De mix van een lockdown light, de herfst en mijn zwangerschapshormonen zorgen ervoor dat mijn nesteldrang op dit moment een hoogtepunt bereikt. Zoals vogeltjes in het voorjaar takjes en pluisjes aanslepen om hun nest te bouwen, doe ik er alles aan om ervoor te zorgen dat ons huis herfst- en babyklaar is.

Alles moet gepoetst, het liefst opnieuw ingericht en gezellig gemaakt worden. Mijn moeder is ingevlogen om de gang een make-over te geven, mijn vader verving de spuuglelijke wastafel voor een mooie kast met waskom, ik hang nieuwe lampen op, schilder muurtjes, zet meubels in elkaar en schik en herschik tot alle accessoires op de goede plek staan. En als ik daarmee klaar ben, haal ik kasten leeg om ze vervolgens weer in te ruimen en pak de klusjes aan die al maanden bleven liggen. Zoals een losliggend plintje vastlijmen, afdekplaatjes over ongebruikte stroompunten te schroeven en de kapotte spotjes in de keuken te vervangen. Alles om dit huis gezellig te maken en de laatste overblijfselen van de vorige bewoners zorgvuldig uit te wissen.

Geen kamer is ongemoeid gebleven door mijn nesteldrang. En daardoor voelt het na bijna twee jaar eindelijk als thuis. Als een plek waar je je wilt opkrullen bij de verwarming, met de kaarsjes aan en de gordijnen dicht. Een plek die past bij de herinneringen die we er maken en gemaakt hebben. Een thuis waar ik blij van word, in plaats van een huis waar ik geen energie in wil steken omdat ik er weg wil. Voorlopig hoef ik niet weg. Dit is het huis van waaruit we trouwden, het eerste huis waarin de peuter bewust woont, het huis waar onze tweede dochter ergens in de komende weken geboren wordt en het huis waarin we 2020 overleefd hebben. En dat maakt het voor nu perfect.

Author

1 Comment

  1. Mooi geschreven! En fijn dat het nu eindelijk ├ęcht als thuis voelt, kan ik me zo voorstellen.

Write A Comment