Tag

nijntje museum

Browsing

Sinds haar kleine zusje geboren is, doen de oudste (3,5) en ik bijna nooit meer iets met zijn tweeën. Waar we voorheen altijd samen op stap waren, moet ze de aandacht nu altijd delen met haar kleine zus. Of we splitsen het gezin op, waardoor ze alleen met haar vader is, want meestal gaat ‘de baby’ met mij mee. Het voelde alsof we langzaam uit elkaar groeiden, mijn oudste en ik. De band die in haar eerste tweeënhalf jaar zo vanzelfsprekend was, begon een beetje te scheuren. Het werd papa boven mama. En dat doet best een beetje pijn.

Maandagavond bedacht ik me waar het aan lag: we waren in geen maanden met zijn tweetjes op stap geweest geweest. Er is altijd een klein zusje dat ervoor zorgt dat we niet een hele dag van huis kunnen, dat ook aandacht wil, dat moet slapen. Het was tijd voor een dagje volle aandacht. En een uitje, want daar knapt onze extravert altijd enorm van op.

Dus terwijl papa thuis bleef met kleine zus, gingen wij samen op pad. Zij en ik. Zoals dat vroeger ook was. Maar dan niet naar de plaatselijke kinderboerderij, maar naar een Andere Stad. Met de trein. Eerst met de bus naar het station, wachten op de trein, met de trein naar Utrecht, lopen langs de grachten, naar het nijntje museum, een pannenkoek eten en toen weer terug met de trein en bus.

De trein was spannend, dus ze wilde op schoot en we keken samen uit het raam. We hadden alle tijd om voor te lezen uit het heerlijke sprookjesboek van Paul Biegel, zonder dat zus erdoorheen schreeuwde. In Utrecht leek het lente, er voer een schip door de gracht dat het oud papier ophaalde, het nijntje museum was leuk en interactief en na een eerste rondje langs alle onderdelen aten we een taartje en gingen nóg een keer. We hadden de tijd voor onszelf.

Ze mocht een cadeautje uitzoeken in de museumshop en was intens gelukkig met een sieradenkistje met een muziekje en een draaiend nijntje. Ze zocht een cadeautje uit voor haar kleine zusje. De pannenkoek na afloop was groot en voorzien van Smarties, het restaurant had een poes die onder onze tafel kwam zitten. De peuter huppelde en zong en wilde af en toe een stukje getild worden, maar liep daarna weer zelf mee. Zingend.

Ze genoot. En ik ook.

Misschien nog wel het meest toen ze op de terugweg weer bij me op schoot kroop en, net zoals ze deed toen ze nog heel klein was, in een diepe slaap wegzakte.