Category

Vinexobservaties

Category

Ik was net in de plaatselijke Intertoys. Dat was natuurlijk een slecht idee, want het is woensdagmiddag én vlak voor kerst, dus ik had beter moeten weten. Maar aangezien ik een cadeautje nodig had en geen zin had om onze lieve pakketbezorger nóg meer werk te bezorgen, was ik er toch. Het was er, zoals te verwachten, druk.

“Mama, gaan we nu deze uitpakken?” hoorde ik een meisje achter me zeggen. Ik spitste mijn oren om het antwoord van de moeder te horen, want iets uitpakken in een speelgoedwinkel lijkt me tegen de regels, maar ik geef mijn kind ook wel eens een paar druiven in de winkelkar. Dit was van een ander niveau, maar toch: ik was benieuwd naar het antwoord.

De moeder stemde in: “Ja, jij mag deze en dan doe ik deze.” Toen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en draaide me om. Het meisje was een jaar of acht en zat op de grond naast haar moeder -die een Intertoys-naamkaartje droeg- bij een grote stapel kratten met nieuw speelgoed, die duidelijk in de vakken moesten.

Op datzelfde moment kwam er een jongetje aanrennen. “Mama! Ik ben klaar met stofzuigen! Wat kan ik nu voor je doen?”
Het meisje stond ondertussen naar een grote doos met L.O.L. Surprise-poppen te kijken. “Mama! Wat zit hierin?!”
Het jongetje weer: “Mag ik in het magazijn gaan spelen?”
Het meisje, op dwingender toon: “Mama! Deze wil ik ook voor kerst.”
Het jongetje weer: “Mama, ik wil niet meer stofzuigen, ik wil kijken of er al nieuwe LEGO binnen is!”
Een klant: “Mag ik iets vragen? Ik zoek een loophondje voor mijn kleindochter, maar ik kan ze nergens vinden.”
Het meisje: “MAMA!”
Het jongetje: “Mam, denk je dat we morgen wel naar school kunnen voor het kerstfeest?”
De klant: “Mevrouw?”

Zou thuiswerken met kinderen erger of minder erg zijn dan je kinderen noodgedwongen mee moeten nemen naar je werk in een speelgoedwinkel in de drukste weken van het jaar?

Ik denk stukken minder erg.

Arme vrouw.
En arme ouders die de komende week ook weer last-minute voor dit soort keuzes komen te staan.

Ik woon aan een populair hondenrondje. Een aantal van mijn observaties:

– Men loopt gemiddeld drie keer per dag hetzelfde rondje, in hetzelfde tempo. Altijd dezelfde kant op. Ik zie niemand de ene dag linksom en de andere dag rechtsom gaan.

– De meeste mensen kijken tijdens het uitlaten naar de grond of hun telefoon.

– Als het regent, kijken de honden nog chagrijniger dan hun baasjes.

– Mensen kijken niet naar hun poepende hond. Zodra het beest rondjes begint te draaien en trillend op zijn achterpoten een drol draait terwijl hij glazig in de verte staart, wendt iedereen beleefd zijn hoofd af.

– 80% van de mensen ruimt de kak op. 10% loopt gewoon door. En een opvallende 10% dóet alsof ‘ie de kak opruimt, maar maakt alleen een schijnbeweging met het zakje en steekt het vervolgens onverrichter zake weer in de jaszak.

– Jack Russels huppelen verrassend vaak op drie pootjes, in plaats van vier.

– Er zijn vrij veel mensen die hun latente kinderwens eerst opvingen met een hond, toen alsnog een kind kregen en nu met een kind in de buggy de naar de tweede plek gedegradeerde hond uitlaten.

– Veel honden dragen een tuigje met Julius erop. Geen van die honden heet Julius.

– Mensen lopen meestal zwijgend langs, tot er iemand passeert. Dan zeggen ze ineens iets tegen hun hond.

– Honden leggen zich na ongeveer vijf minuten neer bij het feit dat hun baas een bekende tegengekomen is en gaan dan liggen tot de baas uitgepraat is.

– De man des huizes doet meestal het late-avondrondje. Dan knikken ze elkaar op dezelfde manier als buschauffeurs en motorrijders elkaar begroeten.

– Ik ben blij dat ik geen hond heb.