Tag

mama

Browsing

We gaan nu wel heel rap richting het einde van het jaar. Richting feestdagen en vooral richting deadlines, want deze zzp’er heeft ongeveer alles ‘voor de kerst’ aan d’r opdrachtgevers beloofd. En dat betekent nu: alle zeilen bij. Op nét te weinig slaap. Dat is een mooie samenvatting van mijn week, maar hieronder vind je de uitgebreide versie. Voor de liefhebber (hai mam!).

Maandag

Maandag had ik een heel leuke strategiesessie bij één van mijn opdrachtgevers. Zo’n lekkere ouderwetse geeltjessessie vol mooie plannen voor 2022. Daarbij komen er altijd meer dingen voorbij dan daadwerkelijk belangrijk voor de contentmarketingstrategie, maar dat maakt het ook heel leuk. En toen kwam ik thuis, loste mijn moeder af zodat ze voor het donker naar Noord-Holland terug kon en moest even schakelen van strategiesessie naar stempelsessie met de peuter. Hier was het inmiddels bijna etenstijd en had ik de baby (neehee, dreumes) maar even in de doek geknoopt om nog iets gedaan te krijgen. En mijn leuke kerstverlichtingtrappetje daar op de achtergrond? Die was “helemaal per ongeluk echt niet expres” van de vensterbank gevallen, aldus de peuter. En kapot.

Dinsdag

Over de nacht van maandag op dinsdag gaan we het maar niet hebben, maar dinsdagochtend ging ik er weer met frisse moed tegenaan. Er stond een ochtendje allergietest op de planning met de jongste en ik stond al vroeg voor een Groot Dilemma: krabben of fietsen door de kou? Het werd fietsen. Uiteraard. De ochtend brachten we dus volledig in het ziekenhuis door, maar de allergietest ging goed. Ze is nog steeds allergisch, bleek de nacht daarop.
’s Middags deden we spelletjes, gingen nog even een frisse neus halen en deden het verder vooral heel rustig aan.
Dinsdagavond werkte ik de eerste versie van de strategie van maandag uit en ging heel vroeg naar bed met dit prachtige boek.

Woensdag

Woensdagochtend liep ik al héél vroeg (om 5:15 om precies te zijn) buiten met de draagzak. Dan heb je nog wat aan je dag, hmm? Nee geintje, ik probeerde ook maar gewoon iets om te kijken of dát dan hielp tegen het huilen. En ik begon me inmiddels een beetje bezwaard te voelen richting onze buren na een turbulent nachtje. Toen we om half acht weer thuiskwamen zag de keuken er wel heel gezellig uit. De rest van de dag heb ik gewerkt, gewerkt en nog eens gewerkt.
En ’s avonds volgde ik een webinar van Eindelijk Slapen over doorslapen. De slechte nacht van dinsdag op woensdag was te verklaren vanwege de allergietest, maar voor andere nachten zouden wat nieuwe inzichten welkom zijn. Blijkbaar werkte het inspirerend (of was ze gewoon net als ik uitgeput), want er werd doorgeslapen! Verder haalde ik er niet zo heel veel uit, moet ik zeggen. We blijven het maar gewoon op onze eigen manier doen. Als ze 18 is, zal het wel beter zijn.

Donderdag

Ik begon de dag met een heerlijk wandelingetje in de vrieskou. Zo mooi!
En verder had ik een hele leuke digitale afspraak over een nieuwe samenwerking, typte kilometers aan een stuk en gunde mezelf ’s middags een warme chocolademelk. Weinig fotogeniek, wel lekker.

Vrijdag

Vrijdagochtend paste mijn schoonvader op en maakte ik van de gelegenheid gebruik om even een ochtendje buiten de deur te werken. Lekkere cappuccino, geroezemoes en een ander uitzicht dan mijn flamingobehangetje deden me goed.
En ’s middags was er tijd voor de meisjes. Okee, dat is niet helemaal waar, de peuter keek ook nog even een filmpje terwijl de baby sliep zodat ik nog een paar dingen af kon maken. Maar verder werd er gepuzzeld…
… en gingen we lekker lang naar de kinderboerderij. Daar stond dit superschattige schaapje.

Zaterdag

Zaterdagochtend was ik blij, want ik had best aardig geslapen, hoefde niks, dronk een kop koffie én we waren heerlijk binnen aan het rommelen met zijn vieren terwijl het buiten koud was.
En daarna gingen we even naar de markt voor kaas en brood. Altijd fijn.
En opa Oscar besloot na een week de kerstboom maar eens van dichtbij te bekijken. Vroeger sneuvelde er nog wel eens een balletje, maar ze vinden zichzelf tegenwoordig te oud voor die onzin.
En ’s avonds deden we een spelletje Pandemic met een glas wijn erbij.

Zondag

Niet verder vertellen, maar ik werkte de hele zondagochtend om twee artikelen af te maken. Maar ondertussen werd er boven ook hard gewerkt.
Ik geloof dat er ook een of andere F1-race was met een Nederlander? 😉
Wij hebben er behalve de vuurwerkshow van de achterbuurman toen de winst eenmaal binnen was, helemaal niets van gezien. Dit was veel leuker op een regenachtige zondagmiddag.
En ik sloot het weekend af met een gezellige Berlijn-bingo, georganiseerd door Emma. Geen bingo gescoord, maar het was wel gezellig!

Tot zover mijn week. Ik begin deze week met een gezellige mamadag en moet dan echt nog even flink knallen om alles af te krijgen, want de week daarna werk ik nog maar twee dagen. Christmas is comiiiing…

‘Het blijft niet zo’, zeg ik soms tegen mezelf als ik er even helemaal klaar mee ben. Als ik gewoon even niét voor wil lezen, geen vakantietje wil spelen, als ik even alleen naar de wc wil en geen zin heb om eerst een kwartier bezig te zijn met onderhandelen, jassen aan, laarzen zoeken en mutsen over mopperende hoofden trekken voordat we überhaupt eens een keer de deur uit zijn. Als ik om half drie ‘s nachts zuchtend mijn voeten op de koude vloer zet om een verloren speen terug te halen, te sussen en fluisteren dat het nog geen ochtend is. Als ik voor de derde keer op een ochtend een boterham sta te smeren waarvan ik weet dat ‘ie maar half opgegeten wordt. 

Als er geschreeuwd wordt om nog een hapje maar mama écht eerst moet blazen omdat het nog zo warm is, schatje. Als ik de godganse dag in de derde persoon over mezelf blijk te praten ondanks alle goede voornemens dat niet te doen. Als de net gepoetste wc binnen tien minuten doorweekt is met laten we hopen dat het water is. Als ik ondanks alle goede voornemens om ons huwelijk altijd bovenaan de prioriteitenlijst te laten staan, avond aan avond in slaap val op de bank zonder ook maar iets van romantiek. Als ik kortaf reageer op een peuter die eigenlijk niets verkeerd doet.

‘Het blijft niet zo. Ze zijn maar eventjes zo klein. De dagen zijn lang, maar de jaren zijn kort. Nog even en je verlangt naar deze periode, waarin ons gezin het middelpunt van de wereld is. Waarin er niemand anders bestond dan papa en mama. En okee, opa en oma en tantes en Paw Patrol. Maar waarin ze uiteindelijk altijd weer bij ons uitkomen. Probeer ervan te genieten, beweeg mee.’

Die eerste jaren van het ouderschap, ze zijn alles tegelijk. Loodzwaar en prachtig. Lachen en huilen. Overstromen van liefde en tegen de bank schoppen van frustratie. Engelengeduld en kortaf snauwen. Het duurt soms zo lang en tegelijkertijd weet ik dat het zo ga missen als ze eenmaal tien en twaalf zijn.

Ik zeg het omdat ik het anders soms even vergeet.