De weken vliegen. En daarom vind ik het juist zo leuk om af en toe eens een weekje bij te houden in foto’s. Ook omdat het voor mij altijd een fijne geheugensteun was voor wat je niet zag. Het gevoel dat bij zo’n week hoort. De herinnering aan de kleine dingetjes die ik niet vastlegde met mijn iPhone, maar die onmiskenbaar op de achtergrond sluimerden. En dat was deze week wel heel relevant, want terwijl aan deze kant van het land het leven gewoon doorging, brak in Limburg, West-Duitsland en België de hel los. En dat hield me enorm bezig. Bezig in de zin van: om drie uur ‘s nachts wakker liggen en bedenken hoe ik zo’n evacuatie eigenlijk aan zou pakken. Wat neem je dan mee? Hoe doe je dat met je huisdieren? En zou ik dan meteen weggaan zodra aangegeven wordt dat evacueren wijs is (ja) of blijf je zitten om je huis te bewaken (no way José)? Maar ondertussen draaide het leven hier gewoon door. En dat is ook goed, denk ik.

Maandag! De eerste werkdag na mijn pauze/vakantie van bijna 5 weken. Ik lag er even uit vanwege oververmoeidheid en had er daarna een vakantie aan vastgeplakt. Maar nu dus back achter de laptop. Ik vertelde mijn collega’s dat ik per 1 september geen collega meer ben, werkte mijn mail bij en sleutelde in mijn lunchpauze een beetje aan mijn website. ‘s Avonds was ik ge-sloopt.
We kregen een nieuw tafeltje. Hier even leuk afgestyled met pop Rosa en een paar geplette kussens op de achtergrond.
Dinsdag = mamadag. Dus zat ik een groot deel van de dag op de grond te spelen.
En omdat de man a.k.a. de nasihater ‘s avonds niet thuis was, aten we nasi. Althans, ik. De peuter kreeg rijst met komkommer, banaan, atjar, satésaus en vissticks en de baby voor de gelegenheid een potje groente.
Woensdag gingen er allemaal leuke foto’s rond in de familieapp van uitjes naar de Apenheul en rondjes over de golfbaan, terwijl ik op kantoor zat te typen. Dus deze stuurde ik terug. #geefomditkind
Donderdag werkte ik de hele dag vanuit de werkkamer bij mijn schoonouders en at ik ‘s avonds bij vrienden. Deze nepvega maakt graag uitzonderingen voor dingen die Heel Lekker zijn en deze tonijn was daar een perfect voorbeeld van. Oh my. Supervers, licht aangeschroeid en met een sausje van gember, limoen en mango. Kwijlen als ik er weer aan denk.
Vrijdag: bloemetjes op kantoor. Word ik blij van!
En aan het eind van de middag sleepten mijn collega’s het meubilair naar buiten en gingen we anderhalve-meter-barbecueën. Ik heb heel veel zin in mijn zzp-leven, maar dit clubje mensen ga ik ook wel erg missen hoor. Gelukkig mag ik soms langskomen voor een borrel 😉
Voor barbecuevlees maak ik dus absoluut géén uitzondering, maar gelukkig was er ook aan de vega’s gedacht.
Zaterdagochtend: met een ietwat zwaar hoofd om 6:30 weer paraat voor de meisjes. Meteen voorgenomen om de rest van het weekend alcoholvrij te houden, want twee avonden achter elkaar borrelen hakt erin. Ben ook geen achttien meer.
Koffie en Dikkie Dik. Funfact: ik haat Dikkie Dik. De peuter loves Dikkie Dik. Dus meestal komt het erop neer dat we Dikkie Dik lezen.
Tijd voor een rondje fietsen! We wilden een stuk langs de IJssel fietsen om te kijken hoe hoog het water in de uiterwaarden zou staan, maar…
… toen kwamen we langs de schapenboerderij met speeltuinterras. Dus daar hebben we lekker een uurtje koffie zitten drinken terwjil de peuter op het springkussen stuiterde. Daarna zijn we weer naar huis gefietst, want het was babybedtijd. Een heerlijke zaterdagochtend.
Het was ineens weer zomer, dus eind van de middag nog even een uurtje naar de plas om te zwemmen en ijsjes te eten. Je bent langer bezig met tassen inpakken en zand afspoelen dan de tijd dat je er daadwerkelijk bent, maar de peuter wordt er zielsgelukkig van.
Ik mocht deze vroeger nooit van mijn moeder omdat ‘ie zo groot is dat hij harder lekt dan je hem op kan eten. Dat gaat dus ook nog op als je 31 bent. Maar hij ziet er wel gezellig uit.
Kindjes vroeg naar bed en wij aten broodjes vegetarische gyros met frietjes en een Griekse salade in de tuin. Ik hou zo van de zomer om dit soort dingen.
Om zondagochtend ging om 6:15 de baby af, dus om 7:00 liep ik al aangekleed en wel door het huis om de schone was op te ruimen. Zo heb je wat aan je dag.
En om 9:00 waren we onderweg naar de speeltuin. Ik met mijn baby in de draagzak, de peuter met haar baby in de poppenwagen.
En na een gezellige middag op het terras met mijn nicht, sloten we het weekend af met een flinke snoeibeurt van de klimop, zodat we weer comfortabel op de tuinbank kunnen zitten. Alleen niet na die snoeibeurt, want toen kwamen de muggen en kon ik vanuit de deuropening nog net 1 foto maken voordat we naar binnen vluchtten. In mijn ultieme burgerlijkheid heb ik inmiddels al meerdere mensen een foto gestuurd van hoe mooi de hortensia is dit jaar. Tot zover mijn dertigplus-lifestyle, haha.

Dus ja. Om weer te eindigen bij waar ik begon, voor ons een fijne week. Maar toch eentje met een gek, zwart randje, als je weet dat een paar honderd kilometer verderop mensen alles kwijtgeraakt zijn. Hun huis, hun eigen zaak, hun dieren of zelfs hun geliefden. Ik vind het niet te bevatten en ik hoop heel erg dat dit de wake-up call is om meer te gaan doen tegen klimaatverandering. Anders ben ik bang dat we binnenkort nog veel meer van dit soort taferelen gaan meemaken.

Author

1 Comment

Write A Comment