Tag

dagboekje

Browsing

Het voelt een beetje gek, om een doodgewoon dagboekje te schrijven terwijl Poetin Oekraïne probeert te veroveren, duizenden mensen op de vlucht zijn en er met kernwapens wordt gedreigd. En toch doe ik het. Want ik heb zelf ook behoefte aan ‘gewone dingen’. Even geen vreselijke berichten, maar stomweg plaatjes scrollen en niks-aan-de-hand-verhaaltjes lezen. Ik zou een zeer succesvolle struisvogel zijn.

Nee, dat is niet waar. Geen struisvogel. Maar ik heb wegens toenemende paniek en machteloosheid wel besloten dat ik mijn nieuwsconsumptie deze week een beetje terug ga schroeven. Niet meer alles continu volgen, alleen nog kijken waar ik kan helpen. Ik heb gedoneerd aan het Rode Kruis en op dit moment hangt er een frisgewassen draagzak te drogen. Morgen ga ik hem doneren, zodat een moeder in Oekraïne haar kindje dichtbij zich kan houden. Het zijn kleine dingen, maar hopelijk kunnen we met alle kleine dingen bij elkaar iets betekenen.

Mijn vorige week stond gelukkig in het teken van normale dingen. De wereld mag dan in de fik staan, maar ondertussen draait ‘ie ook gewoon door. Er was werk, er zijn twee lieve kindjes en er was eindelijk weer eens zon.

Maandag

Maandag begon op het consultatiebureau, waar ik met zweet in de bilnaad precies op tijd binnen kwam rennen, maar toen een kwartier te vroeg bleek. De afspraak was om 8:45, niet om 8:30. Dus.
En daarna door naar kantoor, waar ik een nieuwe quote op het letterbord zette (uit een gedicht van `Herman de Conick dat me aangeraden werd in de comments van mijn dagboekje van twee weken geleden!).
En om een uur of 15:00 beleefde ik een doorbraak: mijn door corona verdwenen reuk was terug! Een bakkie koffie rook nog nooit zo lekker.

Dinsdag

Mamadag. Eerst koffie. Proost, maan.
We bouwden een Duplo-speeltuin.
En de peuter had gisteren bij de gastouder voor het eerst van het bestaan van appelflappen gehoord, dus die gingen we bakken. Een perfect taakje om met een peuter te doen, want het duurt niet lang, het is lekker makkelijk en iedereen houdt van appelflappen.

Woensdag

Woensdag was een drukke dag op kantoor. Met uitzicht op een blauwe lucht en een heerlijk rondje om rond lunchtijd.

Donderdag

De ziekenboeg was weer geopend, dus in plaats van een artikel te schrijven, zat ik om 9:30 een Olaf-lampje in elkaar te knutselen. Ook gezellig, al is de rek er na bijna vier maanden gedoe met opvang en ziekte er wel een beetje uit. Het wordt tijd dat het echt lente wordt! En terwijl ik een klein beetje baalde dat ik mijn planning weer om moest gooien, was er een peuter vooral heel erg blij met een dagje exclusieve aandacht (en ok, filmpjes kijken), dus ik besloot er ook van te genieten. Lekker een dagje samen.
We maakten lekkere smoothies.
En drie liter pompoensoep voor de vriezer.

Vrijdag

Eerst even een rondje wandelen, daarna moest de man weg en beheerde ik de ziekenboeg (inmiddels uitgebreid met de dreumes).
De hele dag in pyjama en heel veel boekjes lezen. Wie kent deze klassieker nog uit de nineties?
En schilderen met de peuter. Ik verbaasde mezelf met dit verrassend goed gelukte zeepaardje.

Zaterdag

Voor het eerst sinds het coronagedoe weer bootcampen. In de vrieskou en met een stralend blauwe lucht, wat een genot. Al was het niet de hele tijd genieten, want mijn conditie en spierkracht waren behoorlijk ver te zoeken na een maand niksen.
En na het sporten een welverdiend kopje koffie in het zonnetje.
’s Middags even vegan taartjes halen bij Lisa’s deli. Het is maar goed dat ze aan de andere kant van de stad zitten, anders was ik er dagelijks geweest.
En daarna een fijne middag in de zon in het park met mijn schoonmoeder, de man en de meisjes.
Rommelen, boodschappen, lunchen, uitgebreid badderen en als afsluiter een biertje bij de wijkboerderij. Blijft hard werken, vind ik, een cafébezoek met kleine kinderen, dus we hielden het er maar bij eentje. Maar dit was wel een heel lekker blondbiertje!

En nu is het week 9. We maken er weer wat van, houden elkaar nog een beetje vaker en langer vast (“maham, laat me los!”) en genieten van wat we hebben. Liefs!

Na de verzengende hitte van de afgelopen twee weken, typ ik dit eindelijk weer met een lange broek aan. Niet dat het écht nodig is, maar het kan wel. En daar gaat het om. Week 34: het voelt alsof de zomer nu bijna voorbij is, al gaan er ongetwijfeld nog een paar warme weekenden komen. Misschien nog wel tot ver in oktober, wanneer niemand er meer zin in heeft. Deze week was het in ieder geval nog volop zomer. En dit was wat ik deed.

Maandag

De week begon met een duo-interview in Amsterdam voor het eigen magazine van mijn werk. Voor mij een nieuwe vorm van interviewen, waarbij ik als een gesprekleider (en okee, opschrijver) fungeerde, maar de twee geïnterviewden met elkaar in gesprek gingen over hun werk en ambities. Leuk om eens te doen! Dit was tijdens de bijbehorende fotoshoot onder lichte tijdsdruk, want achter mij doemde een enorme onweersbui op, dus we hadden precies 25 minuten.

Dinsdag

Op mijn mamadag deden we het rustig aan: opstarten met een tijdschrift voor mij en een filmpje voor la petite, een rondje kinderboerderij, lekker lunchen, een middagdut voor beiden en daarna nog even lekker naar buiten met de loopfiets.

Woensdag

Om kwart voor 8 stond ik al bij de stort om een enorme berg karton en andere zooi af te voeren. Mijn nesteldrang begint serieuze vormen aan te nemen en alles moet opgeruimd, af en klaar voor de baby. Dit zijn overigens wel acties waar ik later spijt van heb, want mijn bekken vind dit echt niet leuk meer.
De rest van de dag spendeerde ik hier; lekker thuis aan het werk.
Dit supersfeervolle kantoor annex washok moet de babykamer worden. De commode is er klaar voor, maar de rest van de kamer nog niet helemaal. Dat zijn dus dingen waar mijn nesteldrang helemaal van op hol slaat.

Donderdag

Dagje naar kantoor en externe afspraken: hoi 27-weken-buik!

Vrijdag

Vrijdag, bijtankdag. De smurf naar haar opa, ik nog een klein beetje werken met koffie en een chocolaatje. En daarna spullen inpakken, want…
… we gaan naar mijn ouders! En natuurlijk staat de brug bij Lelystad open, zoals altijd tussen april en oktober.
Heel klein rondje Hoorn. Sinds ik er niet meer woon en bijna nooit meer in de haven en het centrum kom, voel ik me met de keer meer toerist. Ineens valt me op hoe mooi het eigenlijk is.
En dat moet ik natuurlijk ook aan mijn eigen nageslacht meegeven. Bootjes kijken op het Houten Hoofd.
En we sluiten af met een ijsje.

Zaterdag

Na een rustige ochtend bij mijn ouders thuis, ga ik zaterdagmiddag met S. en zus naar Sprookjeswonderland. Ik geniet van het verwonderde koppie van mijn tweejarige in het Sprookjesbos, geniet van haar schaamteloze dansjes bij ieder muziekje dat ze hoort, verbaas me over haar dapperheid en ben blij dat mijn zusje mee is om mee te gaan in de attracties waar mijn zwangere lijf niet meer in wil. Een heerlijke middag.
En ’s avonds verlies ik genadeloos een potje Monopoly van mijn moeder en zusje.

Zondag

Zondagmiddag wilden we eigenlijk even snel wat dingen halen bij IKEA, maar bij het zien van de rij voor de ingang zijn we maar doorgereden naar het park. Stukken leuker en veel minder druk.

En nu is het zondagmiddag 17:00, drink ik alcoholvrije gin-tonic, eten we Hamka’s, kijkt de peuter Nijntje, leest de man een boek en ga ik zo eens lekker bietjesrisotto maken. Het was een fijne week.