Tag

corona

Browsing

Weet je nog? Die eerste intelligente lockdown van twee jaar geleden? En al die coronamaatregelen die erop volgden? Afgelopen december werd ik moedeloos van het uitzichtloze van het geheel. Vroeg ik me af of het ooit nog normaal zou worden. En toen ik vanmorgen in een propvolle bus zat, ingeklemd tussen het raam en een zeiknat geregende man die het bankje dat we deelden in zijn eentje ook wel vulde, dacht ik: alles is weer zoals het was.

Ik was wat vaker mijn handen dan ik twee jaar geleden deed en blijf eerder thuis bij gesnotter en gehoest, maar verder? De mondkapjes, de dagelijkse updates met het aantal besmettingen, de dichte deuren van de horeca en de ontsmette winkelwagentjes: het lijkt allemaal alweer een eeuwigheid geleden. Zelfs de anderhalve meter afstand zijn we collectief vergeten, terwijl we midden in de pandemie dachten dat we nooit meer binnen ademafstand van een vreemde zouden komen.

We waren bang dat het zo zou blijven, dat we massaal vergeten waren hoe we ons ook alweer gedroegen voor die hele pandemie. Maar het tegendeel bleek waar. We wisten het nog. We wisten het nog en alles werd weer gewoon.

Twee jaar lang wist ik eraan te ontkomen, maar in het staartje van de pandemie raakte ik toch nog even besmet met corona. Het keelpijntje van maandag bleek dinsdag een licht streepje op de thuistest. En na bevestiging door de GGD zaten de jongste smurf en ik een groot deel van de week in quarantaine. Gelukkig kregen we het op de dag dat de verkorte quarantaineperiode in ging, dus toen we na vijf dagen 24 uur klachtenvrij waren, mochten we er zondag weer op uit.

Inmiddels zijn we dus allebei weer op de been, hoewel ik helemaal niets proef en ruik. Maar dat kan volgens de opbeurende berichten van anderen ook wel een paar weken duren. Mijn week was dus allesbehalve spannend, maar ik heb er toch foto’s van gemaakt. Leuk voor later.

Maandag

Maandagochtend verkeerden we nog in zalige onwetendheid. De baby was koortsig, dus ik hield haar thuis, maar volgens de thuistest hadden we geen corona. Dus vond ik dat een rondje frisse lucht best moest kunnen. Lekker ingepakt en wandelen maar. Mijn wandelwagen begint inmiddels behoorlijk aan zijn eind te raken. Niet zo gek, want toen wij hem kochten hadden er al twee kindjes in gezeten en inmiddels hebben wij hem ook alweer bijna vier jaar in gebruik. Dus we vergeven hem maar dat het handvat compleet afgebladderd is en de voorwieltjes af en toe blijven hagen. Hij is straks met liefde helemaal opgebruikt.
Toen oma overleed kregen wij een heleboel van haar prachtige zelfgemaakte seizoenspoppetjes. Ik maakte er een gezellig lentebolletjestafereeltje mee in een glazen pot, lekker kneuterig.

Dinsdag

Omdat ik me naar mate de dag vorderde steeds verlepter ging voelen, deed ik toch nog maar een thuistestje. En jawel, daar was ‘ie: het tweede streepje.

Woensdag

Heel veel van dit deze week. Is er iets schattiger dan een dreumes die dierengeluiden nadoet? (nee)
Als je net lekker ligt en je opdringerige levensgezel komt in je aura liggen. Dat doet die oranje eikel dus altijd: als Oscar een lekker plekje gevonden heeft, gaat Harry zo dicht op hem liggen dat Oscar uiteindelijk zuchtend opstaat en ergens anders gaat liggen. Zieltje. Dit is trouwens ook een reminder om twee keer na te denken voordat je fluwelen stoelen in een huishouden met katten implementeert.
Terwijl we niet naar buiten mochten, kwam de lente gelukkig binnen.

Donderdag

De man had vrij genomen zodat ik kon werken, maar ik voelde me eigenlijk te beroerd om iets nuttigs te doen. Als moeder heb je écht geen tijd om ziek te zijn. Alles gaat door, ook als je gewoon de hele dag op de bank wil liggen netflixen met een flinke dosis paracetamol. Geeft niks, maar dan is het extra lekker als je even een middagje bij kan tanken. Dus nadat ik het hoognodige gedaan had, besloot ik om me maar even over te geven aan de vermoeidheid en heb de hele middag geslapen. Met het zonnetje op het dekbed, heerlijk.

Vrijdag

Vrijdag werd ik gelukkig weer fit wakker. Het was niet helemaal legaal, maar ik besloot even een frisse neus te halen op een rustig moment. Ik kwam niemand tegen, behalve een veegwagen die een paar uur voor de aangekondigde storm het fietspad aan het vegen was. Stond op het rooster, waarschijnlijk. En de rest van de dag zat ik aan de campingtafel op de slaapkamer te werken. Eerste rang voor de aangekondigde storm (ik ben nogal een weergekkie die dit soort dingen mateloos interessant vind #noshame). ’s Avonds maakten we het binnen gezellig en luisterden naar de wind om het huis. De schutting klapperde en ik hoorde de zonnepanelen een paar keer flink bonken op het platte dak, maar we zijn er gelukkig schadevrij vanaf gekomen. Al zal ik ergens deze week nog wel een keer naar boven moeten om te kijken hoe ze erbij staan.

Zaterdag

Zaterdagochtend: nog een illegaal ommetje langs de dijk. Heel hoog water!
En verder kreeg ik nog deze wonderlijke oude foto opgestuurd. Werkelijk geen idee wat hier gebeurt, maar aan de lege glazen te zien was het heel gezellig.

Zondag

We waren inmiddels ruim 24 uur klachtenvrij en mochten ook van de GGD weer naar buiten, dus namen we het er van. Bezoekje aan de Drentse Koe in Ruinerwold, met een klimparcours door een koeienstal. Heel leuk!
En de rest van de dag waren we thuis, want het regende, regende, regende en regende. ’s Avonds keken we Toms Schotland en besloten dat we daar echt nog eens heen moesten, terwijl Harry eens even uitgebreid zijn poeper ging zitten wassen voor het beeld.

En inmiddels is het gewone leven weer begonnen. Ik zit lekker op kantoor, kindjes zijn weer naar de opvang en ik ga eens een heeeleboel werk inhalen. Let’s go!

Januari: normaal gesproken al niet mijn favoriete maand van het jaar, maar januari in lockdown is helemaal ongezellig. Als ik geen man en kinderen had, was ik tot nader order in bed blijven liggen. Gelukkig heb ik ze wel en brengen ze gelukkig ook nog enige levensvreugde met zich mee, maar verder zullen we zelf de slingers op moeten hangen deze maand. Ik heb een strijdplan gemaakt om ervoor te zorgen dat we hier niet helemaal wegzakken in chagrijn. Hieronder mijn genomen maatregelen. Doe ermee wat je wilt.

  • Ik kocht een fles Monin karamelsiroop om mierzoete lattes te maken. Met slagroom. Werkt uitstekend.
  • En een fles Seedlip alcoholvrije gin en een paar lekkere tonics om grote vissenkommen alcoholvrije gin-tonic te maken. Werkt ook prima.
  • Ik kocht badbruisballen. Werkt in theorie heel goed, maar in de praktijk heb ik nog geen enkele avond in bad kunnen liggen omdat de baby me ’s avonds nodig heeft. Maar ik hoop dat ik deze week met een bruisbal, chips en een drankje in bad kan liggen.
  • Ik probeer elke dag een uur te gaan wandelen, ook als het koud is of regent. Niet alleen om de lockdownblues af te wenden, maar ook om mijn bekken weer te versterken na de zwangerschap. Werkt prima, vooral als je het samen met iemand doet om veilig bij te kunnen praten.
  • Ik volg een online yogacursus. Heerlijk. Al sla ik de eindontspanning vaak over omdat ik anders urenlang op het vloerkleed lig te snurken.
  • Ik kocht een fotoboek van Berlijn om weg te dromen bij mooie reisfoto’s. Werkt aan de ene kant goed, maar aan de andere kant word ik er ook een beetje treurig van omdat ik niet weet wanneer we weer naar het buitenland mogen.
  • Ik won een jaar lang gratis films kijken via Pathé Thuis. Vrijdagavond is de rest van het jaar filmavond. Verder heb ik nog steeds niet het geduld voor de seriemarathons die de rest van de wereld lijkt te houden en dat zie ik maar als een goed iets.
  • Ik heb mijn Funda-verslaving weer opgepakt en vermaak me als de baby bovenop me ligt te slapen met het imaginair verbouwen en inrichten van huizen. Werkt ook best goed.
  • Ik zoek leuke knutselideeën voor peuters op Pinterest, probeer die vervolgens uit te voeren en beland altijd in een discussie met de peuter die een heel eigen idee heeft over de te volgen stappen en het gewenste eindresultaat. Ben er inmiddels achter dat een simpel vel papier en een schaar ook leuk vermaak is en dat dat minder gedoe oplevert. Knutselen is dus een goed idee, knutselen volgens een vooraf uitgestippeld plan niet.
  • Ik boekte een corona-proof weekendje Ameland om even uit te waaien. Nog niet uitgeprobeerd, maar ik gok dat het heel goed werkt.
  • Ik neem het laatste deel van mijn zwangerschapsverlof gespreid op en begin deze week alweer met 1 dag per week werken. Even iets anders doen dan moederen is denk ik ook erg goed voor mijn humeur.
  • Ik meng me niet in discussies over vaccineren, lockdowns en andere coronazaken waar iedereen tegenwoordig verstand van lijkt te hebben en dat werkt echt top. Zodra iemand over Hugo de Jonge begint te mopperen, spring ik op standby.
  • Ik hoorde iets over sneeuw volgende week en daar verheug ik me enorm op. Sleeën!
  • Tot slot: mijn mantra dezer dagen is ‘Alles gaat voorbij’. Januari, de lockdown, corona, de peuterpuberteit. Alles.

Sinds twee weken heb ik zwangerschapsverlof. Twee weken eerder dan ik eigenlijk gepland had, met 34 weken in plaats van 36 weken, maar mijn lijf (en humeur) gaven al een tijdje aan dat het echt genoeg was. Tijd om thuis te blijven, een nestje te bouwen en me voor te bereiden op onze tweede dochter. Vlak voor mijn verlof werden de coronamaatregelen opnieuw aangescherpt en ik moet zeggen: ik vond het helemaal niet erg om na anderhalve week opnieuw thuiswerken mijn laptop dicht te klappen en die over vier maanden pas weer open te doen voor werkgerelateerde zaken. Niet dat ik denk dat we dan ineens wel weer gezellig schouder aan schouder op kantoor zitten, maar na vier maanden zonder videovergaderingen kan ik er wel weer even tegenaan. Hoop ik.

Tijdens mijn eerste zwangerschapsverlof zag de wereld er heel anders uit. Corona was nog een Mexicaans biertje, ik had behalve de wederhelft en twee katten niets om in leven te houden en ik was superfit, dus kon overal naartoe lopen. Dus heb ik me zeven weken lang vermaakt met winkelen, koffiedrinken, lunchen, naar de kapper, boek na boek na boek uitlezen en alcoholvrije biertjes drinken met wie er maar langskwam onder de kersenboom in de tuin. Uitslapen, dutje op zijn tijd en op gezette tijden dwangmatig iets schoonmaken. Het wasmiddellaadje van de wasmachine, bijvoorbeeld. Man, man, man, dat waren nog eens tijden.

Dit tweede verlof is een wereld van verschil. Niet alleen heb ik een peuter rondlopen die niet aan uitslapen doet en bij voorkeur de hele dag vermaakt wordt, het is ook herfst (dus buiten alcoholvrij bier gaan zitten drinken voelt dan toch een beetje anders), na 900 meter wandelen kan ik alleen nog maar strompelen (hallo bekken, leuk dat jij ook zo enthousiast meedoet dit keer) en dankzij corona zitten zowel ons sociale leven als de horeca momenteel op slot. Ik heb namelijk absoluut geen zin om hoogzwanger COVID-19 op te lopen, dus ben ik Heel Voorzichtig met sociale contacten.

Best saai dus, zwangerschapsverlof in coronatijd. Nee, saai klinkt negatief. Het is kalm. En kalm is precies waar ik op dit moment naar verlang. Het leven gaat lekker langzaam, ik moet niets behalve een nest bouwen, een baby afmaken en uitrusten en ik vind ons kleine gezinnetje op dit moment eigenlijk wel genoeg gezelschap. Ik word om kwart over zes wakker van de peuter of de wekker van mijn wederhelft, we ontbijten samen, hij gaat naar zijn werk (in de studeerkamer) en S. gaat naar de gastouder of blijft bij mij. Ik rommel de ochtend een beetje door, we lunchen, dutten en rommelen weer verder. Avondeten, kind naar bed, spelletje, filmpje, serietje en zo rond 22:00 naar bed. De dagen rijgen zich kalm aaneen in afwachting van de onvermijdelijke verandering over een paar weken. En tot die tijd moet ik niks. Heerlijk.

Een week geleden reden we onze eigen straat weer in, na een heerlijke kampeervakantie in Frankrijk. Thuiskomen is altijd fijn, maar 12 dagen met man en kind op stap was ook wel heel erg lekker. We sliepen op camping La Tuque, in het departement Lot. Een niet erg toeristische, rustige regio. Een bewuste keuze, want in deze coronatijd wilden we graag genoeg afstand kunnen houden tot anderen. Hieronder mijn ervaringen met kamperen in Frankrijk tijdens corona en een paar foto’s van onze heerlijk kneuterige vakantie.

Zaterdagochtend 11 juli ging de wekker midden in de nacht. Om 2:30. Dat is altijd het moment waarop ik denk: ‘laat die vakantie maar zitten, we rijden vanmiddag wel naar de Veluwe.’ Maar nadat we ons uit bed geschopt hadden, de koffie was gezet en de broodjes gesmeerd, hadden we er toch wel zin in. Na al die maanden waarin werk en privé in elkaar overgelopen waren, was twee weken tijd voor elkaar wel een heerlijk vooruitzicht.

Overnachten in Hotel Colbert (niet alleen vanwege de naam)
Als allerlaatste de peuter uit haar bed gehaald en in de auto gezet, met het idee dat ze dan vast vlug verder zou slapen. In de praktijk heeft ze tot voorbij Gorinchem zitten kletsen, viel toen even in slaap, maar nog voordat we de ring van Antwerpen opreden, hoorde ik achter me alweer: “Hee kijk mama, hijskranen!”. Gelukkig was ze wel heel gezellig en met een paar tussenstops bij tankstations (eigenlijk het enige moment waarop ik het corona-technisch ongemakkelijk vond worden, omdat het met name in de toiletten erg druk was) reden we aan het eind van de middag de parkeerplaats van ons hotel op. Hotel Colbert in Chateauroux. Onthoud die naam, want wij hadden voor nog geen 150 euro een enorme kamer met uitzicht op een mooie binnenplaats, een prima ontbijt en een afgesloten parkeerplaats. Toegegeven, de helft van dat geld zit je in een F1-hotel langs de snelweg, maar ik betaal, zeker nu we niet meer met zijn tweetjes zijn, liever iets meer voor een fijne overnachting.

Tent opzetten zonder handleiding
Na een nacht zonder slaap, omdat we het heerlijke queensize bed deelden met onze eigen queen die per se overdwars tussen ons in wilde liggen, reden we de volgende ochtend de laatste 4 uurtjes naar de camping. Daar moest een tent opgezet worden. Een tent die we pas 1 keer eerder (halfslachtig) opgezet hadden. Zonder handleiding, maar met een peuter die na twee dagen autorijden echt even wat energie kwijt moest. Wonder boven wonder ging het allemaal best gestroomlijnd, hebben we elkaar niet echt de hersens ingeslagen en zaten we om 17:30 aan een koud (alcoholvrij) biertje op het terras van de camping.

Campinglife
De tien dagen die volgden bevonden we ons in die kabbelende kamperroes van rustig wakker worden, vers brood halen, ontbijten, stukje wandelen, rommelen op de camping, spelletjes doen, lezen, zwemmen, af en toe eens iets bekijken en op gezette tijden een bezoekje aan de supermarché. We hebben drie keer de auto gepakt naar een verderop gelegen uitstapje: een bezoekje aan provinciestad Cahors, een dierenparkje en een ochtendje naar het-tweede-bedevaartsoord-van-Frankrijk-na-Lourdes Saint-Cirq-Lapopie. En verder hebben we gewoon lekker rondgeslenterd door nabijgelegen plaatsjes als Prayssac en Puy l’Éveque, door de wijngaarden rondom de camping gewandeld en heel, heel veel mango-ijsjes gegeten. Heerlijk.

Terug in twee etappes
De terugweg startten we een dagje eerder dan gepland, omdat de peuter de laatste drie avonden niet meer zo makkelijk in slaap kon komen door de warmte en we zelf eigenlijk ook wel weer zin hadden in ons eigen bed. Het afbreken en inpakken was een race tegen de klok omdat er regen was voorspeld, maar precies op het moment dat wij de tent oprolden, begonnen er dikke druppels te vallen. Prima timing! We reden door tot aan Dourdon, net onder Parijs, en hadden daar wederom een hotel geboekt. Daar hadden ze de corona-maatregelen zo serieus genomen dat je zelfs de afstandsbediening zorgvuldig gedesinfecteerd en vacuümverpakt meekreeg bij de receptie. De volgende ochtend reden we weer vroeg weg om de spits bij Parijs, Brussel en Antwerpen te vermijden (wat wonder boven wonder alledrie lukte) en om 12:30 zaten we traditiegetrouw aan de after-vakantie-Mac in Zwolle-Noord.

Kamperen in coronatijd, doen of niet?
Wij kijken terug op een heerlijke kampeervakantie tijdens de coronatijd. Op de camping was afstand houden goed te doen (vooral in de eerste week, toen het nog heel erg rustig was) en we hebben geen lastige situaties meegemaakt of ons heel erg aan hoeven passen. Een mondkapje in openbare ruimtes was verplicht (al heb ik een aantal keer gezien dat locals die een bekende tegenkwamen, rustig het kapje afdeden om elkaar twee zoenen te geven. Zo werkt het dus niet) en zolang je verder zelf een beetje afstand houdt en je verstand gebruikt, was er weinig aan de hand.

Inmiddels is het bijna drie weken verder en worden er steeds meer reisadviezen aangepast omdat het aantal besmettingen weer stijgt. Als ik nu voor de keuze stond om op vakantie te gaan, weet ik eerlijk gezegd niet wat ik zou doen.