Sinds 1 september werk ik volledig als zzp’er. Dat heeft heel veel voordelen (zelf je klanten uitzoeken, zelf je werktijden bepalen en geen gedoe meer met rare werkgevers), maar het had voor mij ook een groot nadeel: ik was altijd thuis. Dat is natuurlijk niet allรฉรฉn maar nadelig, het is ook gezellig en soms best wel handig, maar ik merkte dat ik er een beetje in wegzakte.

Het hielp niet dat mijn werkkamer op de begane grond aan de achterkant van ons huis zit, waar de zon nooit schijnt en het uitzicht bestaat uit kliko’s en een heg. Het hielp ook niet dat die kamer altijd een rommel is, omdat we geen zolder hebben en ieder huis nu eenmaal een plek nodig heeft waar je wat zooi kan dumpen. En het hielp al helemaal niet dat we de helft van de tijd in lockdown zaten, waardoor ik ook niet even kon ontsnappen naar een plek met meer reuring.

Ik had niet zoveel zin meer om me fatsoenlijk aan te kleden. Ik begon op te zien tegen sociale dingen omdat ik zo weinig onder de mensen kwam dat zelfs een live vergadering voelde als het geven van een toespraak voor 20.000 kijkers. Maar ik was vooral al-tijd mama. En dat ben ik natuurlijk sowieso en het is het mooiste wat ik ooit geweest ben, maar ik had er behoefte aan om af en toe even geen kinderen te horen, niet over speelgoed te struikelen en geen wasjes te hoeven draaien. Gewoon, even het huis uit en dan om 17:00 wel weer zien hoe ik het aantref.

Mijn goede voornemen was dus een kantoor huren. Een plekje voor mezelf, om ongestoord te kunnen werken. Via-via had ik wat plekken bekeken, maar het was het steeds net niet: te groot, te duur, te afgelegen. Tot ik twee weken geleden eens op Funda in business keek. Daar keek ik eigenlijk nooit, want ik dacht dat ze daar alleen maar hele dure volledige panden verhuurden en geen kleine kantoortjes voor zzp’ers. Maar je raadt het al: er stond een kantoortje op in een nieuw opgericht verzamelgebouw. 7 minuten van mijn huis, vlakbij het centrum en aan een levendige weg.

Ik belde, ik bezichtigde en zei na vijf minuten al tegen de makelaar dat ‘ie een huurcontract voor me op mocht maken. Het is perfect. Tussen de bezichtiging en het tekenen twijfelde ik nog een paar keer. Is dit wel verstandig? Stel ik me niet gewoon een beetje aan over dit thuiswerken? Moeten we niet nog eens uitzoeken of we ons huis niet kunnen verbouwen? Maar uiteindelijk besloot ik definitief dat ik dit mezelf gun: een eigen plek.

En nu zit ik hier, omringd door via Marktplaats bij elkaar gesprokkelde meubels (ik moet nog even bedenken hoe ik dit precies in mijn administratie ga verwerken) en een heleboel planten. Zielsgelukkig te zijn. In alle rust. Met uitzicht op levendigheid. Ik kom de hele week al vrolijk thuis en krijg bergen werk verzet. Ik spreek af en toe eens een medehuurder, heb al gesuggereerd dat we binnenkort wel eens met zijn allen kunnen borrelen en kleed me elke ochtend netjes aan. Met make-up. En oorbellen.

De beste beslissing van 2021 was om ontslag te nemen en solo verder te gaan. De beste beslissing van 2022 zou wel eens dit kantoortje kunnen zijn.

Author

5 Comments

  1. Het ziet er echt mega gezellig uit! Mooi kleed op de grond ook ๐Ÿ˜€
    Snap ook dat je er nood aan hebt. Bij ons is het ook vooral thuiswerk maar ik ga toch zo goed als elke dag naar kantoor omdat ik me anders te afgesloten voel.

  2. Wat fijn lijkt me dat! Veel plezier in je nieuwe kantoor ๐Ÿ™‚
    En wat zijn die roze stoelen super leuk!

Write A Comment