Tag

jaaroverzicht

Browsing

Hallo op deze laatste dag van 2021! Omdat het me vorig jaar goed bevallen is, heb ik besloten om ook 2021 samen te vatten in foto’s. 21 dit jaar, want vorig jaar waren het er 20. Heerlijk format, elk jaar eentje extra. Ik weet dat het voor veel mensen niet het geval was, maar voor mij persoonlijk was 2021 een heel goed jaar. Het eerste volle jaar als gezin van vier, het jaar waarin ik ein-de-lijk de stap nam om voor mezelf te beginnen en het jaar waarin er verder weinig spectaculairs gebeurde, maar dat was eigenlijk ook wel heel fijn.

In januari was dit kleine pluizenbolletje hierboven zes weken en ging ik weer – 1 dagje per week- aan het werk. Zo kon ik mijn verlof wat langer rekken en hoefde ik haar pas na vier maanden naar de opvang te brengen in plaats van na drie maanden. Toen vond ik dat best wel prima, maar achteraf denk ik: ‘waarom zat ik toen nog niet fulltime op de bank te knuffelen met mijn baby?’. Maar goed, die keuze maakte ik toen en ik snap ook wel waar het vandaan kwam.

Half januari was ik he-le-maal klaar met het thuis zitten en boekte vrij spontaan een weekendje Ameland. De baby was de eerste avond totaal hysterisch door alle prikkels, er was niets open, want lockdown, en het was zo koud dat we vooral binnen in het huisje gezeten hebben, maar het was magisch om het hele strand van Ameland voor ons alleen te hebben tijdens een sneeuwbui. En ook al zaten we veel in ons huisje, het was toch ook fijn om eens naar vier andere muren te kijken dan die van onszelf.

Op Valentijnsdag verraste de wederhelft me met een sneeuwwandeldate inclusief warme thee in de sneeuw. Die man is zoveel romantischer dan ik.

De eerste helft van het jaar stond ook in het teken van voeden, voeden, voeden. Dat kleine dametje ging steeds lekkerder in haar vel zitten, dankzij een dieet van liters koemelkvrije borstvoeding en fysiotherapie.

Na een hele lange winter werd het uiteindelijk toch weer lente. En tegelijkertijd met het aanbreken van een nieuw seizoen, kwam ik tot de conclusie dat mijn batterij steeds leger liep en niet echt meer wilde opladen. Ik ging wat minder werken en twijfelde steeds meer over wat ik nu wilde doen. Ik werd gevraagd voor een hele toffe functie bij een mooi bedrijf, maar besloot op het allerlaatste moment dat dit niet het moment was om die stap te wagen. Een baan die het waard was om 1000% te geven, verdiende iemand die dat ook kon doen. Niet iemand met een half lege accu die om half negen ’s ochtends alweer naar bed wilde. Dus twijfelde ik nog even verder.

En natuurlijk waren deze rooie en zijn grijze broer er ook nog. Ze worden een dagje ouder, vooral Harry heeft zijn dagelijkse shotje pijnstillers hard nodig om nog in beweging te komen en lijkt inmiddels ook te dementeren (of heeft gewoon totale schijt gekregen aan het huishoudelijk regelement), maar ze zijn still going strong.

Al sinds mijn eerste zwangerschap heb ik een groepje ‘internetvriendinnen’ waarmee we al vier jaar lief en leed delen. We wonen letterlijk van Groningen tot aan Maastricht en overal daartussenin en hebben compleet verschillende achtergronden, maar het is heerlijk om zo’n clubje vrouwen te hebben om alles rondom het gemoeder mee te delen. Uren appten we met zijn zessen en dit voorjaar was het eindelijk zover dat we elkaar én de peuters waarmee het ooit begon, ontmoetten. Het was een heerlijke dag en we hadden elkaar ‘in het echt’ nog meer te vertellen dan via Whatsapp. Internet is iets moois.

Ook een hoogtepunt dit jaar: mijn haar afknippen! En dit was sowieso een leuke dag, want na de kapper fietsten we naar de oude IJsselcentrale en dronken daar Zwolse biertjes om 13 uur ’s middags.

Het enige middagje ‘strand’ (lees: de gore recreatieplas hier in de wijk) van dit jaar. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik deze foto maakte: echt ultiem moeder, met twee van die meisjes op een badlaken.

Vakantie in eigen land. Op een Farm Camps-camping nog wel. En ergens op deze Zuid-Limburgse heuvel kreeg ik een ingeving: ik ging mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Sinds 1 september ben ik zzp’er en dat bevalt me echt ontzettend goed.

Ik durfde het eindelijk aan om mijn baby uit logeren te sturen, dus de man en ik gingen een nachtje naar Leeuwarden. Wandelen, bijpraten, bier drinken, lekker eten en uitslapen: meer hadden we niet nodig. En de baby bleek bij opa en oma wél over de doorslaapfunctie te beschikken waar ze in de acht maanden daarvoor nooit blijk van gegeven had.

Verder waren we dit jaar heel veel in het bos bij Hattem te vinden. We hebben nog even geprobeerd een huis naast dat bos te kopen, maar dat ging aan onze neus voorbij. Net als 4 andere huizen waar we gekeken en geboden hebben. En dat was eigenlijk ook wel prima zo: we blijven voorlopig maar even zitten waar we zitten.

We sloten de zomer af met een nogal turbulent kampeertripje naar Twello. De man fietste erheen met de peuter in de bakfiets, ik volgde de dag daarna met de baby en blies om 2 uur ’s nachts weer de aftocht omdat diezelfde baby weigerde te slapen en de halve camping wakker hield. De volgende dag meldde ik me weer voor het ontbijt en na een ochtendje campingplezier ging ik met S. naar het zwembad, waar ze binnen 5 minuten uitgleed en een enorme buil opliep. Op de camping aangekomen bleek dat het ’s nachts heel hard en lang zou regenen, dus toen besloten we mijn schoonouders te bellen voor hulp, de tent af te breken en met gierende banden naar Zwolle te rijden. We waren ge-sloopt. Maar we hebben wel gelachen. Achteraf.

Ik ging een weekendje in mijn eentje naar Berlijn. Voor een Wattedoeninberlijn-Patreon-meetup en om lekker in mijn eentje te wandelen, lezen en fotograferen.

Eind september was ik blij, want ik had in mijn eerste maand mijn maandelijkse omzetdoel gehaald. Tijd voor taart! En ook fijn: in de maanden daarna bleef het zo goed gaan.

Begin oktober ging ik vrij onverwacht een paar dagen naar Alicante. Om mijn moeder op te halen en omdat ik als zzp’er toch overal kan werken, dus waarom dan niet in een Spaans nazomerzonnetje?

En die baan die in mei niet doorging, deed ik vanaf oktober op zzp-basis. Niet als hovenier, hoewel deze foto anders doet vermoeden, maar als marketeer en communicatie-adviseur bij Tijhuis Ingenieurs. Een mooie club met leuke mensen, bleek ook maar weer tijdens dit personeelsuitje waarbij we heggen gingen planten. Zo zie je: uiteindelijk komt alles goed.

De dagen werden weer korter en hoewel het soms verleidelijk is om de hele dag door te werken, sleurde ik mezelf waar dat kon naar buiten voor een wandeling onder kantooruren. En dat is eigenlijk altijd de moeite waard, maar op ochtenden als deze helemaal.

En we sloten het jaar af met een beregezellige kerstlogeerpartij bij mijn schoonzus en zwager. Lekker eten, goed gezelschap en de volgende ochtend in pyjama ontbijten en de kat knuffelen: niets meer aan doen.

Dat was mijn jaar. Het was heerlijk. En ik hoop dat 2022 ons net zoveel geluk brengt. Voor nu: een fijne jaarwisseling en ein guten Rutsch ins neue Jahr!

Zo. Hallo! Ik was er even tussenuit om te baren. Eind november is onze tweede dochter geboren. Gezond en wel. En nu alles een beetje soepel loopt (lees: de peuter uit logeren is en de baby in een flinke melkcoma naar baarmoedergeluiden ligt te luisteren), heb ik ineens zin om te bloggen, geïnspireerd door alle eindejaarslijstjes die ik voorbij zie komen. I love jaaroverzichten. Lekker terugblikken op wat was om vervolgens plannen te maken voor het nieuwe jaar. Nu was 2020 natuurlijk een speciaalke, zoals onze Zuiderburen zouden zeggen, maar voor mij persoonlijk wel een heel goed jaar. En als je dan zo door je foto’s scrollt, blijkt dat ook dat je best veel leuks alweer vergeten bent.

Januari

Dit jaar begon op een Zwitserse berg. Met de hele (schoon)familie op wintersport, 10 volwassenen, 3 kinderen en een hond. Het was beregezellig en ondanks dat wij geen wintersporters zijn, hebben we ons prima vermaakt met sneeuwwandelingen, al dan niet met S. in de draagzak. Het was precies wat ik nodig had om even de zinnen te verzetten na de miskraam een paar weken eerder: een frisse start van een mooi jaar!

Januari was verder behoorlijk grijs, gevuld met werk en andere beslommeringen. Eind januari ging ik dus even met mijn zusje en S. naar het bos om een frisse neus te halen. Dat hebben we dit jaar nog heel veel vaker gedaan. Prima corona-proof uitje.

Februari

Ah, we zijn bij een van mijn vele talenten aangekomen: smerige foto’s van goddelijk eten. Maar dit was zo lekker dat ik er nog regelmatig aan terugdenk. Het was een van de gangen (met verse truffel <33333) van een vegetarisch achtgangendiner bij restaurant Ratatouille in Harderwijk. Zodra het weer mag, wil ik daar heel graag nog eens eten.

2020 was ook het jaar van mijn carnavalsontmaagding. Was leuk. Voordeel van mijn aerobics-outfit was het heuptasje vol Flügel.

Maart

Het weekend voor de bewuste persconferentie deed ik iets wat ik al jaren wilde: een weekendje alleen naar Berlijn, met de trein. Ik ben dol op Berlijn en heb 4 dagen rondgelopen, musea bekeken, boeken gelezen in fijne cafeetjes en uitgebreid genetflixt op mijn hotelkamer. Het was heerlijk en tegelijkertijd miste ik man en kind om het mee te delen.

En dit gebeurde er een paar dagen later! Heel fijn, maar ook superspannend: zou het dit keer wel goed gaan? Gelukkig gaf mijn dagelijks in heftigheid toenemende misselijkheid snel de bevestiging dat er op hormonaal gebied veel gebeurde in mijn lijf, maar het heeft nog weken geduurd voor ik echt durfde te geloven dat er nog een baby kwam.

En een paar dagen later waren we allemaal thuis en moesten we een ritme zien te vinden, dat in mijn geval niet alleen draaide om thuiswerken en mama zijn, maar ook om kotsen. Bleek redelijk haalbaar (never forget de Zoom met collega’s waarbij ik halverwege moest overgeven. Gelukkig had ik al een emmertje klaarstaan).

April

April: terwijl er in de zorg keihard gewerkt werd, genoten wij tussen het thuiswerken door van alle quality time met elkaar. We hebben kilometers gefietst en heel veel ijsjes gegeten in het gras.

Mei

Om te vergeten dat we deze maand eigenlijk volledig in Spanje zouden doorbrengen bij wijze van huwelijksreis, boekten we een midweekje in een mooi vakantiehuis in Drenthe. Fietsen mee, boeken mee en zo waren we op nog geen half uur van huis helemaal in vakantiestemming.

En toen we thuiskwamen, ging S. voor het eerst in maanden bij opa en oma spelen, terwijl wij een zonnige Hemelvaartsdag met zijn twee op het water doorbrachten. Dat hadden we ook echt even nodig.

Juni

Een feestdag: ik werd 30, de peuter 2 en ik zag eindelijk mijn ouders en zusje weer tijdens een ienimini tuinfeestje. Proost met de meide.

Dat dagje samen uit smaakte naar meer en dus gingen we in juni ook nog een nachtje naar Arnhem. Beetje shoppen, heel veel terrasjes en een rondje op de ov-fiets. En heerlijk uitslapen, natuurlijk. Dit was ons hotelontbijtje na 10 uur slapen in een heel toffe verbouwde kerk.

Juli

We hebben nog nooit zoveel spelletjes gedaan als afgelopen jaar. Clever was deze zomer favoriet, maar inmiddels is hij ingehaald door Keer op Keer 2. Verder speelden we heel veel Wingspan, Azul en Ticket to Ride. Deze foto was een van de vele warme juli-avonden in de voortuin. Lekker spelletjes doen tot de muggen je opvreten.

Het leukste en meest slopende deel van juli waren de twee weken op de Franse camping. Voor het eerst met een echte grote-mensen-tent, een stationwagen vol met spullen en uiteraard, een tas vol spelletjes. Het was echt heerlijk, maar ik moet zeggen dat kamperen met een tweejarige ook wel de nodige uitdagingen kent. Gelukkig zaten we op een camping vol jonge gezinnen en pasten we naadloos binnen het gemopper en gehuil dat zo vanaf 20:30 aanzwol boven het terrein, wanneer de peuters zwaar tegen hun zin de tenten in gedragen werden. Maar al met al was het heerlijk en hoop ik dat we volgend jaar weer mogen. Al denk ik wel dat we dan een busje moeten huren om alles te vervoeren.

Augustus

In augustus was het voor mijn gevoel alleen maar Heel. Erg. Heet. Ik ging een dag minder werken omdat mijn bekken het begaf en heb heel wat dagen met mijn voeten in een teiltje in de tuin gezeten. Of gewoon binnen met de gordijnen dicht en de ventilator aan.

September

September begon met een prachtige buitenbruiloft van vrienden. Een goede reden om weer eens iets feestelijks aan te trekken (een uur voordat we in de auto moesten zitten, stond ik met mijn dikke pens nog bij de Costes om deze jurk af te rekenen, omdat alles wat ik van tevoren had bedacht op de dag zelf stom was).

Ook in september: onze mini-babymoon naar een tiny house.

Oktober

Halverwege oktober had ik ein-de-lijk verlof. Mijn lijf en mijn hoofd waren er allebei heel erg aan toe. Grappig hoe dat werkt, want inmiddels heb ik eigenlijk best wel weer zin om weer lekker te gaan werken. Oktober had gelukkig nog een paar heel mooie dagen en hoewel mijn actieradius nogal beperkt was, konden we er toch nog af en toe lekker even uit. Zoals op deze mooie zondagmorgen in de herfstzon. Man en kind aan het spelen, ik met een cappuccino to go op een bankje.

November

En eind november, 8 dagen na de uitgerekende datum, was `ze daar dan eindelijk: ons tweede meisje, met haar lieve wipneusje, allerschattigste mondje en donkere bos met haar.

December

En zo vierden we een deel van de kerst: met een Zoombrunch met mijn familie aan de andere kant van het IJsselmeer. Precies zoals we ook Pasen vierden. Alleen kondigden we toen mijn zwangerschap aan en zat het resultaat daarvan nu aan tafel naast haar grote zus. Het was gezellig. Maar hoewel het, zeker met een pasgeboren baby, ook wel fijn was om eens een jaartje niet het halve land door te rijden met de feestdagen, hoop ik dat we volgend jaar weer gewoon weer lekker met zijn allen samen kunnen zijn.

En dat was 2020. Een gek jaar, maar zoals ik al zei, was het voor mij persoonlijk ook een heel mooi jaar. Ik ben me er van bewust dat ik in een enorm bevoorrechte positie zit. We zijn samen, hebben een fijn ruim huis, allebei een leuke baan die we ook vanuit huis goed kunnen doen, we zijn gezond en in onze omgeving is niemand zwaar getroffen door Corona. Natuurlijk heb ik ook echt wel wat te zeiken over 2020i: ik vond het zeker in de eerste lockdown enorm lastig om werk en privé te combineren, mijn zwangerschap was fysiek en mentaal een stuk pittiger dan de vorige, het herstel gaat langzamer dan ik wil en ik zou inmiddels mijn ouders wel weer eens willen knuffelen of een avondje aan een bar willen hangen. Maar de dankbaarheid overheerst. We hebben het goed samen, we zijn gezond en dat is het belangrijkste. Op naar 2021! Gelukkig nieuwjaar!