Hoewel ik over het algemeen probeer om me er weinig van aan te trekken, doe ik soms nog steeds dingen omdat ik denk dat ze zo horen. 4 dagen werken van 9 tot 17 bijvoorbeeld. Dat deed ik toen ik op kantoor werkte en dat ben ik als zzp’er gewoon blijven doen. En omdat maandag en donderdag nu eenmaal mijn werkdagen zijn, regelden we op die dagen buitenschoolse opvang voor de kleuter.

Een leuke plek, waar veel buiten gespeeld werd en ze gewoon lekker aan kon klooien tot ik om 17 uur besloten had dat ik mijn laptop dicht kon doen en haar kwam halen. Om daarna vanuit de buitenschoolse opvang door te fietsen naar de gastouder om het kleinste kuiken op te halen en rond kwart voor zes eens te beginnen aan een poging om om zes uur het eten op tafel te hebben.

Leuk bedacht.

Maar in de praktijk kreeg ik van de school én van de opvang rond half 4 berichten (ik ben er nog niet over uit of ik al die apps waarmee je je kind min of meer realtime kunt volgen nu fijn vindt of niet, trouwens) dat mijn kleuter niet blij was. Ze wilde naar mama. Naar huis. Gewoon even lekker niks doen in plaats van na een hele dag op school óók nog eens leuk moeten doen in een andere groep op een andere plek.  Dus klapte ik om kwart voor vier de laptop zuchtend dicht, gooide mijn programma om en ging mijn kind halen.

‘Ze moet er nog aan wennen’, zeiden we tegen elkaar. ‘Het wordt vast snel beter.’ We zouden het nog even aankijken. Tot ik me bedacht dat dit helemaal niet hóeft. Ik ben verdorie zzp’er. De enige die écht van mij verwacht dat ik van 9 tot 17 werk, ben ikzelf.

Ik kan ook gewoon van 8 tot 15 werken, als mijn wederhelft ze wegbrengt. Of van 7 tot 15, dan heb ik helemaal een lange dag. Ik kan mijn agenda een beetje anders inplannen, zodat ik na 15 uur niemand meer hoef te spreken en misschien zelfs wel niets meer hoef te doen. En dan kan ik gewoon om 15:15 op dat schoolplein staan, hoeft mijn kind niet naar de bso en kan ze gewoon thuis lekker zitten verwerken wat ze die dag allemaal meegemaakt heeft, als kersverse kleuter.

Dus dat hebben we gedaan. De buitenschoolse opvang is opgezegd en voortaan werk ik op maandag en donderdag tot 15 uur. Meer rust, meer gezelligheid in huis (iedereen die wel eens heeft geprobeerd een redelijk gesprek te voeren met een oververmoeide kleuter weet wat ik bedoel) én als kers op de taart meer tijd om iets lekkers te koken.

Komen we misschien ook ooit nog eens van de eeuwige doordeweekse riedel spinaziepasta – wraps – spaghetti af.

Author

4 Comments

  1. Das typisch hé, soms zit je zo vast in die ideeën dat het je wat tijd kost om te beseffen dat het ook anders kan. Het lief is ook zelfstandige (zoals we dat hier zeggen) en ik moet dat ook vaak tegen hem zeggen: je kan zelf beslissen hé, je hebt geen baas. :p
    Fijn voor jullie dat het zo bevalt zonder de buitenschoolse opvang. Kan me helemaal inbeelden hoe het voor zo’n kind is na een dag school :p Zou ook liever chillen in de zetel na mijn werk :’)

    • Nikki Reply

      Ja precies, dan heb je toch ook helemaal geen zin om nog leuk te moeten doen? Ik snap het wel 🙂

  2. Wat fijn dat je die mogelijkheid hebt en dat het nu beter gaat!

    Hier is het ook een terugkerend dilemma. De school heeft continurooster tot 13.45, dus dat is dan best kort. M’n oudste gaat nu ook twee middagen naar de bso. Als het op haar eigen school is gaat het meestal wel, maar in de vakanties en bij personeelstekort is het op een andere school, en daar heeft ze het helaas niet echt naar haar zin. Maar goed, volgend jaar gaat m’n jongste ook naar school en bij haar moeten we extra goed kijken wat ze wel/niet trekt (medische oorzaak), dus dan kan het weer anders worden.

    • Nikki Reply

      Ik had ooit de illusie dat dat gedoe met opvang over zou zijn als ze eenmaal naar school gingen, maar eigenlijk wordt het er alleen maar ingewikkelder van he? :’)

Write A Comment