Category

Persoonlijk

Category

‘Het blijft niet zo’, zeg ik soms tegen mezelf als ik er even helemaal klaar mee ben. Als ik gewoon even niét voor wil lezen, geen vakantietje wil spelen, als ik even alleen naar de wc wil en geen zin heb om eerst een kwartier bezig te zijn met onderhandelen, jassen aan, laarzen zoeken en mutsen over mopperende hoofden trekken voordat we überhaupt eens een keer de deur uit zijn. Als ik om half drie ‘s nachts zuchtend mijn voeten op de koude vloer zet om een verloren speen terug te halen, te sussen en fluisteren dat het nog geen ochtend is. Als ik voor de derde keer op een ochtend een boterham sta te smeren waarvan ik weet dat ‘ie maar half opgegeten wordt. 

Als er geschreeuwd wordt om nog een hapje maar mama écht eerst moet blazen omdat het nog zo warm is, schatje. Als ik de godganse dag in de derde persoon over mezelf blijk te praten ondanks alle goede voornemens dat niet te doen. Als de net gepoetste wc binnen tien minuten doorweekt is met laten we hopen dat het water is. Als ik ondanks alle goede voornemens om ons huwelijk altijd bovenaan de prioriteitenlijst te laten staan, avond aan avond in slaap val op de bank zonder ook maar iets van romantiek. Als ik kortaf reageer op een peuter die eigenlijk niets verkeerd doet.

‘Het blijft niet zo. Ze zijn maar eventjes zo klein. De dagen zijn lang, maar de jaren zijn kort. Nog even en je verlangt naar deze periode, waarin ons gezin het middelpunt van de wereld is. Waarin er niemand anders bestond dan papa en mama. En okee, opa en oma en tantes en Paw Patrol. Maar waarin ze uiteindelijk altijd weer bij ons uitkomen. Probeer ervan te genieten, beweeg mee.’

Die eerste jaren van het ouderschap, ze zijn alles tegelijk. Loodzwaar en prachtig. Lachen en huilen. Overstromen van liefde en tegen de bank schoppen van frustratie. Engelengeduld en kortaf snauwen. Het duurt soms zo lang en tegelijkertijd weet ik dat het zo ga missen als ze eenmaal tien en twaalf zijn.

Ik zeg het omdat ik het anders soms even vergeet.

Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things.

  1. Een babymuts
    Mijn schoonmoeder breide op verzoek een ‘elfenmuts’ a.k.a. een babybivakmuts voor mijn jongste naar dit patroon. We hebben donkerroze merinowol gebruikt en het is zó schattig, zo’n puntmutsje met die bolle wangetjes eruit. Groot voordeel: ze krijgt hem moeilijk zelf af én hij houdt ook haar nek warm, dus geen gedoe met sjaaltjes.
  1. Mijn nieuwe airpods
    Als ongeveer laatste ter wereld kocht ik draadloze Apple oordopjes. Ik ben er zielsgelukkig mee! Betere geluidskwaliteit, geen snoertjes meer in de knoop en lekker draadloos interviewen. Was iedere euro waard.
  1. Lichtjes in de bakfiets
    Een paar weken geleden maakte ik een sliert gekleurde kerstlichtjes op batterijen in de tent van de bakfiets. Gewoon, met heel veel tiewraps. Het staat zó gezellig in het donker en we hebben er veel bekijks mee. 
  1. Oude knipsels terugvinden
    Jaren geleden, in oktober 2015, stonden we eens met een interview en foto’s van ons oude huis in de krant. Laatst vond ik hem terug en het was heerlijk om terug te lezen. En och kijk nou, ons lieve oude huisje en onze mooie gele bank!
  1. Nieuwe speeltuinen ontdekken
    Weer of geen weer: onze peuter moet dagelijks even uitgelaten worden. En hoewel we 9 van de 10 keer naar dezelfde speeltuin gaan, is het ook leuk om nieuwe speeltuinen te ontdekken. Zoals dit supercoole schoolplein!
  1. Stadslichtje Hoorn
    Voor de verjaardag van de jongste kreeg ík dit cadeautje van mijn moeder: een papieren silhouet van mijn oude hometown Hoorn. Het is een Stadslichtje en je hebt ze van diverse (nogal random) steden. Heel leuk!
  1. Het huis verkerstificeren
    Inmiddels staat de kerstboom ook, maar ik begon al ergens begin november met lichtjes, sterretjes en glitters in huis. Kan er niets aan doen, maar ik word daar zo vrolijk van.
  1. Vegan rendang
    Vegan rendang naar recept van OhMyFoodness met zoetzure komkommer en patat: het ultieme zondagsfood.
  1. BuZa
    Iedere vrijdagavond kijken we de serie BuZa op Nederland 1. Toen ik net opzocht op welk net het ook alweer is, kwam ik erachter dat de serie maar uit 4 afleveringen bestaat en dat vanavond alweer de laatste is. Superjammer. Want dit is echt een mooi gemaakte, toffe serie over een minister van Buitenlandse zaken met de nodige issues en zijn assistentes. Met Kees Prins. Een een intro dat rechtstreeks gekopieerd is van Homeland (maar dat vergeven we ze). Gaat dat (terug)kijken!
  1. Werkdrukte
    Ik heb het hartstikke druk (en tijd te kort omdat we tijdelijk geen opvang hebben), maar ik geniet er enorm van. Nog even knallen en dan straks twee goddelijke weken vrij!

Kerstbomen staan vrij hoog op mijn lijstje met dingen waar ik blij van word. Dus zodra de Sint zijn hielen heeft gelicht, hijs ik de boom uit de garage en sla aan het versieren. Dit jaar was dat op zondag 5 december. Eigenlijk een dagje te vroeg, maar zondag is gewoon een mooie dag om de boom te versieren. Natuurlijk had ik hulp van een ijverige peuter, die me al twee weken vroeg wanneer we de kerstboom gingen opzetten. Eenmaal aan de slag verloor ze al vrij snel haar interesse in de grote boom, maar stortte zich helemaal op het versieren van de kleine boompjes die ook uit de doos kwamen. Prima. Kon ik lekker mijn eigen boom versieren.

Een groot deel van mijn kerstballen is van mijn opa geweest. Ik ben verliefd op die kerstballen. Het zijn de kerstballen die mijn vader en zijn drie broertjes uitgezocht hebben, toen ze nog kleine jochies waren. Ik heb mijn oma nooit gekend, maar ik kan me voorstellen dat ze als enige vrouw in een huis vol mannen, blij was met dat soort kleine dingetjes. Dat die rouwdouwers ook oog konden hebben voor de schoonheid van een kerstklokje. Of een kerstbal met een lachende zon erop. Of een groene sneeuwpop met t-rex armpjes. Een roze paddenstoel. En dat het dan helemaal niet uitmaakte dat het qua kleur niet allemaal perfect bij elkaar paste.

De oude ballen hangen op veilige hoogte, buiten het bereik van grijpgrage handjes. Lager in de boom hangen de nieuwere versieringen. Een zak patat, een plastic glitterunicorn en onze voorletters in gouden belletjes. Het is een bont geheel, maar het zijn allemaal dingen waar we blij van worden. Hier geen uitgekiend kleurenschema, maar een boom vol mooie herinneringen. Alles mag de boom in.

En misschien nog wel meer dan van het versieren zelf, geniet ik van het uitpakken van de spulletjes. Van doosjes vol krantenpapier in verschillende stadia van vergeling, gevuld met kerstballen. Elk jaar ben ik weer verbaasd over wat er allemaal uit mijn vier verhuisdozen aan kerstspullen komt. Het is altijd meer dan er daadwerkelijk in de boom en in huis past. En elk jaar koop ik tóch weer iets erbij, zoals dit prachtige vogeltje van Käthe Wohlfahrt, dat ik deze zomer in Berlijn kocht. In de meest hysterische kerstwinkel die ik ooit gezien heb trouwens.

Zo. In vol ornaat. Vol met lampjes en herinneringen. En een scheve piek, want die mag de peuter er vanaf mijn nek bovenop zetten.

De rest van het huis pakten we ook nog even mee, zoals Harry hier demonstreert.

De grote kerstboom staat in de eetkamer, omdat de woonkamer ook de speelruimte van de meisjes is. Daar hebben we alleen een versierde kamerden in de vensterbank staan, met de Playmobil kerststal eronder. Nu ik naar de foto kijk, geloof ik trouwens wel dat Jozef even boodschappen was gaan doen en Maria ondertussen de buurman op bezoek had. Die man met die pet is niet de Jozef die bij het stalletje hoort…

Ook vaste prik in ons kersthuis: de papieren huisjes van Jurianne Matter. Ze maken me instant vrolijk als ik ze neerzet.

Nu is de laatste maand van 2021 écht aangebroken. Nog tweeënhalve week en dan is het kerst! Ik vind het altijd een heerlijke tijd, en hoewel ik het dit jaar drukker heb dan ooit, probeer ik heel bewust te genieten van de sfeer, de lichtjes, 100 keer dezelfde liedjes op de radio en alle rituelen die de kersttijd zo bijzonder maken. Heerlijk.

Ooit, lang geleden, hield ik trouw een dagboekje bij van wat ik in een week deed. En omdat ik dat bij andere bloggers altijd heel leuk vind om te zien (#lekkergluren) én het ook voor mezelf een heerlijk geheugensteuntje is aan wat er ook alweer allemaal gebeurde, begin ik er maar weer eens mee. Een kijkje in mijn superspannende splitlevelleven. Week 48, here we gooo.

Maandag

Maandagochtend begon ik werkend op de bank, omdat het zo koud was in mijn werkkamer. Helaas gaat het er bij mijn brein niet in dat ik op de bank ook productief kan zijn, dus na een uurtje mail ben ik maar weer naar mijn werkkamer verhuisd. Wel jammer van de gezellige stipjes van de discobal. Verder heb ik de hele dag keihard gewerkt om een groot project af te krijgen en om 17:00 klapte ik moe, maar voldaan de laptop dicht. Gelukt!

Dinsdag

Geen twee, maar drie kindjes vandaag. Een vriendinnetje van de oudste speelde ook bij ons. Mijn playdate-vuurdoop! Gelukkig ging het over het algemeen hartstikke goed, op één kleine woede-uitbarsting van beide partijen na, maar toen heb ik er gewoon een schaaltje pepernoten in gestopt. Dat soort dingen moet je niet al te pedagogisch verantwoord willen oplossen, denk ik dan.
En daarna nog even naar het consultatiebureau met de baby. Dreumes, bedoel ik. Lekker zweten altijd daar.
En ’s avonds was het tijd voor de eerste kerstfilm van dit seizoen. Na lang beraad gingen vriendin E. en ik voor Love Hard. Klinkt pornografischer dan het was. Eigenlijk was ‘ie best leuk. In z’n genre.

Woensdag

1 december! Adventskalendertijd! De peuter eentje van Playmobil dit jaar, ik een theekalender, de man een chocolaatjeskalender die ik leegeet. Goed verdeeld.
We begonnen goed. Zaterdag had ik een hele gore te pakken, die naar warme ranja smaakte.

Donderdag

Van donderdag op vrijdag was ik met mijn zusje in Düsseldorf, maar daar kun je hier alles over lezen.

Vrijdag

Thuis lag er iets lekkers op me te wachten. Cadeautje van een opdrachtgever voor Sinterklaas: zo attent!
De man en ik hebben nóg een adventskalender, met opdrachten voor elkaar. De opdracht van vrijdag was om een boek voor de ander te kopen. Dus fietsten we nog even naar Waanders, of zoals de peuter het noemt: de boekenkerk. Dit was de buit.

Zaterdag

Zaterdag haalde ik een berg werk in en deed ondertussen even een thuistestje. ’s Middags vierden we namelijk Sinterklaas met een heuse Sint. En je familie met corona besmetten is 1 ding, maar een eeuwenoude goedheiligman de IC op helpen, kan natuurlijk niet. Gelukkig was het veilig en konden we gezellig met de familie Sinterklaas vieren. Heel gezellig. En ook heel fijn dat het weer voorbij is, qua kinderstresslevels.

Zondag

En zondag mocht het eindelijk: de kerstboom opzetten. Terwijl ik de grote boom versierde, stelde de peuter dit sfeervolle kersthoekje samen. Less is boring.
En ’s avonds zei de adventskalender dat we wel een biertje verdiend hadden. Dus waagden we ons aan deze Oost-Europese NEIPA. Verrassend lekker! In de glazen van ons lievelingscafé in Zwolle, die door die stomme maatregelen alweer gesloten is.

En dat, lieve kijkbuiskinderen, was mijn week 48. Op naar een hysterische week 49! Hoe was jouw week?

Het is hartstikke december! En dus is het tijd om aan de kerststemming te gaan werken. Netflix staat vol met kerstfilms, maar een lekkere kerstige roman is ook wel eens fijn. Dus daarom deel ik vandaag mijn favoriete kerstromans met je. Of nouja, romans. Chicklit is misschien een beter woord.

Kerstmis in het Duincafé – Debbie Johnson
Dit boek las ik begin oktober in de zon op een Spaans strand. Niet helemaal de setting, maar tóch was ik helemaal in kerststemming tegen de tijd dat ik het uit had. Het is blijkbaar deel 3 uit de Duincafé-reeks van Debbie Johnson, maar ik heb deel 1 & 2 niet gelezen en toch kon ik er prima inkomen. Het gaat over Becca, die een uitgesproken hekel heeft aan Kerst en van de grote stad naar het Duincafé van haar zus gaat om een beetje tot zichzelf te komen tijdens de kerstdagen. Voeg daar een knappe local aan toe, wat te verwerken ellende uit het verleden én verrassend veel humor en je hebt een heerlijk kerstverhaal. Goed nieuws: ik zag net dat er ook een vierde deel is. Een Kerstcadeau van het Duincafé. Die ken ik nog niet, maar ik sluit niet uit dat ‘ie binnenkort op de ereader belandt.
Ik geef deze de maximale score van 5 kerststerren.

Not just for Christmas – Natalie Cox
Ik las dit boek in het Engels, de Nederlandse vertaling heet Een onverwachte kerst.  Dit boek heeft ook een kersthater in de hoofdrol. Charlie hád al een hekel aan kerst, maar toen ging d’r lover er ook nog vandoor met zijn knappe trainer, kreeg ze een gaslek in haar huis en bleek haar moeder kerst te vieren in Australië en nu is ze helemaal chagrijnig. Ook zij gaat de stad uit, naar de hondenopvang van haar nicht om daar op de toko te passen. Nouja, het vervolg kun je wel raden. Heel veel honden, een knappe dierenarts en de nodige toestanden. Klinkt nu een beetje simpel, maar door de geestige schrijfstijl en het fijne hoofdpersonage is het toch een heel gezellig boek. Vooral als je van honden houdt.
4 kerststerren. Maar ik ben ook meer een kattenmens. 


Christmas Shopaholic – Sophie Kinsella
Bij de chicklit-liefhebbers mag een Sophie Kinsellaatje niet ontbreken natuurlijk. Christmas Shopalic is het zoveelste deel in de superbekende Shopaholic-reeks. Aan de ene kant meer van hetzelfde, namelijk dat Becky Bloomwood zich weer in onmogelijke posities weet te manoeuvreren, dit keer rondom een kerstdiner, maar dat het uiteindelijk toch allemaal nog goed komt. Aan de andere kant ook chicklit zoals het ooit bedoeld is en daarom prima weg te lezen. Een paar kritische opmerkingen: ik vind dat Becky Bloomwood een erg vlakke leercurve heeft op het gebied van onbezonnen beslissingen nemen en als ik haar man was, was ik al lang klaar geweest met die meid. Maar goed, als je je over die irritatie heen kan zetten, is dit een prima weglezertje onder de kerstboom. 3 kerststerren.

Let it snow – John Green
Aaah, dit is zo’n gezellig boek! Het zijn drie losse verhalen, van John Green, Maureen Johnson en Lauren Myracle over een groep jongeren die op kerstavond insneeuwt in een trein. De verhalen gaan over kerst, liefde, liefdesverdriet, sneeuw en andere YA-toestanden en aan het einde komen alle hoofdrolspelers elkaar tegen in de plaatselijke Starbucks. Heerlijk Amerikaans, maar ook hartstikke kerstig. Dus al met al: 4 kerststerren.

Twaalf dagen voor Kerst – Jenny Bayliss
Een groot nadeel van vertaalde Britse kerstromans lezen, is dat ze ‘buh, humbug’ altijd zo tenenkrommend vertalen. Dit verhaal gaat over Kate. Haar mening over relaties is dus ‘buh, humbug’, in het boek vertaald als ‘bah, laat maar’. Krijg ik jeuk van. Maar goed, dat doet geen afbreuk aan het verhaal. Kate is dus single, zoekt niet per se een man, maar haar overijverige BFF Laura schrijft haar toch in bij een datingbureau om ervoor te zorgen dat Kate voor de kerst een lover heeft om baby’s mee te maken. Wat volgt zijn twaalf dates met twaalf verschillende mannen. De een uiteraard leuker dan de ander. Een heel fijn en sfeervol boek. Soms een beetje langdradig en okee, okee, je weet al vrij snel waar het naartoe gaat, maar toch. Ik werd er vrolijk van. 4 kerststerren!

Tot zover mijn boekbespreking! Heb jij nog aanraders voor me, als je bovenstaand lijstje gezien hebt?

Ik ben groot fan van de podcast van A Beautiful Mess. Weinig diepgaands, maar wel heerlijk gebabbel tijdens de was opvouwen (lifehack) of een wandelingetje. In een van hun laatste afleveringen hadden ze het over hun holiday bucket list voor dit jaar. En omdat ik nu eenmaal enorm fan ben van Sinterklaas, kerst en de sfeer eromheen, heb ik ook een lijstje gemaakt. Hij is nogal simpel, maar ik geniet enorm van de voorpret, dus laat me.

Sint Maarten lopen
We beginnen vandaag! Want Sint Maarten hoort ook wel een beetje bij de feestdagen, vind ik. De peuter heeft een mooie zelfgemaakte lampioen en samen gaan we langs een paar deuren. Ze vond het concept ‘zingen en dan krijg je een snoepje’ zeer aantrekkelijk klinken, dus ik ben benieuwd of er ook daadwerkelijk gezongen wordt.

Sinterklaasintocht
Ik heb kaartjes voor de Sinterklaasintocht in Zwolle, maar ik weet nog niet zeker of we (als ‘ie überhaupt doorgaat) ook daadwerkelijk gaan. Eigenlijk is het net zo leuk om gewoon lekker binnen voor de televisie te kijken hoe de Sint aankomt. Geen koude voeten, geen grote mensenmassa’s en de mogelijkheid om weg te zappen als de peuter het te spannend vindt.

Schoentjes zetten
Och, ik verheug me toch zo op liedjes zingen, wortels in schoenen en dan ’s ochtends een cadeautje vinden. Voor de peuter he, voor de peuter.

Naar minimaal 1 kerstshow in een tuincentrum
Prima vermaak op een regenachtige mamadag: een rondje langs alle versieringen in het tuincentrum met de kindjes. En een goede reden om alvast wat nieuwe ballen te kopen voor de boom.

Op 5 december de kerstboom neerzetten
We vieren Sinterklaas op 4 december, dus op 5 december mag de boom de kamer in. Nu al zin in!

Naar een kerstmarkt
Ooooh, ik hoop zo dat dit door kan gaan. Begin december heb ik een dagje + nachtje Duitse kerstmarkt geboekt met mijn zusje. Glühwein, Pommes und shoppen: ik verheug me er heel erg op.

Naar de Winterefteling
Onze gastouder komt oorspronkelijk uit Brabant en is fan van de Efteling. Daardoor weet onze peuter nu ook alles over Langnek en Holle Bolle Gijs. Kaatsheuvel is niet om de hoek, maar vlak voor kerst nemen we haar een dagje mee om de Efteling eens in het echt te zien. En daar heb ik geloof ik nog het meeste zin in.

Een lichtjeswandeling maken door de wijk
Groot succes vorig jaar: vroeg eten en dan nog een rondje wandelen door de wijk, op zoek naar de meest hysterische kerstverlichting.

3 nieuwe recepten maken
Mijn Pinterestpagina staat vol met lekkere recepten waarvan ik er precies 0 gemaakt heb. Dus voor het einde van het jaar ga ik drie nieuwe recepten proberen.

Mezelf vakantie geven
Het voordeel aan zzp’er zijn, is dat je niks te maken hebt met 25 vakantiedagen. Het nadeel is dat jezelf vakantie geven best lastig is. Dus daarom heb ik zojuist besloten dat van 22 december tot en met 2 januari &Bijhouwer gesloten is.

Minimaal 5 kerstfilms kijken (al dan niet in gezelschap)
Waaronder minimaal 1 keer The Holiday <3

Kerstavond thuis vieren met hapjes en AYNIL
Wat de plannen ook worden met kerst: op kerstavond eten we hapjes, drinken speciaalbier en kijken All You Need is Love terwijl mijn man zuur commentaar geeft.

En jij, nog plannen?

Door een compleet verkeerd gevoel voor prioriteiten heeft de Europese commissie nog steeds de winter- en zomertijd niet afgeschaft. En waar alle mensen zonder kinderen zich in dat laatste weekend van oktober handenwrijvend verheugen op een uurtje extra slaap, weet iedereen mét kinderen dat we dat uurtje slaap nooit meer terugzien.

Kinderen zijn namelijk net als katten. Ze hebben een zeer nauwkeurig afgesteld bioritme en zodra er ook maar iéts van hun gangbare patroon afwijkt, zijn ze dagenlang van slag. Bij katten gebeurt dat al als ik een keer goedkope paté koop in plaats van Gourmet Gold Hartig Torentje. Kinderen zijn iets toegeeflijker, maar lopen ook gegarandeerd vast zodra je van het ene op het andere moment alles een uur opschuift.

Afgelopen weekend ging de klok weer naar wintertijd. Ik volg om een of andere reden meerdere babyslaapcoaches op Instagram en de hele week buitelden ze over elkaar heen met tips om de overgang zo soepel mogelijk te maken voor je kind. ‘Begin op maandag om ze iedere dag tien minuten later naar bed te brengen’, las ik op donderdag. Te laat. Ik besloot maar voor de andere methode te gaan: cold turkey. Zaterdagavond bracht ik ze naar bed en zondagochtend zou ik wel zien hoe laat ze wakker worden.

Het werd 6:12 nieuwe tijd. Wat betekende dat ze, als je het even mocht terugrekenen daar de oude tijd, eigenlijk heel erg uitgeslapen hadden. Jammer dat het niet telde. En dat ik nu dus nog steeds op zondagochtend in het pikdonker beneden zat. De rest van de zondag bleef ik af en toe even terugrekenen. Het voelde alsof je nog steeds de prijs van een biertje in de kroeg maal 2.20 doet om de prijs in guldens te weten (heel deprimerend overigens, ondanks dat ik al een groter deel van mijn leven zonder guldens leef dan met en op die leeftijd überhaupt nog geen bier mocht kopen), maar ik kon het niet laten.

Terugrekenen verklaarde namelijk waarom de peuter de godganse dag honger had en de baby -volledig over haar vermoeidheid heen- als een dolgedraaid opwindpoppetje door het huis kroop. Iedereen had een uur te vroeg zin in lunch, de baby sliep te laat en veel te kort en om 16:00 waren de wederhelft en ik ernstig aan de vijfuurborrel toe. In plaats daarvan gingen we nog even eendjes voeren, tot de baby luidkeels liet weten dat haar interne klok zei dat het al lang en breed etenstijd was. AL EEN UUR.

Uiteindelijk lagen ze om stipt 19:00 nieuwe tijd in bed. Dus eigenlijk een uur later dan normaal. En het wonderlijke aan baby is, is dat ze als ze heel moe zijn, júist niet gaan slapen. Sterker nog: ze brengen de nacht bij voorkeur wakker en luidruchtig door. Een heel onhandige en onzinnige reflex, maar je doet er weinig aan. Dus zat ik, mijn badjas over mijn pyjama en met koude voeten, afgelopen nacht úrenlang slaapliedjes te zingen. En ondertussen vervloekte ik alle betrokken Eurocommissarissen.  

De weken vliegen. En daarom vind ik het juist zo leuk om af en toe eens een weekje bij te houden in foto’s. Ook omdat het voor mij altijd een fijne geheugensteun was voor wat je niet zag. Het gevoel dat bij zo’n week hoort. De herinnering aan de kleine dingetjes die ik niet vastlegde met mijn iPhone, maar die onmiskenbaar op de achtergrond sluimerden. En dat was deze week wel heel relevant, want terwijl aan deze kant van het land het leven gewoon doorging, brak in Limburg, West-Duitsland en België de hel los. En dat hield me enorm bezig. Bezig in de zin van: om drie uur ’s nachts wakker liggen en bedenken hoe ik zo’n evacuatie eigenlijk aan zou pakken. Wat neem je dan mee? Hoe doe je dat met je huisdieren? En zou ik dan meteen weggaan zodra aangegeven wordt dat evacueren wijs is (ja) of blijf je zitten om je huis te bewaken (no way José)? Maar ondertussen draaide het leven hier gewoon door. En dat is ook goed, denk ik.

Maandag! De eerste werkdag na mijn pauze/vakantie van bijna 5 weken. Ik lag er even uit vanwege oververmoeidheid en had er daarna een vakantie aan vastgeplakt. Maar nu dus back achter de laptop. Ik vertelde mijn collega’s dat ik per 1 september geen collega meer ben, werkte mijn mail bij en sleutelde in mijn lunchpauze een beetje aan mijn website. ’s Avonds was ik ge-sloopt.
We kregen een nieuw tafeltje. Hier even leuk afgestyled met pop Rosa en een paar geplette kussens op de achtergrond.
Dinsdag = mamadag. Dus zat ik een groot deel van de dag op de grond te spelen.
En omdat de man a.k.a. de nasihater ’s avonds niet thuis was, aten we nasi. Althans, ik. De peuter kreeg rijst met komkommer, banaan, atjar, satésaus en vissticks en de baby voor de gelegenheid een potje groente.
Woensdag gingen er allemaal leuke foto’s rond in de familieapp van uitjes naar de Apenheul en rondjes over de golfbaan, terwijl ik op kantoor zat te typen. Dus deze stuurde ik terug. #geefomditkind
Donderdag werkte ik de hele dag vanuit de werkkamer bij mijn schoonouders en at ik ’s avonds bij vrienden. Deze nepvega maakt graag uitzonderingen voor dingen die Heel Lekker zijn en deze tonijn was daar een perfect voorbeeld van. Oh my. Supervers, licht aangeschroeid en met een sausje van gember, limoen en mango. Kwijlen als ik er weer aan denk.
Vrijdag: bloemetjes op kantoor. Word ik blij van!
En aan het eind van de middag sleepten mijn collega’s het meubilair naar buiten en gingen we anderhalve-meter-barbecueën. Ik heb heel veel zin in mijn zzp-leven, maar dit clubje mensen ga ik ook wel erg missen hoor. Gelukkig mag ik soms langskomen voor een borrel 😉
Voor barbecuevlees maak ik dus absoluut géén uitzondering, maar gelukkig was er ook aan de vega’s gedacht.
Zaterdagochtend: met een ietwat zwaar hoofd om 6:30 weer paraat voor de meisjes. Meteen voorgenomen om de rest van het weekend alcoholvrij te houden, want twee avonden achter elkaar borrelen hakt erin. Ben ook geen achttien meer.
Koffie en Dikkie Dik. Funfact: ik haat Dikkie Dik. De peuter loves Dikkie Dik. Dus meestal komt het erop neer dat we Dikkie Dik lezen.
Tijd voor een rondje fietsen! We wilden een stuk langs de IJssel fietsen om te kijken hoe hoog het water in de uiterwaarden zou staan, maar…
… toen kwamen we langs de schapenboerderij met speeltuinterras. Dus daar hebben we lekker een uurtje koffie zitten drinken terwjil de peuter op het springkussen stuiterde. Daarna zijn we weer naar huis gefietst, want het was babybedtijd. Een heerlijke zaterdagochtend.
Het was ineens weer zomer, dus eind van de middag nog even een uurtje naar de plas om te zwemmen en ijsjes te eten. Je bent langer bezig met tassen inpakken en zand afspoelen dan de tijd dat je er daadwerkelijk bent, maar de peuter wordt er zielsgelukkig van.
Ik mocht deze vroeger nooit van mijn moeder omdat ‘ie zo groot is dat hij harder lekt dan je hem op kan eten. Dat gaat dus ook nog op als je 31 bent. Maar hij ziet er wel gezellig uit.
Kindjes vroeg naar bed en wij aten broodjes vegetarische gyros met frietjes en een Griekse salade in de tuin. Ik hou zo van de zomer om dit soort dingen.
Om zondagochtend ging om 6:15 de baby af, dus om 7:00 liep ik al aangekleed en wel door het huis om de schone was op te ruimen. Zo heb je wat aan je dag.
En om 9:00 waren we onderweg naar de speeltuin. Ik met mijn baby in de draagzak, de peuter met haar baby in de poppenwagen.
En na een gezellige middag op het terras met mijn nicht, sloten we het weekend af met een flinke snoeibeurt van de klimop, zodat we weer comfortabel op de tuinbank kunnen zitten. Alleen niet na die snoeibeurt, want toen kwamen de muggen en kon ik vanuit de deuropening nog net 1 foto maken voordat we naar binnen vluchtten. In mijn ultieme burgerlijkheid heb ik inmiddels al meerdere mensen een foto gestuurd van hoe mooi de hortensia is dit jaar. Tot zover mijn dertigplus-lifestyle, haha.

Dus ja. Om weer te eindigen bij waar ik begon, voor ons een fijne week. Maar toch eentje met een gek, zwart randje, als je weet dat een paar honderd kilometer verderop mensen alles kwijtgeraakt zijn. Hun huis, hun eigen zaak, hun dieren of zelfs hun geliefden. Ik vind het niet te bevatten en ik hoop heel erg dat dit de wake-up call is om meer te gaan doen tegen klimaatverandering. Anders ben ik bang dat we binnenkort nog veel meer van dit soort taferelen gaan meemaken.

Ik ben behoorlijk geobsedeerd door het weer. Zodra het KNMI met codes begint te strooien, leef ik op. Vooral als er code oranje of rood afgegeven wordt vanwege onweer of storm, dan heb je me. Dan surf ik naar een van mijn favoriete plekken op het Nederlandse internet: het forum van Onweer Online.

Daar vind je namelijk álles en meer over de naderende rampspoed. Gebruikers (ik stel me meestal voor dat dit allemaal mannen van middelbare leeftijd zijn met een regenmeter en een weerstation in de tuin, maar misschien zijn het wel allemaal vrouwen van mijn leeftijd, ik heb nog nooit een profiel bekeken) discussiëren daar over de onweers- of stormkansen aan de hand van kaartjes met luchtdrukwaardes, rekenmodellen en radarbeelden van diverse bronnen. Foto’s van groeiende cumulonimbus worden met elkaar gedeeld en vervolgens vergeleken met de radarbeelden: waar gaat het straks, om in forumjargon te blijven, ploffen?

De conclusie is eigenlijk altijd hetzelfde: “het wordt nowcasten.” Dat betekent dat ze het eigenlijk ook niet precies weten, dus dat je de komende uren maar gewoon een beetje op moet letten wat er gebeurt. Een verfrissende conclusie die je als metafoor voor heel veel zaken in het leven kan inzetten.

Maar wat ik het allermooist vind, zijn de chaseverslagen. Chasen is het achternajagen van een flinke onweersbui. De diehard Onweer Online-forumleden zijn een paar uur voor de bui al offline. Dan zitten ze gewapend met een camera in de auto, om de bui vast te leggen. Dat resulteert in rijen met foto’s van grijze luchten, met soms een inderdaad indrukwekkende wolkenformatie. Het liefst met een decoratieve bliksemschicht. Ik kan daar uren doorheen scrollen. Het hoogtepunt is een shelfcloud, een doodenge muur van wolken die met een noodvaart op je afkomt als voorbode van een flinke onweersbui. Ik heb er jaren geleden eens eentje live meegemaakt op een zomers begonnen barbecue. Sindsdien begrijp ik nog minder goed waarom mensen daar buiten voor blijven staan.

Hoe dan ook, voor vanavond zijn de onweerskansen weer serieus. De forumleden delen kaartjes van Europa waaruit moet blijken dat het stevig kan gaan onweren, regenen en hagelen vannacht. Waar, hoelaat en hoeveel? Tsja. Da’s nowcasten.

Soms heb je van die weken die je wilt onthouden. Afgelopen week was er zo eentje: het was eindelijk zomer, ík was jarig en mijn allereerste baby werd gewoon drie. Drie!

Mijn werkplek op maandagmiddag: de tuinbank. Niet heel ergonomisch verantwoord, maar onder het zonnescherm een beetje typen is wel heel goed voor mijn humeur. Ergonomisch werken doe ik op kantoor wel weer.
Mijn laatste avond als dertigjarige bracht ik door in bad, met thee en een heerlijke chicklit die ik in een minibiebje vond. Soms vind je in van die meeneemkastjes ineens hele leuke boeken, dus mijn tip is om altijd even te kijken als je er eentje in iemands voortuin ziet staan. En er ook regelmatig zelf iets in te leggen, natuurlijk.
Joehoeee, jarig! Ik kreeg om kwart over zes al cadeautjes op bed en toen ik beneden kwam was de kamer versierd en stond er een lekker ontbijtje klaar. Wat een feestelijk begin van de dag. Ik kreeg heel fijne cadeautjes van de wederhelft: een LEGO boeket, TEVA-sandalen (jee) en een weekendje weg met mezelf, om in alle rust mijn plannen voor de toekomst uit te werken (waarover later meer).
We moesten al op tijd in de auto zitten, want ik had met mijn zusje afgesproken om samen met de meisjes naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen te gaan. Zo’n leuk park, vooral met peuters. Echt een soort mini-Efteling. We hadden heerlijk weer, ik had mijn nieuwe sandalen en Sissy Boy-pak aan, de peuter was zielsgelukkig en de baby keek lekker om zich heen, kortom: een perfecte verjaardag.
En toen we alle attracties gehad hadden, doken we nog even Enkhuizen in.
Voor een ijsje van Vivaldi!
En om even rond te slenteren. Enkhuizen is echt een van de meest sfeervolle stadjes aan het IJsselmeer.
Woensdag: niet meer jarig, maar gewoon aan het werk op kantoor. Met een lekker theetje.
Toch nog wel een beetje jarig, mijn collega’s hadden nog een cadeautje voor me. Fijnfijnfijn.
Dit is de samenvatting van de ‘gezellige borrel in het park’ op donderdagmiddag.
Typend het weekend in op vrijdag. Ik had heel veel interviews gehouden afgelopen week en heb ze vrijdag allemaal achter elkaar verwerkt tot blogs voor de website van de klant.
Vrijdagavond: cadeautjes inpakken en slingers ophangen, want zaterdag was het weer feest!
Eetkamer, slingers, check.
Feeeeeeeest! Op verzoek van de peuter een chocoladetaart met macarons. Kind met smaak.
En om mijn verjaardag ook nog een beetje te vieren dit prachtige (vegan!) taartje van CS Patisserie. Zó mooi en zó lekker.
Tussen twee rondes visite door even een frisse neus halen met Kleine Pluis.
Zondag kregen we deel twee van de visite, verspreid over de ochtend en de middag. Ik vind het aan de ene kant wel fijn, dat niet iedereen tegelijk komt, omdat je dan ook tijd hebt om mensen te spreken. Aan de andere kant hebben we nu wel het héle weekend visite gehad en zijn we allebei gesloopt. Zondagochtend hebben we het rustig aan gedaan met even een rondje langs de geitjes.
Kinderen binnen spelen, papa’s en mama’s buiten borrelen – de aftermath.
Zondagavond 23:30: knuffelen met mijn overprikkelde baby, die zoveel visite helemaal niet gewend is, als rasecht coronakind. Het was een lekker nachtje 😉

Al met al: een heerlijk weekje! De zomer doet zoveel goeds voor me, heerlijk!