Tag

instagram

Browsing

Ik heb laatst een week lang bijgehouden waar ik mijn tijd aan besteed. Naast werken, met de kinderen spelen, eten, slapen en huishouden was er één categorie waar ik schrikbarend veel tijd kwijt was: social media. Om precies te zijn Instagram en WhatsApp, want Facebook en Twitter heb ik jaren geleden al opgegeven.

De gemiddelde mens spendeert volgens een rapport van GlobalWebIndex 142 minuten per dag aan social media. Bijna 2,5 uur. Dat klinkt als bizar veel, maar als ik heel eerlijk naar mijn tijdsbesteding keek, haalde ik dat ook wel. En ondertussen zeurde ik dat er te weinig uren in een dag zouden zitten. Ja, duh. Ik had al geprobeerd om Instagram in een apart mapje op het derde scherm van mijn iPhone te zetten, maar dat maakte geen verschil. Daarom nam ik 31 maart een rigoureus besluit: april werd een Instagram-loze maand. Ik delete de app en logde uit in mijn browser. Tot in mei, Instagram!

Lekker scrollen op LinkedIn (zei niemand ooit)
Het was even wennen en op dag 1 ging ik, bij gebrek aan Instagram, doelloos zitten scrollen op LinkedIn. Daar kom ik normaal nooit, want ik vind het een vreselijk platform (sorry), maar bij gebrek aan beter gaf het me ook de dopamine-fix die ik blijkbaar nodig had. Dus heb ik LinkedIn ook verwijderd. Daarna ging ik, nog steeds op zoek naar vertier op momenten dat ik het even lastig had, scrollen op Pinterest. Ook verwijderd. Het bleek sterker dan mezelf, want ik bleef elke keer mijn telefoon pakken, op zoek naar… iets?

Afleiding van ongemak
Gelukkig viel die dag ook een boek op de mat: Indistractable van Nir Eyal. Hij stelt dat afleiding (dus social media) vaak een vlucht is van iets waar je je ongemakkelijk bij voelt. Een lastige alinea in een artikel bijvoorbeeld, de administratie bijwerken, even voor je uit staren en niets doen. Toen ik me dat realiseerde, begon ik inderdaad een patroon te herkennen: als het lastig wordt, ga ik zitten scrollen, in plaats van de ‘strijd’ aan. Dat inzicht maakte het makkelijker om de telefoon te laten liggen, op zoek naar vermaak.

Levens van anderen
Verder bleek dat de verslaving vooral even moest slijten. Na een paar dagen merkte ik dat ik niet meer de hele tijd de neiging had om naar de plek van de app te gaan met mijn duim. En bovendien ontdekte ik dat ik zonder Instagram eigenlijk niets mis. De belangrijke dingen hoor je op een andere manier wel (al refereren mensen echt heel vaak aan ‘heb je op Instagram gezien dat…?’) en de rest is eigenlijk allemaal ruis. Levens van andere mensen die aan je voorbij trekken en waar je niets mee hoeft. Grappig genoeg heb ik wel meerdere keren te horen gekregen dat men me mist op Instagram en kreeg ik berichtjes of alles wel goed gaat omdat ze al zo lang niets van me gezien hadden.

Wat deed het voor de schermtijd?
Mijn schermtijd is de afgelopen maand gehalveerd. Van een riante 4 uur per dag in maart naar iets minder dan 2 uur (1 uur en 51 minuten afgelopen week) in april. En daar zit dan ook navigatie bij, dus dat is heel netjes. 

Afgelopen maand heb ik dus gratis 2 uur extra per dag gekregen! 2 uur waarin ik mijn handen vrij had en mijn blik niet vertroebeld werd door het leven van andere mensen. Wat heb ik daarmee gedaan? Nou, ik heb niet ineens bergen extra werk verzet. Maar dat kwam ook omdat we hier gevloerd werden door een vrij heftig griepje en de werktijd daarmee nogal in het gedrang kwam. Ik heb wel meerdere boeken gelezen, meer met de kinderen gespeeld, een serie gekeken, op een willekeurige avond mijn hele kledingkast opgeruimd, spelletjes gedaan en verder gewerkt aan mijn haakproject. 

Moeilijke momenten
Heb ik het gemist? Soms. Soms is het ook gewoon lekker om even doelloos te scrollen. Toch was er maar 1 moment waarop ik het echt lastig had en dat was toen ik, na een heftige nacht, naast het ziekenhuisbedje met mijn slapende kind zat. Ik had niks aan vermaak bij me want we moesten nogal haastig de deur uit en in de koffiekamer lagen alleen 3 beduimelde Marie Claires uit 2019. Ik heb toen even gesmokkeld en de app opnieuw geïnstalleerd, maar ik voelde me na tien minuten scrollen een beetje viezig. Toen ben ik maar een dutje gaan doen. Met de dochter is alles inmiddels weer helemaal in orde, trouwens 🙂

En nu?
Ik twijfel. Ik mis het soms om mooie plaatjes te kunnen delen of even iets luchtigs te plaatsen. Aan de andere kant mis ik de rest eigenlijk helemaal niet echt, maar ben ik wel bang dat ik heel snel weer verslaafd ben. En dat vind ik zonde van de tijd die ik nu gewonnen heb. Kortom: meer nadelen dan voordelen, maar ik denk toch dat ik op 1 mei weer even ga kijken. Al denk ik dat ik daarna snel weer verdwijn.

Ik heb een milde Instagram-verslaving die zich vooral uit in het doorscrollen van mijn timeline en doorklikken van een kleine 500 stories per dag. Maar in hun poging een allesomvattend social medium te worden, heeft Instagram natuurlijk nog meer opties, waaronder de steeds populairdere Reels. En daar scroll ik met een grote boog omheen, vanwege mijn tenenkrommende leeftijdsgenoten. 

Wij millennials worden een dagje ouder. De jongsten worden dit jaar 26, de oudste millennials zijn inmiddels 40. Eén avondje met meer dan 3 bier en je weet de volgende ochtend heel zeker: we zijn geen 18 meer. Hoewel we ons nog helemaal van deze tijd voelen, lacht Gen Z ons uit om onze eeuwige Harry Potter-referenties, avocado op toast en het gebruik van gifjes in WhatsApp-gesprekken (ik heb me laten vertellen dat stickers de nieuwe gifjes zijn. Maar misschien is stickers gebruiken als millennial wel net zoiets als je moeder die in 2002 ook ineens ‘vet gaaf’ ging zeggen, ik weet het niet). 

Maar goed, geeft allemaal niks, het komt er in ieder geval op neer dat we over het algemeen volwassenen zijn. Hoe je dat vormgegeven hebt, verschilt natuurlijk per persoon; de een heeft het hele pakket van kind tot stationwagen, anderen houden zichzelf, de kat en een #urbanjungle (ook echt iets voor onze generatie) in leven en zo zijn er nog 100 varianten, maar we zijn ontegenzeggelijk volwassen. 

Waarom zijn er dan hele kuddes vrouwen van rond de 30 die Reels maken waarin net niet in de maat van een liedje waarin ze mysterieus glimlachend naar oppoppende teksten wijzen over ‘selfcare’, ‘guilty pleasures’ of ‘momlife’? Of nog erger: een sketchje opvoeren dat meestal gaat over wijn drinken als de kinderen in bed liggen of het feit dat de man des huizes nooit zijn sokken opruimt? Of het allerergst: zwijgend ‘veelgestelde’ vragen beantwoorden met rapper E40’s Choices (‘yup, nope, yup, nope…’)? Of het allerallerallerergst: lekker gekke pranks uitvoeren bij hun nietsvermoedende kleuters? Of écht het allerergst: met hun BFF/peuter/hond/man/vader/willekeurige stranger een houterig dansje doen op Iko Iko

Dat is toch totaal infantiel gedoe waar niemand op zit te wachten? Er is toch werkelijk níemand die ‘s ochtends wakker wordt met de gedachte ‘goh, ik ben benieuwd wat Paula uit Oegstgeest doet als ze Jason en Bryan in bed heeft liggen. Zou ze staand bij de koelkast een fles wijn atten terwijl ze ‘Girls just wanna have fun’ luistert? Eeeven haar Reels opzoeken. Nou, dat is grappig, dat is preciés wat Paula doet, #soulmate’. Niemand. Toch?

We. Zijn. Volwassen. Dat is niet hetzelfde als saai (echt niet hoor, Gen Z), maar het vraagt wel een bepaalde mate van zelfreflectie voordat je een filmpje op het wereldwijde web knalt. Voegt dit iets toe aan Het Internet?

Er worden ook heus goede Reels gemaakt. Korte vlogjes, video-reisgidsjes, receptvideo’s (Néé, geen filmpje opnemen met pasta, feta en tomaten uit de oven Marjan, dat is al 30.000 keer gedaan), daadwerkelijk nuttige helpcontent (zo kwam ik laatst een Reel tegen over wat je moet doen als je baby stikt in een stuk brood. Dáár kun je iets mee) en soms, jawel, een daadwerkelijk grappige sketch. Maar ze zijn zeldzaam. En je moet zo’n berg bagger door voor je ze bereikt hebt.

Daarom is mijn voorstel: millennials moeten voordat ze een Reel plaatsen, eerst een aantal reflectievragen beantwoorden. Gewoon, ter bescherming van zichzelf én de rest van onze generatie.