Tag

girlboss

Browsing

Oh my: ik heb mijn baan opgezegd. Vanaf 1 september ben ik zelfstandig tekstschrijver. In deze blogreeks neem ik je mee in dat wat voor mij aanvoelt als een enorm avontuur (maar ik ben dan ook niet zo heel avontuurlijk aangelegd). Vandaag deel 1: over het nemen van de Grote Beslissing.

Ergens in 2014 ging ik, op een vrijdagochtend, naar de Kamer van Koophandel om me in te schrijven als ZZP’er. De exacte aanleiding weet ik niet eens meer, maar volgens mij moest ik een factuur sturen en daar moest een btw-nummer op. Dus had ik een KvK-inschrijving nodig. Voor de vrouw achter de balie was dit duidelijk routinewerk en met een niet al te welgemeend ‘gefeliciteerd met de oprichting van uw bedrijf’ overhandigde ze me een mapje met papieren. Dat was geregeld. Daarna trakteerde ik Jona op taart, om de mijlpaal toch nog een beetje een feestelijk karakter te geven.

In de jaren daarna had ik een aantal losse en een paar vaste opdrachtgevers, maar lag mijn focus eigenlijk altijd op mijn baan in loondienst. Eerst bij in de paardensport als marketing en communicatiemedewerker, sinds 2018 als copywriter bij The Post. Buiten werktijd deed ik wel eens een klus voor een opdrachtgever, maar zeker sinds ik moeder ben, heb ik nauwelijks nog tijd en energie voor dingen naast mijn werk.

Toch bleef het altijd kriebelen. Sinds 2014 zeg ik jaarlijks op 1 januari: ‘Dit jaar neem ik ontslag en ga ik volledig voor mezelf beginnen.’ En steeds deed ik het niet. Twee kinderen, de relatieve zekerheid van een baan in loondienst, de onzekerheid van een ZZP-bestaan, de administratieve en marketinggerelateerde zaken: het waren allemaal redenen om nog het steeds even uit te stellen. 

Tot in januari een vriendin vroeg of ik haar coachee wilde zijn. Ze volgt een opleiding tot loopbaancoach en zocht een vrijwillig slachtoffer. Ik was net terug van zwangerschapsverlof en hoewel ik zeer Goede Voornemens had over werk & privé scheiden, liep dat in week 1 alweer helemaal uit de hand. Dus we gingen in gesprek. Het hele traject zal ik je besparen, maar de laatste opdracht was een vision board maken. Ik maakte een mooie collage die nogal draaide om vrijheid, mooie dingen maken en doen waar ik blij van word. “Waarom doe je dat dan niet?”, vroeg ze me. En tsja. Dat was een goede vraag. Uiteindelijk heb je je geluk zelf in de hand. En mijn werkgeluk ligt -denk ik- nu niet bij een werkgever. 

Ik ga het gewoon doen, besloot ik. Ik schreef een bedrijfsplan, praatte eens met andere zelfstandigen en besloot tijdens een gesprek met een andere vriendin dat ik een deadline moest stellen. Een beslisdatum. Maar zelfs het prikken van een beslisdatum bleef ik een beetje voor me uitschuiven. Koudwatervrees. Tot een dierbare collega me tijdens mijn vakantie een appje stuurde dat ze een andere baan had. Toen dacht ik in een aanval van praktische daadkracht: tsja, als ze 1 nieuwe tekstschrijver moeten zoeken, is het ook fijn om te weten dat ze mij misschien ook moeten gaan vervangen. 

Dus vanuit een safaritent in regenachtig Limburg diende ik mijn ontslag in. Gewoon, zo, hup. Het had lang genoeg geborreld in mijn hoofd, ik ga ervoor. Vanaf 1 september ben ik vogelvrij. Let’s do it.