Category

Persoonlijk

Category

Januari: normaal gesproken al niet mijn favoriete maand van het jaar, maar januari in lockdown is helemaal ongezellig. Als ik geen man en kinderen had, was ik tot nader order in bed blijven liggen. Gelukkig heb ik ze wel en brengen ze gelukkig ook nog enige levensvreugde met zich mee, maar verder zullen we zelf de slingers op moeten hangen deze maand. Ik heb een strijdplan gemaakt om ervoor te zorgen dat we hier niet helemaal wegzakken in chagrijn. Hieronder mijn genomen maatregelen. Doe ermee wat je wilt.

  • Ik kocht een fles Monin karamelsiroop om mierzoete lattes te maken. Met slagroom. Werkt uitstekend.
  • En een fles Seedlip alcoholvrije gin en een paar lekkere tonics om grote vissenkommen alcoholvrije gin-tonic te maken. Werkt ook prima.
  • Ik kocht badbruisballen. Werkt in theorie heel goed, maar in de praktijk heb ik nog geen enkele avond in bad kunnen liggen omdat de baby me ‘s avonds nodig heeft. Maar ik hoop dat ik deze week met een bruisbal, chips en een drankje in bad kan liggen.
  • Ik probeer elke dag een uur te gaan wandelen, ook als het koud is of regent. Niet alleen om de lockdownblues af te wenden, maar ook om mijn bekken weer te versterken na de zwangerschap. Werkt prima, vooral als je het samen met iemand doet om veilig bij te kunnen praten.
  • Ik volg een online yogacursus. Heerlijk. Al sla ik de eindontspanning vaak over omdat ik anders urenlang op het vloerkleed lig te snurken.
  • Ik kocht een fotoboek van Berlijn om weg te dromen bij mooie reisfoto’s. Werkt aan de ene kant goed, maar aan de andere kant word ik er ook een beetje treurig van omdat ik niet weet wanneer we weer naar het buitenland mogen.
  • Ik won een jaar lang gratis films kijken via Pathé Thuis. Vrijdagavond is de rest van het jaar filmavond. Verder heb ik nog steeds niet het geduld voor de seriemarathons die de rest van de wereld lijkt te houden en dat zie ik maar als een goed iets.
  • Ik heb mijn Funda-verslaving weer opgepakt en vermaak me als de baby bovenop me ligt te slapen met het imaginair verbouwen en inrichten van huizen. Werkt ook best goed.
  • Ik zoek leuke knutselideeën voor peuters op Pinterest, probeer die vervolgens uit te voeren en beland altijd in een discussie met de peuter die een heel eigen idee heeft over de te volgen stappen en het gewenste eindresultaat. Ben er inmiddels achter dat een simpel vel papier en een schaar ook leuk vermaak is en dat dat minder gedoe oplevert. Knutselen is dus een goed idee, knutselen volgens een vooraf uitgestippeld plan niet.
  • Ik boekte een corona-proof weekendje Ameland om even uit te waaien. Nog niet uitgeprobeerd, maar ik gok dat het heel goed werkt.
  • Ik neem het laatste deel van mijn zwangerschapsverlof gespreid op en begin deze week alweer met 1 dag per week werken. Even iets anders doen dan moederen is denk ik ook erg goed voor mijn humeur.
  • Ik meng me niet in discussies over vaccineren, lockdowns en andere coronazaken waar iedereen tegenwoordig verstand van lijkt te hebben en dat werkt echt top. Zodra iemand over Hugo de Jonge begint te mopperen, spring ik op standby.
  • Ik hoorde iets over sneeuw volgende week en daar verheug ik me enorm op. Sleeën!
  • Tot slot: mijn mantra dezer dagen is ‘Alles gaat voorbij’. Januari, de lockdown, corona, de peuterpuberteit. Alles.

Zo. Hallo! Ik was er even tussenuit om te baren. Eind november is onze tweede dochter geboren. Gezond en wel. En nu alles een beetje soepel loopt (lees: de peuter uit logeren is en de baby in een flinke melkcoma naar baarmoedergeluiden ligt te luisteren), heb ik ineens zin om te bloggen, geïnspireerd door alle eindejaarslijstjes die ik voorbij zie komen. I love jaaroverzichten. Lekker terugblikken op wat was om vervolgens plannen te maken voor het nieuwe jaar. Nu was 2020 natuurlijk een speciaalke, zoals onze Zuiderburen zouden zeggen, maar voor mij persoonlijk wel een heel goed jaar. En als je dan zo door je foto’s scrollt, blijkt dat ook dat je best veel leuks alweer vergeten bent.

Januari

Dit jaar begon op een Zwitserse berg. Met de hele (schoon)familie op wintersport, 10 volwassenen, 3 kinderen en een hond. Het was beregezellig en ondanks dat wij geen wintersporters zijn, hebben we ons prima vermaakt met sneeuwwandelingen, al dan niet met S. in de draagzak. Het was precies wat ik nodig had om even de zinnen te verzetten na de miskraam een paar weken eerder: een frisse start van een mooi jaar!

Januari was verder behoorlijk grijs, gevuld met werk en andere beslommeringen. Eind januari ging ik dus even met mijn zusje en S. naar het bos om een frisse neus te halen. Dat hebben we dit jaar nog heel veel vaker gedaan. Prima corona-proof uitje.

Februari

Ah, we zijn bij een van mijn vele talenten aangekomen: smerige foto’s van goddelijk eten. Maar dit was zo lekker dat ik er nog regelmatig aan terugdenk. Het was een van de gangen (met verse truffel <33333) van een vegetarisch achtgangendiner bij restaurant Ratatouille in Harderwijk. Zodra het weer mag, wil ik daar heel graag nog eens eten.

2020 was ook het jaar van mijn carnavalsontmaagding. Was leuk. Voordeel van mijn aerobics-outfit was het heuptasje vol Flügel.

Maart

Het weekend voor de bewuste persconferentie deed ik iets wat ik al jaren wilde: een weekendje alleen naar Berlijn, met de trein. Ik ben dol op Berlijn en heb 4 dagen rondgelopen, musea bekeken, boeken gelezen in fijne cafeetjes en uitgebreid genetflixt op mijn hotelkamer. Het was heerlijk en tegelijkertijd miste ik man en kind om het mee te delen.

En dit gebeurde er een paar dagen later! Heel fijn, maar ook superspannend: zou het dit keer wel goed gaan? Gelukkig gaf mijn dagelijks in heftigheid toenemende misselijkheid snel de bevestiging dat er op hormonaal gebied veel gebeurde in mijn lijf, maar het heeft nog weken geduurd voor ik echt durfde te geloven dat er nog een baby kwam.

En een paar dagen later waren we allemaal thuis en moesten we een ritme zien te vinden, dat in mijn geval niet alleen draaide om thuiswerken en mama zijn, maar ook om kotsen. Bleek redelijk haalbaar (never forget de Zoom met collega’s waarbij ik halverwege moest overgeven. Gelukkig had ik al een emmertje klaarstaan).

April

April: terwijl er in de zorg keihard gewerkt werd, genoten wij tussen het thuiswerken door van alle quality time met elkaar. We hebben kilometers gefietst en heel veel ijsjes gegeten in het gras.

Mei

Om te vergeten dat we deze maand eigenlijk volledig in Spanje zouden doorbrengen bij wijze van huwelijksreis, boekten we een midweekje in een mooi vakantiehuis in Drenthe. Fietsen mee, boeken mee en zo waren we op nog geen half uur van huis helemaal in vakantiestemming.

En toen we thuiskwamen, ging S. voor het eerst in maanden bij opa en oma spelen, terwijl wij een zonnige Hemelvaartsdag met zijn twee op het water doorbrachten. Dat hadden we ook echt even nodig.

Juni

Een feestdag: ik werd 30, de peuter 2 en ik zag eindelijk mijn ouders en zusje weer tijdens een ienimini tuinfeestje. Proost met de meide.

Dat dagje samen uit smaakte naar meer en dus gingen we in juni ook nog een nachtje naar Arnhem. Beetje shoppen, heel veel terrasjes en een rondje op de ov-fiets. En heerlijk uitslapen, natuurlijk. Dit was ons hotelontbijtje na 10 uur slapen in een heel toffe verbouwde kerk.

Juli

We hebben nog nooit zoveel spelletjes gedaan als afgelopen jaar. Clever was deze zomer favoriet, maar inmiddels is hij ingehaald door Keer op Keer 2. Verder speelden we heel veel Wingspan, Azul en Ticket to Ride. Deze foto was een van de vele warme juli-avonden in de voortuin. Lekker spelletjes doen tot de muggen je opvreten.

Het leukste en meest slopende deel van juli waren de twee weken op de Franse camping. Voor het eerst met een echte grote-mensen-tent, een stationwagen vol met spullen en uiteraard, een tas vol spelletjes. Het was echt heerlijk, maar ik moet zeggen dat kamperen met een tweejarige ook wel de nodige uitdagingen kent. Gelukkig zaten we op een camping vol jonge gezinnen en pasten we naadloos binnen het gemopper en gehuil dat zo vanaf 20:30 aanzwol boven het terrein, wanneer de peuters zwaar tegen hun zin de tenten in gedragen werden. Maar al met al was het heerlijk en hoop ik dat we volgend jaar weer mogen. Al denk ik wel dat we dan een busje moeten huren om alles te vervoeren.

Augustus

In augustus was het voor mijn gevoel alleen maar Heel. Erg. Heet. Ik ging een dag minder werken omdat mijn bekken het begaf en heb heel wat dagen met mijn voeten in een teiltje in de tuin gezeten. Of gewoon binnen met de gordijnen dicht en de ventilator aan.

September

September begon met een prachtige buitenbruiloft van vrienden. Een goede reden om weer eens iets feestelijks aan te trekken (een uur voordat we in de auto moesten zitten, stond ik met mijn dikke pens nog bij de Costes om deze jurk af te rekenen, omdat alles wat ik van tevoren had bedacht op de dag zelf stom was).

Ook in september: onze mini-babymoon naar een tiny house.

Oktober

Halverwege oktober had ik ein-de-lijk verlof. Mijn lijf en mijn hoofd waren er allebei heel erg aan toe. Grappig hoe dat werkt, want inmiddels heb ik eigenlijk best wel weer zin om weer lekker te gaan werken. Oktober had gelukkig nog een paar heel mooie dagen en hoewel mijn actieradius nogal beperkt was, konden we er toch nog af en toe lekker even uit. Zoals op deze mooie zondagmorgen in de herfstzon. Man en kind aan het spelen, ik met een cappuccino to go op een bankje.

November

En eind november, 8 dagen na de uitgerekende datum, was `ze daar dan eindelijk: ons tweede meisje, met haar lieve wipneusje, allerschattigste mondje en donkere bos met haar.

December

En zo vierden we een deel van de kerst: met een Zoombrunch met mijn familie aan de andere kant van het IJsselmeer. Precies zoals we ook Pasen vierden. Alleen kondigden we toen mijn zwangerschap aan en zat het resultaat daarvan nu aan tafel naast haar grote zus. Het was gezellig. Maar hoewel het, zeker met een pasgeboren baby, ook wel fijn was om eens een jaartje niet het halve land door te rijden met de feestdagen, hoop ik dat we volgend jaar weer gewoon weer lekker met zijn allen samen kunnen zijn.

En dat was 2020. Een gek jaar, maar zoals ik al zei, was het voor mij persoonlijk ook een heel mooi jaar. Ik ben me er van bewust dat ik in een enorm bevoorrechte positie zit. We zijn samen, hebben een fijn ruim huis, allebei een leuke baan die we ook vanuit huis goed kunnen doen, we zijn gezond en in onze omgeving is niemand zwaar getroffen door Corona. Natuurlijk heb ik ook echt wel wat te zeiken over 2020i: ik vond het zeker in de eerste lockdown enorm lastig om werk en privé te combineren, mijn zwangerschap was fysiek en mentaal een stuk pittiger dan de vorige, het herstel gaat langzamer dan ik wil en ik zou inmiddels mijn ouders wel weer eens willen knuffelen of een avondje aan een bar willen hangen. Maar de dankbaarheid overheerst. We hebben het goed samen, we zijn gezond en dat is het belangrijkste. Op naar 2021! Gelukkig nieuwjaar!

20 november komt steeds sneller dichterbij. Nog een week of 8 en we hebben weer een ieniemienie baby in huis. En daarom wilden we graag nog even met zijn tweetjes weg: nog heel even wat rust absorberen voordat we straks weer volop in het ritme van verschonen-voeden-slapen zitten, dit keer mét een peuter erbij. Waar we bij nummer 1 nog een week naar Berlijn gingen, gingen we dit keer een nachtje weg in eigen land. Naar een tiny house vlakbij Doesburg, op Droomparken Marina Strandbad.

Maar eerst: een middagje slenteren door Zutphen. Drie kwartier rijden, maar ik was er nog nooit geweest. We begonnen met koffie en appeltaart in het zonnetje en slenterden vervolgens verder door alle schattige straatjes. Gewoon, lekker doelloos rondwandelen. In alle rust. Zalig.
We lunchten bij het Genietcafé in Zutphen. Was leuk, niet heel bijzonder qua eten, maar op een prachtige locatie in een oud hofje.
Mooi hoor, Zutphen.

Om een uur of drie waren mijn dikke buik en ik wel uitgeslenterd en via de plaatselijke AH (voor de borrel en ontbijt) reden we naar ons huisje in Olburgen. Het lag dus op een bungalowpark. Ik heb een mild Center Parcs-trauma, maar ik moet zeggen dat dit park echt prima te doen was. Volgens mij zijn veel huisjes particulier bezit én het hele park is net nieuw, waardoor het er allemaal netjes uit zag en lekker rustig was. Nadeel was wel dat het nog een beetje kaal was, de beplanting is nog jong. Ik denk dat het er over een paar jaar een stuk gezelliger uitziet.

Ons tiny house for the night!
Van binnen zag het er zo uit. Tiny, maar ruim genoeg voor 2 personen en alles zat erin. Zelfs een houtkachel, maar we hadden meer behoefte aan airco 😉
Uitzicht vanaf het terras. De huisjes (allemaal verschillende tiny houses) stonden in een cirkel om een gezamenlijke buitenplaats heen, waar je een fikkie kon stoken en zelfs een soort hot tub stond, in een oude bouwcontainer. Lijkt me ook heel leuk om een deel van deze huizen te huren voor een corona-proof familieweekend. Allemaal een eigen huisje en dan ‘s avonds met zijn allen om het vuur. Maar nu waren we lekker met zijn tweetjes. En een zootje wespen.

We dronken (alcoholvrije) biertjes in de zon, terwijl we met de pootjes omhoog een boek lazen en om de vijf minuten verzuchtten hoe heerlijk deze rust was. En bekeken tien keer achter elkaar het door oma gestuurde filmpje van S. omdat ze zo schattig was. Want zo zijn we tegenwoordig. Tegen zevenen reden we naar Doesburg (aan de overkant van de IJssel) om te gaan eten. We aten bij restaurant de Liefde, want daar was de vegetarische kaart nog een beetje interessant. Het eten was prima, de eigenaren ontzettend lief en het restaurant prachtig non-ironisch kitscherig ingericht. Het was een fijne avond.

De nacht brachten we door onder de sterrenhemel. Hoe romantisch.
En zondagochtend sliepen we uit, lazen kranten en boeken in bed en aten pannenkoeken met fruit in bed. Leve laat uitchecken!
Tegen twaalven pakten we onze spullen, stapten in de auto en reden weer richting Zwolle. We wilden eerst een tussenstop maken in Deventer, maar besloten om nog iets verder door te rijden, naar landgoed de Haere in Olst. Lekker lunchen, nog een klein stukje wandelen en vooral: genieten van de septemberzon.
Na de tosti volgden we een wandelroute over het landgoed en ontdekten zo het bestaan van de IJssellinie: een waterlinie uit de Koude Oorlog, die ons land moest beschermen tegen de Russen. Met het in werking zetten van dit plan zou een 127 kilometer lange en drie tot tien kilometer brede strook land tussen Nijmegen en Kampen onder water worden gezet. De Russen kwamen echter niet, dus het plan is nooit in werking gesteld, maar veel van de bunkers en andere onderdelen zijn op Landgoed de Haere nog (van buiten) te bekijken. Interessant stukje geschiedenis!

En zo kwam ons weekendje weer ten einde. Wat was het fijn om er weer even samen tussenuit te zijn, ongestoord te slapen en rustig te kunnen lezen in de zon. Een goede reminder om er af en toe lekker met zijn tweetjes tussenuit te gaan. En dat hoeft dus niet eens heel ver weg of lang te duren. Een nachtje op een uur van huis is al genoeg om bij te tanken.

Oh jongens, de tijd vliegt. Week 36 van 2020, we zijn al ver over de helft. Ik heb mijn eerste zak kruidnoten soldaat gemaakt. Ik vind het een bizar idee dat ik over vijf weken al met verlof mag, al is mijn lijf (en verwarde hoofd trouwens ook) er wel aan toe. Dit was mijn ruige week.

Maandag

De laatste dag van augustus en het was een vrije maandag. Ik was lekker thuis met de smurf en we bakten hysterische cakejes. Een prima begin van de week dus.

Dinsdag

Mijn vaste vrije dag, maar omdat ik gister vrij was, was ik vandaag aan het werk. He-le-maal in de war was ik. Toen ik thuis kwam, waren er heel veel pakjes. Waaronder iets in een doos gevuld met piepschuim vulling. Ik koken, peuter alles uit de doos trekken en toen het eten klaar was, zei ze: “Kun jij opruimen mama? Is hard werken.” Ok, is goed.

Woensdag

Kantoor & koffie <3
Eigenlijk moest ik woensdagavond aanwezig zijn bij een liveshow als redacteur, maar last-minute bleek mijn aanwezigheid overbodig en kon ik lekker thuis blijven. Niet slecht, want na 19:00 is mijn energielevel laag-laag. Dus volgde ik de show op de bank, appte ondertussen met een collega over wat teksten (redigeren via Whatsapp, hartstikke handig) en knoopte ondertussen een pompomslinger in elkaar.

Donderdag

Spannend he? Weer een kantoordagje.

Vrijdag

Ik werd er heel chagrijnig van dat ik steeds zo moest zoeken naar kleren die ik nog wel pas met mijn zwangere pens, dus gooide ik alles uit de kast, verplaatste dat wat ik nog pas naar de onderste plank en dat wat ik ooit weer hoop te passen naar boven. Lekker overzichtelijk.
En toen ik toch bezig was, schroefde ik na 2 jaar eindelijk eens de handgrepen op de kast.
Vrijdagavond hadden we een snackdiner met salade, bitterballen, een halve pizza en Turks brood met smeersels. Hartjes voor de bieten-geitenkaasdip en pittige zoete-aardappelspread van de Appie. Alcoholvrij wijntje erbij en je hoort me niet meer.
En daarna stortten we ons op het in elkaar zetten van een Yoda van LEGO. Ik zocht de kleine stukjes uit en mijn wederhelft bouwde. True crime podcast erbij, heerlijk.

Zaterdag

Het project van deze zaterdag: de kast voor de baby. Omdat we geen kledingkast konden vinden die leuk én betaalbaar was, besloten we over te gaan tot een IKEA hack. Dit is het voorlopige resultaat.
En kleine meisjes worden groot, onze peuter ging naar een eenpersoonsbed! Die moest ook nog even in elkaar gezet worden, maar ook dat is gelukt.

Zondag

We hadden weinig gepland, want we wisten niet hoe de nacht zou zijn, met S. voor het eerst in haar nieuwe bed. Maar het ging supergoed en om 6:45 werden we allemaal in ons eigen bed wakker, na een héle nacht slaap. Zalig. Dus tijd om van het mooie weer te profiteren met een boswandeling.
Ik hou zo van het bos.
De rest van de zondag deed ik weinig meer dan de boodschappen en een dutje op de bank.
En koken met toeschouwers. De mannen wisselden elkaar braaf af op het krukje.

Had jij een goede week?

Week 35 is alweer voorbij! En terwijl ik dit typ, op de laatste dag van augustus mét thee en pepernootjes, moet ik zeggen dat ik behoorlijk uitkijk naar de herfst. Net als half Instagram en blogland, want online vliegen de pompoenen, kruidnoten en koppen thee je om de oren. Snap ik. Maar aan de andere kant probeer ik ook nog maar te genieten van het prima nazomerweer. Vanmorgen konden we lekker zonder jas naar de speeltuin in het zonnetje en dat zijn momenten waar ik ergens in februari enorm naar uit kan kijken. Zo heeft ieder seizoen zo zijn charmes. Enfin, tijd voor een terugblik op deze laatste week van de meteorologische zomer. En die was behoorlijk druk. Kijk maar.

Maandag

Een hele goede maandag! Harry heeft er zin in. De man brengt S. naar de gastouder en ik stuur mezelf naar boven voor een dagje thuiswerken. Het is een productieve dag en om 16:30 klap ik tevreden de laptop dicht om nog even een online lesje zwangerschapsyoga te volgen.
‘s Avonds eten we dit. Jamie Olivers Turkse pizza’s.
En daarna ga ik nog even een rondje wandelen. Een klein rondje, want mijn bekken werkt echt niet mee. Mijn humeur trouwens ook niet.

Dinsdag

Mamadag! Maar het is maar een halve, om half twaalf breng ik S. naar haar oma, want die wilde graag nog een middagje met haar kleindochter de vakantie afsluiten. Dat mag natuurlijk. Ik doe ondertussen een dutje, rommel wat in huis en ga eind van de middag naar de verloskundige om mijn vorige bevalling door te spreken, ter voorbereiding op mijn volgende bevalling. Het is een fijn gesprek. Ondertussen blijft S. bij opa en oma eten, gaan de man en ik even naar IKEA en sluiten we met zijn tweetjes de dag af bij onze favoriete pizzeria in ons oude buurtje. Om half negen tillen we een slapend kind in de auto en leggen haar thuis weer in bed. Een mooie dag.

Woensdag

Was de hele dag op kantoor, kwam thuis, ging eten, zag deze mooie zonsondergang en ging naar bed. Einde.

Donderdag

De donderdag begon met een MT-overleg buiten de deur (met kroketten for lunch, dus sowieso geslaagd) en ging over in een middagje hard typen op kantoor en daarna een verrassingsborrel voor een collega. En voor mij is die borrel er eentje om het weekend in te luiden, want dat was voor mij begonnen!

Vrijdag

Op je bijtankdagje nieuwe schoenen kopen met een peuter die winkelen haat, is niet echt een goed idee. Maar na een enerverende ochtend in de stad doen we samen een dutje van ruim tweeënhalf uur en daarna ziet de wereld er een stuk zonniger uit. Mijn moeder komt S. halen, want wij gaan een weekendje in huis aan de slag en dan is het wel zo fijn om je handen vrij te hebben. Mijn hormonen zijn het er niet zo heel erg mee eens dat ik mijn kind uit handen geef, ook al is het bij mijn eigen moeder en zusje, dus ik leid mezelf maar af met het opvouwen van de babykleertjes in maatje 50 en 56. Slaat nergens op, want ik ga het ongetwijfeld allemaal nog een keer wassen en dan nog een keer opvouwen, maar het is fijne bezigheidstherapie.

Zaterdag

Klusdag! Hier ben ik met mijn grote vriendin Makita aan de slag om extra opbergruimte in de garage te maken. Ik heb vorige week eens wat prijzen opgevraagd van externe opslagboxen, maar aan de hand daarvan besloten we om dan maar flink op te ruimen en in ons eigen huis wat meer opbergruimte te klussen. Scheelt bijna 800 euro per jaar.
Before….
After! Alles past erin, we weten weer wat we allemaal hebben én we hebben meer ruimte voor boodschappenvoorraad. Het zou kunnen dat ik sinds zaterdag elke dag even in de garage ga kijken hoe netjes het is.
Daarna heeft mijn wederhelft alle spullen uit het kantoor dat nu babykamer wordt naar de rommelkamer die nu kantoor wordt versleept. Dit is de nieuwe thuiswerkplek. Het is nog niet af, maar het begin is er!
En toen ook maar een beginnetje gemaakt met de babykamer. Roze it is! De rest van de zaterdag hebben we he-le-maal niks gedaan, ik was gesloopt.

Zondag

Na het uitslapen, koffie en een boek in bed en toen nog maar even omdraaien (terwijl we bleven herhalen dat we dit voor S. gewoon elk weekend deden en hoe ongelooflijk dat was), toch maar uit bed. We klussen nog een verhoger voor de vintage commode in elkaar, want een werkhoogte van 80 centimeter is net te weinig voor ons lange slungels.
Wachten tot de man klaar is om te vertrekken. Kind ophalen, yes! Eind van de middag doen we nog even een borreltje en pizza bij schoonzus en zwager en zondagavond lees ik Twilight voor de 17e keer. Het was een goed weekend.

En nu is het maandag. Een vrije maandag, heerlijk. Morgen begint mijn verlofvervanger en begin het Grote Inwerken. Nog maar 6 weken werken, gek idee! Fijne week 🙂

1 juni werd ik 30. En hoewel ik de wijsheid vermoedelijk nooit in pacht ga hebben, vind ik dat toch een goede reden om 30 ongevraagde tips te delen. Dat heb ik trouwens niet zelf bedacht, ik las dit idee op de blog van Kelly Deriemaeker. Sowieso een aanrader.

Enfin, 30 ongevraagde tips en adviezen van iemand die net 30 geworden is:

1. Maak een eetplanning en doe daar wekelijks alle boodschappen voor. Klinkt burgerlijk, maar het leven wordt een stuk makkelijker en goedkoper als je niet om 17:45 nog naar de Jumbo moet.

2. Als je gaat trouwen, vergeet dan nooit dat het júllie feestje is en dat je dat dus ook mag vieren zoals jullie dat willen. Daardoor kijken wij terug op een heerlijk tweedaags trouwfeest.

3. Hou jaarboeken bij, waarin je wekelijks een paar foto’s en een stukje tekst plaatst en laat die aan het eind van het jaar afdrukken. Dan doe je iets met al die foto’s die je met je telefoon maakt en je hebt een mooi document van je dagelijks leven.

4. Maak altijd je gezicht schoon voor je gaat slapen. Ja echt, ook als je moe en/of dronken bent.

5. Zorg dat je nooit van huis gaat zonder iets te eten, te drinken, paracetamol en een pakje zakdoekjes. En als je een kind hebt: een luier en een pakje billendoekjes.

6. Haal je rijbewijs zodra dat kan. Het levert je zoveel vrijheid op.

7. Luister naar podcasts terwijl je onderweg bent of iets saais doet. Je steekt er altijd iets van op. Mijn favoriet is op dit moment Podnataal, maar dat ligt volledig aan mijn levensfase.

8. Loop nooit met lege handen.

9. Pistache-ijs met verkruimelde speculaasjes en pure chocolade.

10. Vecht niet tegen slapeloosheid, maar ga lekker liggen en zet een luisterboek of een podcast op. Als je dan nog niet in slaap valt, heb je er in ieder geval een goed verhaal bij.

11. Schaam je niet voor wat je ooit deed, dacht of schreef. Het is prima om van gedachten te veranderen. Wijsheid komt met de jaren.

12. De lekkerste pastasaus maak je met 750 gram cherrytomaten, 2 tenen knoflook, een beetje tijm en kappertjes, peper en zout. Even aanfruiten en dan minimaal 20 minuten laten sudderen.

13. Het leven is te kort om zelf je haar te blonderen. Ga voor alle kleuren die lichter zijn dan je eigen haarkleur naar de kapper. En overweeg om voor highlights te gaan, in plaats van alles in 1 kleur. Dan valt je uitgroei een stuk minder op.

14. Trap niet in je eigen goede voornemens, je houdt ze namelijk toch niet vol. In kleine stapjes investeren in structurele gedragsverandering heeft veel meer zin.

15. Een bibliotheekabonnement is het geld altijd waard. En als je kinderen hebt, geef die dan vooral ook een (gratis) abonnement.

16. Kies 1 of 2 social media-platforms in plaats van er 4 bij te houden. Ik hou van foto’s, dus ik zit op Instagram en Pinterest. Wat er op Facebook en Twitter gebeurd, weet ik niet, want ik heb mijn account weggegooid. Heerlijk rustig.

17. Vegetarische smeerpaté van de Vegetarische Slager.

18. Als je het financieel kunt missen, neem dan een schoonmaakster. Al is het eens in de twee weken voor de grote klussen. Mijn leven is een stuk leuker sinds ik niet meer op zaterdag de badkamer hoef te schrobben.

19. Een inzicht uit corona-tijd: ik ben het gelukkigst als ik ’s avonds niets meer hoef. Dus plan ik sinds een tijdje bijna nooit meer iets na het avondeten. Ik vind het heerlijk om de hele dag uit te kijken naar een avondje niks.

20. Stuur kaartjes. Ook zomaar, om iemand te laten weten dat je aan ze denkt. Gewoon via Greetz. Vooral oma’s houden van kaartjes met foto’s.

21. Probeer regelmatig iets nieuws, ook als je denkt dat je het niet kan. Juist als je denkt dat je het niet kan.

22. Je kunt in WhatsApp een groepsgesprek beginnen tussen jou en iemand anders, die ander er vervolgens uitgooien, de groep ‘notities’ noemen en deze vastzetten bovenaan je lijstje chats. Voor mij dé plek om notities, linkjes en foto’s naar mezelf te bewaren.

23. Ook als je kinderen hebt, is het belangrijk om af en toe iets met zijn tweeën te doen. Sterker nog: ik vind dat ieder stel minimaal eens per jaar een nachtje met zijn tweetjes weg moet om weer even herinnerd te worden aan wie ze ooit samen waren.

24. Pluktuinen zijn goedkoper en leuker dan BloomOn.

25. Als je iets lokaal of bij een kleine online ondernemer kunt kopen, is dat altijd de beste plek om het te kopen.

26. Zorg dat je altijd minimaal zes flessen water in huis hebt. Voor het geval dat je hoogzwanger bent, het 30 graden is buiten en de waterleiding ermee ophoudt, bijvoorbeeld. Of om er eentje in te vriezen en voor de ventilator te zetten als het snikheet is buiten.

27. Een praatje maken, een complimentje geven of iemand helpen is gratis en kan iemands dag een stuk leuker maken.

28. Alles lijkt ’s avonds altijd erger dan ’s ochtends. Met die gedachte is piekeren in bed een stuk minder interessant, vind ik.

29. Er is niets mis mee om elk najaar alle zeven Harry Potter-boeken opnieuw te lezen.

30. Een draagdoek of ergonomische draagdoek maak het leven van iedere jonge ouder 100 keer makkelijker. Koop zo’n ding en neem er dan ook meteen een draagconsulent bij, want dat werkt een stuk fijner dan via YouTube pielen. Het is die drie tientjes meer dan waard.

Na de verzengende hitte van de afgelopen twee weken, typ ik dit eindelijk weer met een lange broek aan. Niet dat het écht nodig is, maar het kan wel. En daar gaat het om. Week 34: het voelt alsof de zomer nu bijna voorbij is, al gaan er ongetwijfeld nog een paar warme weekenden komen. Misschien nog wel tot ver in oktober, wanneer niemand er meer zin in heeft. Deze week was het in ieder geval nog volop zomer. En dit was wat ik deed.

Maandag

De week begon met een duo-interview in Amsterdam voor het eigen magazine van mijn werk. Voor mij een nieuwe vorm van interviewen, waarbij ik als een gesprekleider (en okee, opschrijver) fungeerde, maar de twee geïnterviewden met elkaar in gesprek gingen over hun werk en ambities. Leuk om eens te doen! Dit was tijdens de bijbehorende fotoshoot onder lichte tijdsdruk, want achter mij doemde een enorme onweersbui op, dus we hadden precies 25 minuten.

Dinsdag

Op mijn mamadag deden we het rustig aan: opstarten met een tijdschrift voor mij en een filmpje voor la petite, een rondje kinderboerderij, lekker lunchen, een middagdut voor beiden en daarna nog even lekker naar buiten met de loopfiets.

Woensdag

Om kwart voor 8 stond ik al bij de stort om een enorme berg karton en andere zooi af te voeren. Mijn nesteldrang begint serieuze vormen aan te nemen en alles moet opgeruimd, af en klaar voor de baby. Dit zijn overigens wel acties waar ik later spijt van heb, want mijn bekken vind dit echt niet leuk meer.
De rest van de dag spendeerde ik hier; lekker thuis aan het werk.
Dit supersfeervolle kantoor annex washok moet de babykamer worden. De commode is er klaar voor, maar de rest van de kamer nog niet helemaal. Dat zijn dus dingen waar mijn nesteldrang helemaal van op hol slaat.

Donderdag

Dagje naar kantoor en externe afspraken: hoi 27-weken-buik!

Vrijdag

Vrijdag, bijtankdag. De smurf naar haar opa, ik nog een klein beetje werken met koffie en een chocolaatje. En daarna spullen inpakken, want…
… we gaan naar mijn ouders! En natuurlijk staat de brug bij Lelystad open, zoals altijd tussen april en oktober.
Heel klein rondje Hoorn. Sinds ik er niet meer woon en bijna nooit meer in de haven en het centrum kom, voel ik me met de keer meer toerist. Ineens valt me op hoe mooi het eigenlijk is.
En dat moet ik natuurlijk ook aan mijn eigen nageslacht meegeven. Bootjes kijken op het Houten Hoofd.
En we sluiten af met een ijsje.

Zaterdag

Na een rustige ochtend bij mijn ouders thuis, ga ik zaterdagmiddag met S. en zus naar Sprookjeswonderland. Ik geniet van het verwonderde koppie van mijn tweejarige in het Sprookjesbos, geniet van haar schaamteloze dansjes bij ieder muziekje dat ze hoort, verbaas me over haar dapperheid en ben blij dat mijn zusje mee is om mee te gaan in de attracties waar mijn zwangere lijf niet meer in wil. Een heerlijke middag.
En ‘s avonds verlies ik genadeloos een potje Monopoly van mijn moeder en zusje.

Zondag

Zondagmiddag wilden we eigenlijk even snel wat dingen halen bij IKEA, maar bij het zien van de rij voor de ingang zijn we maar doorgereden naar het park. Stukken leuker en veel minder druk.

En nu is het zondagmiddag 17:00, drink ik alcoholvrije gin-tonic, eten we Hamka’s, kijkt de peuter Nijntje, leest de man een boek en ga ik zo eens lekker bietjesrisotto maken. Het was een fijne week.

Als ik nadenk over wat ik het leukste vind aan mijn oude blogs teruglezen, zijn het de kleine dagelijkse dingen. De dagboekjes. Je doodnormale leven dat nu je op deze manier leeft, maar er over een paar jaar weer heel anders uitziet. Gewoontes veranderen, er komen mensen bij en er gaan mensen weg en huizen, spullen en banen wisselen. De dingen die je niet vastlegt voor je fotoboek, maar wel heel waardevol zijn. Daarom vind ik het leuk om weer eens een tijdje bij te houden hoe het dagelijks leven er nu uitziet. Om later eens op terug te kijken en te zeggen: ‘weet je nog, toen?’. Dus dit was week 33 van 2020. En jongens, wat was het warm he?

Maandag

Toen ik maandag thuiskwam van een dagje kantoor, was de schoonmaakster geweest. Dat vind ik echt de ultieme luxe: thuiskomen in een schoon huis waar je zelf niks aan gedaan hebt. En toen had ze ook nog eens mijn Mount Everwash opgevouwen. Zo fijn <3

Dinsdag

Mijn vrije dag! Om half negen zaten S. en ik al op de bakfiets naar de plas, op zoek naar verkoeling. Daar was het heerlijk, de enige anderen waren andere moeders met peuters. Da’s het leven tegenwoordig. Na een broodje en een dutje (van beide partijen), hebben we het waterballet voortgezet in de tuin. Ik een klein voetenbadje en zij de wasmand vol met water. Beetje zuinig zijn met water is wel verstandig met deze temperaturen.

Woensdag

Dagje aan het werk onder de airco op kantoor. Heerlijk.

Donderdag

Mijn zwangerevrouwenbijtankdagje, dus lekker home alone vandaag. S. naar de opvang, man aan het werk, ik doe een dagje rustig aan. We ontbijten sinds maart altijd met zijn drietjes aan tafel, maar na een uurtje yoga vind ik het wel weer tijd voor een tweede ontbijt. Daarna klap ik binnen de laptop nog even open voor wat werk.
Na een middagdutje (dat mag op bijtankdag) geef ik toe aan mijn nesteldrang en start met Project Commode: het opknappen van een oude ladekast die nog van mijn opa en oma is geweest. Eerst maar eens grondig poetsen, want zelfs met dit tweede sopje komt er nog een heleboel vuil af.
En eindelijk, eindelijk komt er dan een beetje verkoeling.

Vrijdag

Vrijdagochtend is de tuin heerlijk opgefrist. Lekker!
Opa bij S., ik ga weer een dagje naar kantoor. Vandaag is dit mijn werkplek, lekker rustig in een huisje. Als Head of Copy hou ik me de hele dag bezig met teksten en concepten. Op deze vrijdag werk ik een Prinsjesdag-concept uit voor een klant en schrijf een blog over Instagram Reels. Daarnaast een bergje mail weggewerkt, het voorbereiden van een interview voor maandag en een klein redigeerklusje. Om 17:00 klap ik de laptop dicht.
En ik beland midden in een onaangekondigde hoosbui. Lekker fris het weekend in, zullen we maar zeggen.

Zaterdag

Zaterdagochtend begin met een ritje naar de dierenarts. Ik vind Harry al sinds vrijdag een beetje sloom en niet zichzelf en wil hem voor de zekerheid even laten checken. Hij blijkt een beginnende longontsteking te hebben en na een kwart liter vocht en een injectie tegen de misselijkheid zodat hij weer wil eten, mag ik hem weer mee naar huis nemen met een flinke antibioticakuur. Arm jongetje. Gelukkig knapt hij aan het eind van de middag weer op.
Na de enerverende ochtend gaan we ‘s middags nog even een stukje fietsen. We belanden in Hattem, bij IJsboerderij IJscowd, Na het ijsje kijken we nog even in de stal.

Zondag

Taart, want mijn wederhelft is jarig!
En we sluiten het weekend af met een (alcoholvrij) biertje in de tuin. Op zondagmiddag kijken we meestal een filmpje en die hebben voor de gelegenheid ook maar naar de tuin verplaatst.

Dat was week 33: warm, sloom en toch nog best productief. Voor zover dat gaat met mijn bolle buik, het slaapgebrek en gammele bekken 🙂

Bijna 26 weken zwanger ben ik nu. Op 12 maart 2020, om half zeven ’s ochtends, verscheen de boodschap ‘zwanger 1-2 weken’ in het schermpje van de digitale Clearblue-test. Ik kan me mijn eerste reactie eigenlijk niet meer herinneren, maar in de weken daarna, waarin we met zijn drieën aan huis gekluisterd waren, overheerste de onzekerheid. De miskraam vlak voor Kerst had er behoorlijk ingehakt, merkte ik. Die Clearblue van 12 maart was dam ook niet de laatste test, minimaal eens per week wilde ik nog even checken of het nog goed zat, al stapte ik later wel over op het huismerk van Kruidvat, gezien de kosten. Ieder wc-papiertje werd uitgebreid gecheckt op de aanwezigheid van bloed en ik constateerde dat de bedenker van het wc-papier met roze bedrukking zelf nooit een miskraam heeft gehad.

Een paar dagen later kwam daar de misselijkheid bij. En hoewel ik groen van ellende over de bank gedrapeerd hing, genoot ik van de bevestiging. De misselijkheid bevestigde de aanwezigheid van hormonen, de groei van het klompje cellen in mijn buik. De talloze Zoom-meetings deed ik met een emmertje naast me en de zorg voor S. kwam voor een groot deel neer op mijn wederhelft, die ondertussen ook zíjn werk in goede banen probeerde te leiden. Het was een geluk bij een ongeluk, die rustige weken thuis. Ik heb me regelmatig afgevraagd hoe ik tijdens mijn eerste zwangerschap, toen ik ook behoorlijk misselijk was, gewoon gefunctioneerd heb.

Ik hoopte, tegen beter weten in, dat ik me rond twaalf weken beter ging voelen. Twaalf werd veertien, veertien werd zestien en pas rond de twintig weken ging het dagelijks kokhalzen en overgeven naar een incidenteel braakje. Al moet je me nog steeds geen vuilniszak laten vervangen. Maar daar heb ik sowieso een hekel aan.

Wat er wel rond twaalf weken veranderde, was de introductie van het Pijnlijke Bekken. Waar ik in mijn vorige zwangerschap fluitend rondwandelde tot het einde, waggelde ik nu na drie maanden al als een gans. Kalm aan doen, is het advies. En dat lijkt te helpen, ook tegen de altijd aanwezige vermoeidheid. Met een beetje pijn in mijn hart ben ik drie in plaats van vier dagen gaan werken en slaap ik overdag met de peuter mee. Ik volg een cursus yoga, lees, luister en kijk alles wat er te vinden is over mooie bevallingen en plan verder zo weinig mogelijk. Het doet me goed.

Meer dan ooit ben ik me bewust van het feit dat mijn lichaam een mensje aan het maken is. Een mensje dat nu al schopt, draait, stuitert, hikt en zich uitrekt in mijn buik. Dat nu zo groot is als een venkel (met of zonder die sprieten, Prenatal?) en mijn stem kan horen. Waar ik vroeger altijd team ‘zwangerschap is geen ziekte’ was, merk ik nu dat het geen schande is om het even rustiger aan te doen terwijl mijn lijf voor de tweede keer een topprestatie levert. Kijkend naar mijn bewegende buik weet ik dat wij nu even het allerbelangrijkste zijn. Ze fluit me terug en roept me tot orde, leert me dat het goed is om soms even voor jezelf te kiezen. Dat werk niet het belangrijkste is, maar dat mijn gezin het middelpunt van mijn universum is.

Het is een wijs kind, nu al.  

Toen de COVID-19-storm een beetje leek te gaan liggen, besloten we dat we er graag nog even tussenuit wilden deze zomer. Maar wel op een relatief veilige manier, dus niet in een drukke stad. Omdat alle huisjes op het platteland sneller uitverkocht waren dan het toiletpapier bij AH half maart, besloten we dit jaar weer eens te gaan kamperen.

Nu moet je weten dat mijn grote liefde in principe een hekel heeft aan kamperen, dat ik op het moment van plannen amper zonder hulp van de bank op kon staan wegens bekkenklachten door de zwangerschap én dat we geen tent hadden waar we met zijn drietjes inpasten. Kortom: er kon bijna niets misgaan.

Het laatste probleem was met dank aan Marktplaats snel opgelost. Voor 120 euro kochten we een amper gebruikte Ten Cate-tent, die mijn wederhelft op een regenachtige zaterdag opgehaald heeft in een dorp ergens waar Friesland naadloos overgaat in de Waddenzee. Een paar weken later hebben we hem eens opgezet in de tuin van mijn schoonvader en kwamen erachter dat we behalve de essentiële scheerlijnen niets misten.

De wederhelft kwam ondertussen tot het inzicht dat hij kamperen met temperaturen onder de 25 graden en zonder zon het allerergst vindt, dus besloten we voor een redelijk zonzekere bestemming te gaan. Zuid-Frankrijk, here we come. Kwamen we bij de grootste uitdaging: zwanger kamperen met bekkenklachten. Kan dat? Na enig googlen, overleg met de verloskundige en mijn bekkenfysio kwam ik tot de conclusie dat het best moest kunnen, al was het met wat aanpassingen.

Slapen
Een goed bed was mijn eerste prioriteit. Waar we voorheen altijd op dunne self-inflating matjes van Perry Sport sliepen, waarvan je nooit wist of ze nou lek waren of altijd al zo dun, hebben we nu besloten om niet te bezuinigen op slaapcomfort. We hebben twee Redwood Stretch Limousine 10-matten gekocht, slaapmatten van 10 centimeter dik, gevuld met schuim. Daardoor liggen ze serieus bijna net zo lekker als ons bed thuis. Best fijn, want die twee matten samen waren ook bijna net zo duur als ons matras 😉

Zitten
Een stoel op fatsoenlijke hoogte, met een goede rugleuning, leek me ook heel fijn. We kochten vrij simpele exemplaren van de Lidl en met een voetenbankje erbij zat ik als een koningin voor mijn tent.

Plassen
Zwangere vrouwen moeten ’s nachts vaak plassen. Ik zag mezelf echt niet midden in de nacht naar het toiletgebouw lopen, dus hebben we een plasemmer gekocht. Ideaal.

Opstaan en bukken
Op de camping bevind je je vaak laag bij de grond. Je bed is laag, je spullen liggen in tassen op de grond en, zeker met een peuter, zit je vaak op de grond te spelen of in een pierenbadje. Van de fysio en yogajuf heb ik wat goede tips gekregen om verantwoord op te staan vanuit zit- of lig houding op de grond en daar heb ik bewust op gelet. Duurt wat langer, maar je bekken is je dankbaar.

Maar hoe beviel het nou?
Goed! Eigenlijk had ik veel minder last van mijn bekken dan thuis, omdat ik amper trappen liep, het rustig aandeed en zitten, staan en lopen veel meer afwisselde dan tijdens een gewone kantoordag. Op reisdagen kwam ik soms wat stijfjes uit de auto, en na een gebroken nacht met de peuter op 1 mat was ik ook behoorlijk gebroken, maar het is me enorm meegevallen. Zwanger kamperen kan dus prima. Maar neem wel je plasemmer mee.