Ergens in november zaten we te borrelen met mijn schoonouders en kwamen tot de conclusie dat we er met oud & nieuw even samen tussenuit wilden. Niet te ver, vanwege de kinderen, maar wel het land uit. Dan kom je al snel uit bij Duitsland of België. Duitsland bleek zo last minute wel erg duur, dus toen bleef België over. Na een rondje Booking.com op zoek naar betaalbare opties die er niet uitzagen als een grafkelder met plastic tuinmeubilair, kwam mijn schoonmoeder bij een prachtig appartement in Ieper uit. Dus gingen wij naar Ieper!

Het gedicht ‘In Flanders Fields’ van John McCrae op de muur van ons appartement. Mede door dit gedicht groeide de klaproos uit tot het symbool van de Eerste Wereldoorlog.

Ik ‘ken’ Ieper omdat ik al jaren de blog en podcast van Kelly Deriemeaker en Anouk Meier volg en zij uit die omgeving komen. Daarnaast wist ik dat er in die regio behoorlijk gevochten was tijdens de Eerste Wereldoorlog en verder liet ik me verrassen. Ook door de afstand, bleek na het boeken, want Ieper ligt dus bijna in Frankrijk. Dik 3,5 uur rijden vanaf ons huis. Puntje van aandacht voor de volgende keer.

De keuken van ons appartement. Met kinderstoel, fijne lange tafel om aan te eten en spelletjes te doen en een keuken met werkelijk alles wat je mogelijk nodig zou kunnen hebben. Heel fijn.

Na 3,5 uur rijden kwamen we donderdagmiddag in ons appartement aan, dat in het echt net zo mooi was als op de foto’s. Altijd fijn. Gite de Lombard is een bovenwoning met twee slaapkamers, waarvan eentje met een extra slaapzolder. Precies groot genoeg voor vier volwassenen en twee kleine kinderen en van alle gemakken voorzien. Ik vind het persoonlijk altijd heel fijn als er een beetje fatsoenlijk keukengerei te vinden is en dat was hier dik in orde. Het enige wat we te zeuren hadden, was het feit dat we koffie moesten zetten met de Senseo. Brr.

Ieper zelf laat zich het beste omschrijven als een knusse provinciestad. Wat het bijzonder maakt, is dat het ‘oude’ centrum bijna volledig uit de vorige eeuw stamt. Ieper werd tijdens de ‘Groote oorlog’ van 1914 tot 1918 namelijk met de grond gelijk gemaakt tijdens de eerste, tweede, derde én vierde slag om Ieper. 500.000 soldaten lieten hierbij het leven. Jongens nog, van soms amper 15 jaar oud. Na de oorlog stelde Churchill voor om de ruïnes van de stad zo te laten als gedenkteken voor alle Britse soldaten die hier gevochten hebben, maar uiteindelijk is er voor gekozen om de stad in oude stijl te herbouwen. ‘Als een kopie waarvan het origineel verloren gegaan is’, las ik dit weekend.

De Sint-Maartenkathedraal. Lijkt oud, is tussen 1922 en 1930 herbouwd. Heel indrukwekkend!

Je kunt dus niet om de Eerste Wereldoorlog heen in Ieper. En hoewel het soms een beetje voelt alsof het toeristisch wel heel erg uitgemolken wordt (de souvenirs met klaprozen vliegen je om te oren), is de geschiedenis hier ook gewoon heel tastbaar. Nog iedere avond wordt er onder de Menenpoort, waar de namen van 54.000 gesneuvelde Britse soldaten in gebeiteld staan, de Last Post geblazen. 54.000 namen. Pas als je onder de poort staat en overal om je heen namen ziet staan, krijg je enig idee van hoe ongelooflijk veel dat er waren. De Last Post-ceremonie is heel indrukwekkend. De stilte, het geluid van de blazers en dan die bizarre hoeveelheid namen. Namen van jongens die iemands kind zijn geweest, vaders, geliefden. Een bindende tip dus. En alsjeblieft: gedraag je dan ook een beetje. Ik stond me plaatsvervangend te schamen voor de mensen die de ceremonie alleen maar door het schermpje van hun mobiel beleefd hebben.

Iets vrolijkers dan: Ieper is ook de kattenstad. En ik hou van katten. Dus haalden we bij de VVV een kattenspeurtocht op, die na enige aanpassingen om hem geschikt te maken voor een driejarige, voor een leuke stadwandeling zorgde. En in het Ieper Museum was een leuke tijdelijke tentoonstelling over katten. De vaste tentoonstelling is trouwens ook boeiend én superinteractief, ook voor kinderen. Aanradertje dus.

Fika!

De horeca in België is gewoon geopend, dus gingen we voor koffie en een taartje naar Fika (Menenstraat 10). Op zondag hebben we geluncht bij Au Miroir (Grote Markt 12), met als grote troef de speelruimte voor kinderen. Verder wel een beetje prijzig, maar de kaaskroketjes en pannenkoeken waren er erg lekker. En de koffie na vier dagen Senseo ook.

Nutteloos bordje. Heel geestig.
Menenpoort.

Verder hebben we nog (een stukje van) de nutteloze bordjes-wandeling gedaan, een kijkje genomen in de (dus ook herbouwde) kathedraal en bleek er in het vestingpark een leuke natuurspeeltuin te zijn, waar de peuter zich een poosje kon uitleven met takken en boomstammen. Op Oudjaarsavond vermaakten we ons lekker in het huisje met meegebrachte kaasfondue (een zak geraspte stinkkaas 3,5 uur in de achterbak leggen geeft een interessant geureffect), spelletjes en bubbels. Om middernacht stonden we vol verwachting op het dakterras voor het vuurwerk, maar bleek er, op wat plofjes in de verte na, weinig te beleven. Lekker rustig.

Natuurspeeltuin in het park.

Al met al vond ik Ieper echt een aanrader voor een (lang) weekend. ’t Is een stukje rijden, maar zeker als je geïnteresseerd bent in geschiedenis, kun je hier je hart ophalen. Ik wil graag nog een keertje terug, want we hebben nog veel te bekijken.

Author

Write A Comment