen. En dat doet het bij mij gelukkig altijd. 

We werken nu een jaar thuis. Toegegeven, ik ben er een maandje of drie tussenuit geweest voor mijn verlof en in de zomer mochten we af en toe wel eens naar kantoor, maar ruim een jaar geleden begon het grote thuiswerkfeest. En om dat te vieren, heb ik eens vastgelegd wat ik op een willekeurige thuiswerkvrijdag in maart allemaal uitspookte. Later lachen we erom 😉

7:00. Tijd voor ontbijt. Brood en crackers voor iedereen met tanden, buiten beeld hangt er een baby aan mijn borst.
8:00. Douchen, aankleden en een beetje verf op m’n gezicht om de sporen van drie nachtvoedingen uit te wissen. Een beautyblogger noemt dit panporn, ik noem het ‘ik doe al een jaar of twee met dezelfde doosjes poeder.’
Om 9:00 heb ik mijn eerste meeting, dus voor die tijd kan ik nog mooi even een frisse neus halen. Door het park, waar de magnolia’s biiiiijna vol in bloei staan. Nog een paar dagen! Zo mooi.
Meteen even lunch gehaald.
8:58. Klaar om met de werkdag te beginnen. Vandaag eens vanuit de eetkamer, maar meestal zit ik beneden in het kantoor. Als er niemand thuis is, zit ik liever hier. In de eetkamer heb ik namelijk meer daglicht, meer warmte ´én beter geluid voor mijn klassieke focusplaylist (ik ben nergens zonder de playlist Focus Music: Work | Studying | Concentration, zeg me dat ik niet de enige ben). Dus gezellige stoelen aan de kant, praktische kruk erin en typen maar.
Ik heb een drukke ochtend, waarin ik 3 landingspagina’s, een mailflow, een heeeeeleboel social advertenties en een artikel uitwerk. Daarna is het tijd voor een snelle lunch. Toch maar niet met chips en wijn, maar met broodjes. Die avocado was trouwens een valstrik. Hij leek perfect, maar eenmaal op mijn broodje bleek hij vol vieze draadjes te zitten. Ellende.
Nog even kolven en door met de volgende meeting met een klant. Een leuk overleg over formatontwikkeling. Daarna heb ik een interview met een landgoedeigenaar voor een andere klant, verwerk ik nog wat feedback op een eerder geschreven artikel en maak alvast mijn planning voor volgende week.
Tussendoor gaat de deurbel. Paaspost van het werk: lekkerrrr.
17:15. Nog even het laatste rondje email vanaf de bank en dan zit de werkdag erop. Lekker productief geweest, weinig mensen gesproken, behalve de wandeling van vanmorgen nauwelijks bewogen, kortom: een standaard thuiswerkdag anno 2021.
Nog eeeeeeven genieten van een stil en opgeruimd huis en dan de kindjes halen. Weekeeeeeend!
18:00. Fietsje vol met leuke meisjes. Die grote op rechts eet lekker pasta en gaat daarna naar bed en die kleine aan de linkerkant hijs ik bijna meteen in haar pyjamaatje. Helemaal gesloopt na een dagje gastouder.
En als de dames slapen, luiden wij het weekend in met een bezorgetentje van La Cucaracha, terwijl we ondertussen mijmeren over vroeger, toen we nog uit eten mochten. Maar met lekker eten, een Mexicaans deuntje op de achtergrond, de kaarsjes aan en later een spelletje is het toch een fijne vrijdagavond.

Hoe was jouw thuiswerkweek?

Januari: normaal gesproken al niet mijn favoriete maand van het jaar, maar januari in lockdown is helemaal ongezellig. Als ik geen man en kinderen had, was ik tot nader order in bed blijven liggen. Gelukkig heb ik ze wel en brengen ze gelukkig ook nog enige levensvreugde met zich mee, maar verder zullen we zelf de slingers op moeten hangen deze maand. Ik heb een strijdplan gemaakt om ervoor te zorgen dat we hier niet helemaal wegzakken in chagrijn. Hieronder mijn genomen maatregelen. Doe ermee wat je wilt.

  • Ik kocht een fles Monin karamelsiroop om mierzoete lattes te maken. Met slagroom. Werkt uitstekend.
  • En een fles Seedlip alcoholvrije gin en een paar lekkere tonics om grote vissenkommen alcoholvrije gin-tonic te maken. Werkt ook prima.
  • Ik kocht badbruisballen. Werkt in theorie heel goed, maar in de praktijk heb ik nog geen enkele avond in bad kunnen liggen omdat de baby me ‘s avonds nodig heeft. Maar ik hoop dat ik deze week met een bruisbal, chips en een drankje in bad kan liggen.
  • Ik probeer elke dag een uur te gaan wandelen, ook als het koud is of regent. Niet alleen om de lockdownblues af te wenden, maar ook om mijn bekken weer te versterken na de zwangerschap. Werkt prima, vooral als je het samen met iemand doet om veilig bij te kunnen praten.
  • Ik volg een online yogacursus. Heerlijk. Al sla ik de eindontspanning vaak over omdat ik anders urenlang op het vloerkleed lig te snurken.
  • Ik kocht een fotoboek van Berlijn om weg te dromen bij mooie reisfoto’s. Werkt aan de ene kant goed, maar aan de andere kant word ik er ook een beetje treurig van omdat ik niet weet wanneer we weer naar het buitenland mogen.
  • Ik won een jaar lang gratis films kijken via Pathé Thuis. Vrijdagavond is de rest van het jaar filmavond. Verder heb ik nog steeds niet het geduld voor de seriemarathons die de rest van de wereld lijkt te houden en dat zie ik maar als een goed iets.
  • Ik heb mijn Funda-verslaving weer opgepakt en vermaak me als de baby bovenop me ligt te slapen met het imaginair verbouwen en inrichten van huizen. Werkt ook best goed.
  • Ik zoek leuke knutselideeën voor peuters op Pinterest, probeer die vervolgens uit te voeren en beland altijd in een discussie met de peuter die een heel eigen idee heeft over de te volgen stappen en het gewenste eindresultaat. Ben er inmiddels achter dat een simpel vel papier en een schaar ook leuk vermaak is en dat dat minder gedoe oplevert. Knutselen is dus een goed idee, knutselen volgens een vooraf uitgestippeld plan niet.
  • Ik boekte een corona-proof weekendje Ameland om even uit te waaien. Nog niet uitgeprobeerd, maar ik gok dat het heel goed werkt.
  • Ik neem het laatste deel van mijn zwangerschapsverlof gespreid op en begin deze week alweer met 1 dag per week werken. Even iets anders doen dan moederen is denk ik ook erg goed voor mijn humeur.
  • Ik meng me niet in discussies over vaccineren, lockdowns en andere coronazaken waar iedereen tegenwoordig verstand van lijkt te hebben en dat werkt echt top. Zodra iemand over Hugo de Jonge begint te mopperen, spring ik op standby.
  • Ik hoorde iets over sneeuw volgende week en daar verheug ik me enorm op. Sleeën!
  • Tot slot: mijn mantra dezer dagen is ‘Alles gaat voorbij’. Januari, de lockdown, corona, de peuterpuberteit. Alles.

Zo. Hallo! Ik was er even tussenuit om te baren. Eind november is onze tweede dochter geboren. Gezond en wel. En nu alles een beetje soepel loopt (lees: de peuter uit logeren is en de baby in een flinke melkcoma naar baarmoedergeluiden ligt te luisteren), heb ik ineens zin om te bloggen, geïnspireerd door alle eindejaarslijstjes die ik voorbij zie komen. I love jaaroverzichten. Lekker terugblikken op wat was om vervolgens plannen te maken voor het nieuwe jaar. Nu was 2020 natuurlijk een speciaalke, zoals onze Zuiderburen zouden zeggen, maar voor mij persoonlijk wel een heel goed jaar. En als je dan zo door je foto’s scrollt, blijkt dat ook dat je best veel leuks alweer vergeten bent.

Januari

Dit jaar begon op een Zwitserse berg. Met de hele (schoon)familie op wintersport, 10 volwassenen, 3 kinderen en een hond. Het was beregezellig en ondanks dat wij geen wintersporters zijn, hebben we ons prima vermaakt met sneeuwwandelingen, al dan niet met S. in de draagzak. Het was precies wat ik nodig had om even de zinnen te verzetten na de miskraam een paar weken eerder: een frisse start van een mooi jaar!

Januari was verder behoorlijk grijs, gevuld met werk en andere beslommeringen. Eind januari ging ik dus even met mijn zusje en S. naar het bos om een frisse neus te halen. Dat hebben we dit jaar nog heel veel vaker gedaan. Prima corona-proof uitje.

Februari

Ah, we zijn bij een van mijn vele talenten aangekomen: smerige foto’s van goddelijk eten. Maar dit was zo lekker dat ik er nog regelmatig aan terugdenk. Het was een van de gangen (met verse truffel <33333) van een vegetarisch achtgangendiner bij restaurant Ratatouille in Harderwijk. Zodra het weer mag, wil ik daar heel graag nog eens eten.

2020 was ook het jaar van mijn carnavalsontmaagding. Was leuk. Voordeel van mijn aerobics-outfit was het heuptasje vol Flügel.

Maart

Het weekend voor de bewuste persconferentie deed ik iets wat ik al jaren wilde: een weekendje alleen naar Berlijn, met de trein. Ik ben dol op Berlijn en heb 4 dagen rondgelopen, musea bekeken, boeken gelezen in fijne cafeetjes en uitgebreid genetflixt op mijn hotelkamer. Het was heerlijk en tegelijkertijd miste ik man en kind om het mee te delen.

En dit gebeurde er een paar dagen later! Heel fijn, maar ook superspannend: zou het dit keer wel goed gaan? Gelukkig gaf mijn dagelijks in heftigheid toenemende misselijkheid snel de bevestiging dat er op hormonaal gebied veel gebeurde in mijn lijf, maar het heeft nog weken geduurd voor ik echt durfde te geloven dat er nog een baby kwam.

En een paar dagen later waren we allemaal thuis en moesten we een ritme zien te vinden, dat in mijn geval niet alleen draaide om thuiswerken en mama zijn, maar ook om kotsen. Bleek redelijk haalbaar (never forget de Zoom met collega’s waarbij ik halverwege moest overgeven. Gelukkig had ik al een emmertje klaarstaan).

April

April: terwijl er in de zorg keihard gewerkt werd, genoten wij tussen het thuiswerken door van alle quality time met elkaar. We hebben kilometers gefietst en heel veel ijsjes gegeten in het gras.

Mei

Om te vergeten dat we deze maand eigenlijk volledig in Spanje zouden doorbrengen bij wijze van huwelijksreis, boekten we een midweekje in een mooi vakantiehuis in Drenthe. Fietsen mee, boeken mee en zo waren we op nog geen half uur van huis helemaal in vakantiestemming.

En toen we thuiskwamen, ging S. voor het eerst in maanden bij opa en oma spelen, terwijl wij een zonnige Hemelvaartsdag met zijn twee op het water doorbrachten. Dat hadden we ook echt even nodig.

Juni

Een feestdag: ik werd 30, de peuter 2 en ik zag eindelijk mijn ouders en zusje weer tijdens een ienimini tuinfeestje. Proost met de meide.

Dat dagje samen uit smaakte naar meer en dus gingen we in juni ook nog een nachtje naar Arnhem. Beetje shoppen, heel veel terrasjes en een rondje op de ov-fiets. En heerlijk uitslapen, natuurlijk. Dit was ons hotelontbijtje na 10 uur slapen in een heel toffe verbouwde kerk.

Juli

We hebben nog nooit zoveel spelletjes gedaan als afgelopen jaar. Clever was deze zomer favoriet, maar inmiddels is hij ingehaald door Keer op Keer 2. Verder speelden we heel veel Wingspan, Azul en Ticket to Ride. Deze foto was een van de vele warme juli-avonden in de voortuin. Lekker spelletjes doen tot de muggen je opvreten.

Het leukste en meest slopende deel van juli waren de twee weken op de Franse camping. Voor het eerst met een echte grote-mensen-tent, een stationwagen vol met spullen en uiteraard, een tas vol spelletjes. Het was echt heerlijk, maar ik moet zeggen dat kamperen met een tweejarige ook wel de nodige uitdagingen kent. Gelukkig zaten we op een camping vol jonge gezinnen en pasten we naadloos binnen het gemopper en gehuil dat zo vanaf 20:30 aanzwol boven het terrein, wanneer de peuters zwaar tegen hun zin de tenten in gedragen werden. Maar al met al was het heerlijk en hoop ik dat we volgend jaar weer mogen. Al denk ik wel dat we dan een busje moeten huren om alles te vervoeren.

Augustus

In augustus was het voor mijn gevoel alleen maar Heel. Erg. Heet. Ik ging een dag minder werken omdat mijn bekken het begaf en heb heel wat dagen met mijn voeten in een teiltje in de tuin gezeten. Of gewoon binnen met de gordijnen dicht en de ventilator aan.

September

September begon met een prachtige buitenbruiloft van vrienden. Een goede reden om weer eens iets feestelijks aan te trekken (een uur voordat we in de auto moesten zitten, stond ik met mijn dikke pens nog bij de Costes om deze jurk af te rekenen, omdat alles wat ik van tevoren had bedacht op de dag zelf stom was).

Ook in september: onze mini-babymoon naar een tiny house.

Oktober

Halverwege oktober had ik ein-de-lijk verlof. Mijn lijf en mijn hoofd waren er allebei heel erg aan toe. Grappig hoe dat werkt, want inmiddels heb ik eigenlijk best wel weer zin om weer lekker te gaan werken. Oktober had gelukkig nog een paar heel mooie dagen en hoewel mijn actieradius nogal beperkt was, konden we er toch nog af en toe lekker even uit. Zoals op deze mooie zondagmorgen in de herfstzon. Man en kind aan het spelen, ik met een cappuccino to go op een bankje.

November

En eind november, 8 dagen na de uitgerekende datum, was `ze daar dan eindelijk: ons tweede meisje, met haar lieve wipneusje, allerschattigste mondje en donkere bos met haar.

December

En zo vierden we een deel van de kerst: met een Zoombrunch met mijn familie aan de andere kant van het IJsselmeer. Precies zoals we ook Pasen vierden. Alleen kondigden we toen mijn zwangerschap aan en zat het resultaat daarvan nu aan tafel naast haar grote zus. Het was gezellig. Maar hoewel het, zeker met een pasgeboren baby, ook wel fijn was om eens een jaartje niet het halve land door te rijden met de feestdagen, hoop ik dat we volgend jaar weer gewoon weer lekker met zijn allen samen kunnen zijn.

En dat was 2020. Een gek jaar, maar zoals ik al zei, was het voor mij persoonlijk ook een heel mooi jaar. Ik ben me er van bewust dat ik in een enorm bevoorrechte positie zit. We zijn samen, hebben een fijn ruim huis, allebei een leuke baan die we ook vanuit huis goed kunnen doen, we zijn gezond en in onze omgeving is niemand zwaar getroffen door Corona. Natuurlijk heb ik ook echt wel wat te zeiken over 2020i: ik vond het zeker in de eerste lockdown enorm lastig om werk en privé te combineren, mijn zwangerschap was fysiek en mentaal een stuk pittiger dan de vorige, het herstel gaat langzamer dan ik wil en ik zou inmiddels mijn ouders wel weer eens willen knuffelen of een avondje aan een bar willen hangen. Maar de dankbaarheid overheerst. We hebben het goed samen, we zijn gezond en dat is het belangrijkste. Op naar 2021! Gelukkig nieuwjaar!

20 november komt steeds sneller dichterbij. Nog een week of 8 en we hebben weer een ieniemienie baby in huis. En daarom wilden we graag nog even met zijn tweetjes weg: nog heel even wat rust absorberen voordat we straks weer volop in het ritme van verschonen-voeden-slapen zitten, dit keer mét een peuter erbij. Waar we bij nummer 1 nog een week naar Berlijn gingen, gingen we dit keer een nachtje weg in eigen land. Naar een tiny house vlakbij Doesburg, op Droomparken Marina Strandbad.

Maar eerst: een middagje slenteren door Zutphen. Drie kwartier rijden, maar ik was er nog nooit geweest. We begonnen met koffie en appeltaart in het zonnetje en slenterden vervolgens verder door alle schattige straatjes. Gewoon, lekker doelloos rondwandelen. In alle rust. Zalig.
We lunchten bij het Genietcafé in Zutphen. Was leuk, niet heel bijzonder qua eten, maar op een prachtige locatie in een oud hofje.
Mooi hoor, Zutphen.

Om een uur of drie waren mijn dikke buik en ik wel uitgeslenterd en via de plaatselijke AH (voor de borrel en ontbijt) reden we naar ons huisje in Olburgen. Het lag dus op een bungalowpark. Ik heb een mild Center Parcs-trauma, maar ik moet zeggen dat dit park echt prima te doen was. Volgens mij zijn veel huisjes particulier bezit én het hele park is net nieuw, waardoor het er allemaal netjes uit zag en lekker rustig was. Nadeel was wel dat het nog een beetje kaal was, de beplanting is nog jong. Ik denk dat het er over een paar jaar een stuk gezelliger uitziet.

Ons tiny house for the night!
Van binnen zag het er zo uit. Tiny, maar ruim genoeg voor 2 personen en alles zat erin. Zelfs een houtkachel, maar we hadden meer behoefte aan airco 😉
Uitzicht vanaf het terras. De huisjes (allemaal verschillende tiny houses) stonden in een cirkel om een gezamenlijke buitenplaats heen, waar je een fikkie kon stoken en zelfs een soort hot tub stond, in een oude bouwcontainer. Lijkt me ook heel leuk om een deel van deze huizen te huren voor een corona-proof familieweekend. Allemaal een eigen huisje en dan ‘s avonds met zijn allen om het vuur. Maar nu waren we lekker met zijn tweetjes. En een zootje wespen.

We dronken (alcoholvrije) biertjes in de zon, terwijl we met de pootjes omhoog een boek lazen en om de vijf minuten verzuchtten hoe heerlijk deze rust was. En bekeken tien keer achter elkaar het door oma gestuurde filmpje van S. omdat ze zo schattig was. Want zo zijn we tegenwoordig. Tegen zevenen reden we naar Doesburg (aan de overkant van de IJssel) om te gaan eten. We aten bij restaurant de Liefde, want daar was de vegetarische kaart nog een beetje interessant. Het eten was prima, de eigenaren ontzettend lief en het restaurant prachtig non-ironisch kitscherig ingericht. Het was een fijne avond.

De nacht brachten we door onder de sterrenhemel. Hoe romantisch.
En zondagochtend sliepen we uit, lazen kranten en boeken in bed en aten pannenkoeken met fruit in bed. Leve laat uitchecken!
Tegen twaalven pakten we onze spullen, stapten in de auto en reden weer richting Zwolle. We wilden eerst een tussenstop maken in Deventer, maar besloten om nog iets verder door te rijden, naar landgoed de Haere in Olst. Lekker lunchen, nog een klein stukje wandelen en vooral: genieten van de septemberzon.
Na de tosti volgden we een wandelroute over het landgoed en ontdekten zo het bestaan van de IJssellinie: een waterlinie uit de Koude Oorlog, die ons land moest beschermen tegen de Russen. Met het in werking zetten van dit plan zou een 127 kilometer lange en drie tot tien kilometer brede strook land tussen Nijmegen en Kampen onder water worden gezet. De Russen kwamen echter niet, dus het plan is nooit in werking gesteld, maar veel van de bunkers en andere onderdelen zijn op Landgoed de Haere nog (van buiten) te bekijken. Interessant stukje geschiedenis!

En zo kwam ons weekendje weer ten einde. Wat was het fijn om er weer even samen tussenuit te zijn, ongestoord te slapen en rustig te kunnen lezen in de zon. Een goede reminder om er af en toe lekker met zijn tweetjes tussenuit te gaan. En dat hoeft dus niet eens heel ver weg of lang te duren. Een nachtje op een uur van huis is al genoeg om bij te tanken.

Oh jongens, de tijd vliegt. Week 36 van 2020, we zijn al ver over de helft. Ik heb mijn eerste zak kruidnoten soldaat gemaakt. Ik vind het een bizar idee dat ik over vijf weken al met verlof mag, al is mijn lijf (en verwarde hoofd trouwens ook) er wel aan toe. Dit was mijn ruige week.

Maandag

De laatste dag van augustus en het was een vrije maandag. Ik was lekker thuis met de smurf en we bakten hysterische cakejes. Een prima begin van de week dus.

Dinsdag

Mijn vaste vrije dag, maar omdat ik gister vrij was, was ik vandaag aan het werk. He-le-maal in de war was ik. Toen ik thuis kwam, waren er heel veel pakjes. Waaronder iets in een doos gevuld met piepschuim vulling. Ik koken, peuter alles uit de doos trekken en toen het eten klaar was, zei ze: “Kun jij opruimen mama? Is hard werken.” Ok, is goed.

Woensdag

Kantoor & koffie <3
Eigenlijk moest ik woensdagavond aanwezig zijn bij een liveshow als redacteur, maar last-minute bleek mijn aanwezigheid overbodig en kon ik lekker thuis blijven. Niet slecht, want na 19:00 is mijn energielevel laag-laag. Dus volgde ik de show op de bank, appte ondertussen met een collega over wat teksten (redigeren via Whatsapp, hartstikke handig) en knoopte ondertussen een pompomslinger in elkaar.

Donderdag

Spannend he? Weer een kantoordagje.

Vrijdag

Ik werd er heel chagrijnig van dat ik steeds zo moest zoeken naar kleren die ik nog wel pas met mijn zwangere pens, dus gooide ik alles uit de kast, verplaatste dat wat ik nog pas naar de onderste plank en dat wat ik ooit weer hoop te passen naar boven. Lekker overzichtelijk.
En toen ik toch bezig was, schroefde ik na 2 jaar eindelijk eens de handgrepen op de kast.
Vrijdagavond hadden we een snackdiner met salade, bitterballen, een halve pizza en Turks brood met smeersels. Hartjes voor de bieten-geitenkaasdip en pittige zoete-aardappelspread van de Appie. Alcoholvrij wijntje erbij en je hoort me niet meer.
En daarna stortten we ons op het in elkaar zetten van een Yoda van LEGO. Ik zocht de kleine stukjes uit en mijn wederhelft bouwde. True crime podcast erbij, heerlijk.

Zaterdag

Het project van deze zaterdag: de kast voor de baby. Omdat we geen kledingkast konden vinden die leuk én betaalbaar was, besloten we over te gaan tot een IKEA hack. Dit is het voorlopige resultaat.
En kleine meisjes worden groot, onze peuter ging naar een eenpersoonsbed! Die moest ook nog even in elkaar gezet worden, maar ook dat is gelukt.

Zondag

We hadden weinig gepland, want we wisten niet hoe de nacht zou zijn, met S. voor het eerst in haar nieuwe bed. Maar het ging supergoed en om 6:45 werden we allemaal in ons eigen bed wakker, na een héle nacht slaap. Zalig. Dus tijd om van het mooie weer te profiteren met een boswandeling.
Ik hou zo van het bos.
De rest van de zondag deed ik weinig meer dan de boodschappen en een dutje op de bank.
En koken met toeschouwers. De mannen wisselden elkaar braaf af op het krukje.

Had jij een goede week?

Week 35 is alweer voorbij! En terwijl ik dit typ, op de laatste dag van augustus mét thee en pepernootjes, moet ik zeggen dat ik behoorlijk uitkijk naar de herfst. Net als half Instagram en blogland, want online vliegen de pompoenen, kruidnoten en koppen thee je om de oren. Snap ik. Maar aan de andere kant probeer ik ook nog maar te genieten van het prima nazomerweer. Vanmorgen konden we lekker zonder jas naar de speeltuin in het zonnetje en dat zijn momenten waar ik ergens in februari enorm naar uit kan kijken. Zo heeft ieder seizoen zo zijn charmes. Enfin, tijd voor een terugblik op deze laatste week van de meteorologische zomer. En die was behoorlijk druk. Kijk maar.

Maandag

Een hele goede maandag! Harry heeft er zin in. De man brengt S. naar de gastouder en ik stuur mezelf naar boven voor een dagje thuiswerken. Het is een productieve dag en om 16:30 klap ik tevreden de laptop dicht om nog even een online lesje zwangerschapsyoga te volgen.
‘s Avonds eten we dit. Jamie Olivers Turkse pizza’s.
En daarna ga ik nog even een rondje wandelen. Een klein rondje, want mijn bekken werkt echt niet mee. Mijn humeur trouwens ook niet.

Dinsdag

Mamadag! Maar het is maar een halve, om half twaalf breng ik S. naar haar oma, want die wilde graag nog een middagje met haar kleindochter de vakantie afsluiten. Dat mag natuurlijk. Ik doe ondertussen een dutje, rommel wat in huis en ga eind van de middag naar de verloskundige om mijn vorige bevalling door te spreken, ter voorbereiding op mijn volgende bevalling. Het is een fijn gesprek. Ondertussen blijft S. bij opa en oma eten, gaan de man en ik even naar IKEA en sluiten we met zijn tweetjes de dag af bij onze favoriete pizzeria in ons oude buurtje. Om half negen tillen we een slapend kind in de auto en leggen haar thuis weer in bed. Een mooie dag.

Woensdag

Was de hele dag op kantoor, kwam thuis, ging eten, zag deze mooie zonsondergang en ging naar bed. Einde.

Donderdag

De donderdag begon met een MT-overleg buiten de deur (met kroketten for lunch, dus sowieso geslaagd) en ging over in een middagje hard typen op kantoor en daarna een verrassingsborrel voor een collega. En voor mij is die borrel er eentje om het weekend in te luiden, want dat was voor mij begonnen!

Vrijdag

Op je bijtankdagje nieuwe schoenen kopen met een peuter die winkelen haat, is niet echt een goed idee. Maar na een enerverende ochtend in de stad doen we samen een dutje van ruim tweeënhalf uur en daarna ziet de wereld er een stuk zonniger uit. Mijn moeder komt S. halen, want wij gaan een weekendje in huis aan de slag en dan is het wel zo fijn om je handen vrij te hebben. Mijn hormonen zijn het er niet zo heel erg mee eens dat ik mijn kind uit handen geef, ook al is het bij mijn eigen moeder en zusje, dus ik leid mezelf maar af met het opvouwen van de babykleertjes in maatje 50 en 56. Slaat nergens op, want ik ga het ongetwijfeld allemaal nog een keer wassen en dan nog een keer opvouwen, maar het is fijne bezigheidstherapie.

Zaterdag

Klusdag! Hier ben ik met mijn grote vriendin Makita aan de slag om extra opbergruimte in de garage te maken. Ik heb vorige week eens wat prijzen opgevraagd van externe opslagboxen, maar aan de hand daarvan besloten we om dan maar flink op te ruimen en in ons eigen huis wat meer opbergruimte te klussen. Scheelt bijna 800 euro per jaar.
Before….
After! Alles past erin, we weten weer wat we allemaal hebben én we hebben meer ruimte voor boodschappenvoorraad. Het zou kunnen dat ik sinds zaterdag elke dag even in de garage ga kijken hoe netjes het is.
Daarna heeft mijn wederhelft alle spullen uit het kantoor dat nu babykamer wordt naar de rommelkamer die nu kantoor wordt versleept. Dit is de nieuwe thuiswerkplek. Het is nog niet af, maar het begin is er!
En toen ook maar een beginnetje gemaakt met de babykamer. Roze it is! De rest van de zaterdag hebben we he-le-maal niks gedaan, ik was gesloopt.

Zondag

Na het uitslapen, koffie en een boek in bed en toen nog maar even omdraaien (terwijl we bleven herhalen dat we dit voor S. gewoon elk weekend deden en hoe ongelooflijk dat was), toch maar uit bed. We klussen nog een verhoger voor de vintage commode in elkaar, want een werkhoogte van 80 centimeter is net te weinig voor ons lange slungels.
Wachten tot de man klaar is om te vertrekken. Kind ophalen, yes! Eind van de middag doen we nog even een borreltje en pizza bij schoonzus en zwager en zondagavond lees ik Twilight voor de 17e keer. Het was een goed weekend.

En nu is het maandag. Een vrije maandag, heerlijk. Morgen begint mijn verlofvervanger en begin het Grote Inwerken. Nog maar 6 weken werken, gek idee! Fijne week 🙂