Tag

Splitlevelleven

Browsing

Oh jongens, de tijd vliegt. Week 36 van 2020, we zijn al ver over de helft. Ik heb mijn eerste zak kruidnoten soldaat gemaakt. Ik vind het een bizar idee dat ik over vijf weken al met verlof mag, al is mijn lijf (en verwarde hoofd trouwens ook) er wel aan toe. Dit was mijn ruige week.

Maandag

De laatste dag van augustus en het was een vrije maandag. Ik was lekker thuis met de smurf en we bakten hysterische cakejes. Een prima begin van de week dus.

Dinsdag

Mijn vaste vrije dag, maar omdat ik gister vrij was, was ik vandaag aan het werk. He-le-maal in de war was ik. Toen ik thuis kwam, waren er heel veel pakjes. Waaronder iets in een doos gevuld met piepschuim vulling. Ik koken, peuter alles uit de doos trekken en toen het eten klaar was, zei ze: “Kun jij opruimen mama? Is hard werken.” Ok, is goed.

Woensdag

Kantoor & koffie <3
Eigenlijk moest ik woensdagavond aanwezig zijn bij een liveshow als redacteur, maar last-minute bleek mijn aanwezigheid overbodig en kon ik lekker thuis blijven. Niet slecht, want na 19:00 is mijn energielevel laag-laag. Dus volgde ik de show op de bank, appte ondertussen met een collega over wat teksten (redigeren via Whatsapp, hartstikke handig) en knoopte ondertussen een pompomslinger in elkaar.

Donderdag

Spannend he? Weer een kantoordagje.

Vrijdag

Ik werd er heel chagrijnig van dat ik steeds zo moest zoeken naar kleren die ik nog wel pas met mijn zwangere pens, dus gooide ik alles uit de kast, verplaatste dat wat ik nog pas naar de onderste plank en dat wat ik ooit weer hoop te passen naar boven. Lekker overzichtelijk.
En toen ik toch bezig was, schroefde ik na 2 jaar eindelijk eens de handgrepen op de kast.
Vrijdagavond hadden we een snackdiner met salade, bitterballen, een halve pizza en Turks brood met smeersels. Hartjes voor de bieten-geitenkaasdip en pittige zoete-aardappelspread van de Appie. Alcoholvrij wijntje erbij en je hoort me niet meer.
En daarna stortten we ons op het in elkaar zetten van een Yoda van LEGO. Ik zocht de kleine stukjes uit en mijn wederhelft bouwde. True crime podcast erbij, heerlijk.

Zaterdag

Het project van deze zaterdag: de kast voor de baby. Omdat we geen kledingkast konden vinden die leuk én betaalbaar was, besloten we over te gaan tot een IKEA hack. Dit is het voorlopige resultaat.
En kleine meisjes worden groot, onze peuter ging naar een eenpersoonsbed! Die moest ook nog even in elkaar gezet worden, maar ook dat is gelukt.

Zondag

We hadden weinig gepland, want we wisten niet hoe de nacht zou zijn, met S. voor het eerst in haar nieuwe bed. Maar het ging supergoed en om 6:45 werden we allemaal in ons eigen bed wakker, na een héle nacht slaap. Zalig. Dus tijd om van het mooie weer te profiteren met een boswandeling.
Ik hou zo van het bos.
De rest van de zondag deed ik weinig meer dan de boodschappen en een dutje op de bank.
En koken met toeschouwers. De mannen wisselden elkaar braaf af op het krukje.

Had jij een goede week?

Week 35 is alweer voorbij! En terwijl ik dit typ, op de laatste dag van augustus mét thee en pepernootjes, moet ik zeggen dat ik behoorlijk uitkijk naar de herfst. Net als half Instagram en blogland, want online vliegen de pompoenen, kruidnoten en koppen thee je om de oren. Snap ik. Maar aan de andere kant probeer ik ook nog maar te genieten van het prima nazomerweer. Vanmorgen konden we lekker zonder jas naar de speeltuin in het zonnetje en dat zijn momenten waar ik ergens in februari enorm naar uit kan kijken. Zo heeft ieder seizoen zo zijn charmes. Enfin, tijd voor een terugblik op deze laatste week van de meteorologische zomer. En die was behoorlijk druk. Kijk maar.

Maandag

Een hele goede maandag! Harry heeft er zin in. De man brengt S. naar de gastouder en ik stuur mezelf naar boven voor een dagje thuiswerken. Het is een productieve dag en om 16:30 klap ik tevreden de laptop dicht om nog even een online lesje zwangerschapsyoga te volgen.
‘s Avonds eten we dit. Jamie Olivers Turkse pizza’s.
En daarna ga ik nog even een rondje wandelen. Een klein rondje, want mijn bekken werkt echt niet mee. Mijn humeur trouwens ook niet.

Dinsdag

Mamadag! Maar het is maar een halve, om half twaalf breng ik S. naar haar oma, want die wilde graag nog een middagje met haar kleindochter de vakantie afsluiten. Dat mag natuurlijk. Ik doe ondertussen een dutje, rommel wat in huis en ga eind van de middag naar de verloskundige om mijn vorige bevalling door te spreken, ter voorbereiding op mijn volgende bevalling. Het is een fijn gesprek. Ondertussen blijft S. bij opa en oma eten, gaan de man en ik even naar IKEA en sluiten we met zijn tweetjes de dag af bij onze favoriete pizzeria in ons oude buurtje. Om half negen tillen we een slapend kind in de auto en leggen haar thuis weer in bed. Een mooie dag.

Woensdag

Was de hele dag op kantoor, kwam thuis, ging eten, zag deze mooie zonsondergang en ging naar bed. Einde.

Donderdag

De donderdag begon met een MT-overleg buiten de deur (met kroketten for lunch, dus sowieso geslaagd) en ging over in een middagje hard typen op kantoor en daarna een verrassingsborrel voor een collega. En voor mij is die borrel er eentje om het weekend in te luiden, want dat was voor mij begonnen!

Vrijdag

Op je bijtankdagje nieuwe schoenen kopen met een peuter die winkelen haat, is niet echt een goed idee. Maar na een enerverende ochtend in de stad doen we samen een dutje van ruim tweeënhalf uur en daarna ziet de wereld er een stuk zonniger uit. Mijn moeder komt S. halen, want wij gaan een weekendje in huis aan de slag en dan is het wel zo fijn om je handen vrij te hebben. Mijn hormonen zijn het er niet zo heel erg mee eens dat ik mijn kind uit handen geef, ook al is het bij mijn eigen moeder en zusje, dus ik leid mezelf maar af met het opvouwen van de babykleertjes in maatje 50 en 56. Slaat nergens op, want ik ga het ongetwijfeld allemaal nog een keer wassen en dan nog een keer opvouwen, maar het is fijne bezigheidstherapie.

Zaterdag

Klusdag! Hier ben ik met mijn grote vriendin Makita aan de slag om extra opbergruimte in de garage te maken. Ik heb vorige week eens wat prijzen opgevraagd van externe opslagboxen, maar aan de hand daarvan besloten we om dan maar flink op te ruimen en in ons eigen huis wat meer opbergruimte te klussen. Scheelt bijna 800 euro per jaar.
Before….
After! Alles past erin, we weten weer wat we allemaal hebben én we hebben meer ruimte voor boodschappenvoorraad. Het zou kunnen dat ik sinds zaterdag elke dag even in de garage ga kijken hoe netjes het is.
Daarna heeft mijn wederhelft alle spullen uit het kantoor dat nu babykamer wordt naar de rommelkamer die nu kantoor wordt versleept. Dit is de nieuwe thuiswerkplek. Het is nog niet af, maar het begin is er!
En toen ook maar een beginnetje gemaakt met de babykamer. Roze it is! De rest van de zaterdag hebben we he-le-maal niks gedaan, ik was gesloopt.

Zondag

Na het uitslapen, koffie en een boek in bed en toen nog maar even omdraaien (terwijl we bleven herhalen dat we dit voor S. gewoon elk weekend deden en hoe ongelooflijk dat was), toch maar uit bed. We klussen nog een verhoger voor de vintage commode in elkaar, want een werkhoogte van 80 centimeter is net te weinig voor ons lange slungels.
Wachten tot de man klaar is om te vertrekken. Kind ophalen, yes! Eind van de middag doen we nog even een borreltje en pizza bij schoonzus en zwager en zondagavond lees ik Twilight voor de 17e keer. Het was een goed weekend.

En nu is het maandag. Een vrije maandag, heerlijk. Morgen begint mijn verlofvervanger en begin het Grote Inwerken. Nog maar 6 weken werken, gek idee! Fijne week 🙂

Dit huis is niet ons droomhuis. Genuanceerder: het huis is leuk, maar de plek past niet bij ons. Dat vermoeden we al toen we het eind 2018 kochten. We wilden graag weg uit ons oude huis omdat we snakten naar wat meer ruimte, maar wisten ook dat we de wijk een twijfelgeval vonden. We besloten het gewoon te gaan proberen. Als het niets was, konden we altijd weer verhuizen.

Afgelopen winter wist ik het zeker: Ik Moest Hier Weg. Alles stond me tegen. Van die eeuwige wind aan de rand van de polder tot ons kleine tuintje en van de lelijke wc tot onze straat waar niets gebeurt behalve dat soms een paar ganzen het verkeer ophouden. Dat mijn schoonvader zijn huis wilde verkopen kwam dan ook als geroepen. Weg hier!

De afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met plannen maken, ideeën becijferen, hypotheken uitzoeken en schetsen maken van hoe we dat huis dan wilden inrichten. Tot het getaxeerd werd, de taxatiewaarde behoorlijk hoog uitviel, de kosten voor de verbouwing dat eigenlijk ook deden, en er geen aannemer te bekennen was die op relatief korte termijn tijd had. Met een beetje pijn in mijn hart, want ik zag onszelf al helemaal zitten in dat volledig verbouwde nieuwe huis, zei ik tegen mijn wederhelft: ‘ik denk niet dat we het moeten doen.’

Hoe langer ik namelijk nadacht over die verhuizing, hoe meer stress ik ervan kreeg. Niet alleen van het financiële plaatje, want dat kunnen we in theorie wel betalen, maar vooral van Het Gedoe. Als we begin volgend jaar wilden verhuizen, moesten we namelijk ook dit najaar ons huis verkoopklaar maken en verkopen. Met een dikke buik (ik) en een nieuwe baan met behoorlijk wat reistijd (hij). Bovendien betekende die verhuizing ook het managen van een enorme verbouwing waarin we, gezien de kosten, nog niet eens alles konden doen wat we graag wilden. Om nog maar niet te spreken van het inpakken van tientallen dozen en het plannen van een verhuizing met een jonge baby en een peuter. Als we niet gingen verhuizen hoefde dat allemaal niet. En ineens viel er een last van mijn schouders: ongemerkt had de gedachte aan die aanstaande verhuizing en verbouwing me enorm veel stress opgeleverd.

Ik keek nog eens om me heen. Naar de groene boomtoppen vanuit onze woonkamer op de eerste verdieping. Naar de ganzen die gemoedelijk achter elkaar aan door de sloot zwommen. Naar onze gezellige woonkamer en de boekenplanken in de eetkamer. Het licht dat zo fijn naar binnen valt. Naar de elektrische bakfiets die me zonder al te veel inspanning naar de bewoonde wereld brengt en die we veilig en droog in onze eigen garage kunnen zetten. Naar alle ruimte die we hebben, ook als er straks twee kindjes zijn. Naar ons tuintje dat weliswaar klein is, maar dat ook bovenstaand uitzicht heeft en op steenworp afstand ligt van een kinderboerderij en wandelpaden. Eigenlijk hebben we het hier best goed. Dus voorlopig blijven we hier nog maar een tijdje zitten.

Al wil ik nu wél alles afmaken in huis. Van die oerlelijke wc tot de rommelkamer. Maar dat gooien we maar op nesteldrang.

Na de verzengende hitte van de afgelopen twee weken, typ ik dit eindelijk weer met een lange broek aan. Niet dat het écht nodig is, maar het kan wel. En daar gaat het om. Week 34: het voelt alsof de zomer nu bijna voorbij is, al gaan er ongetwijfeld nog een paar warme weekenden komen. Misschien nog wel tot ver in oktober, wanneer niemand er meer zin in heeft. Deze week was het in ieder geval nog volop zomer. En dit was wat ik deed.

Maandag

De week begon met een duo-interview in Amsterdam voor het eigen magazine van mijn werk. Voor mij een nieuwe vorm van interviewen, waarbij ik als een gesprekleider (en okee, opschrijver) fungeerde, maar de twee geïnterviewden met elkaar in gesprek gingen over hun werk en ambities. Leuk om eens te doen! Dit was tijdens de bijbehorende fotoshoot onder lichte tijdsdruk, want achter mij doemde een enorme onweersbui op, dus we hadden precies 25 minuten.

Dinsdag

Op mijn mamadag deden we het rustig aan: opstarten met een tijdschrift voor mij en een filmpje voor la petite, een rondje kinderboerderij, lekker lunchen, een middagdut voor beiden en daarna nog even lekker naar buiten met de loopfiets.

Woensdag

Om kwart voor 8 stond ik al bij de stort om een enorme berg karton en andere zooi af te voeren. Mijn nesteldrang begint serieuze vormen aan te nemen en alles moet opgeruimd, af en klaar voor de baby. Dit zijn overigens wel acties waar ik later spijt van heb, want mijn bekken vind dit echt niet leuk meer.
De rest van de dag spendeerde ik hier; lekker thuis aan het werk.
Dit supersfeervolle kantoor annex washok moet de babykamer worden. De commode is er klaar voor, maar de rest van de kamer nog niet helemaal. Dat zijn dus dingen waar mijn nesteldrang helemaal van op hol slaat.

Donderdag

Dagje naar kantoor en externe afspraken: hoi 27-weken-buik!

Vrijdag

Vrijdag, bijtankdag. De smurf naar haar opa, ik nog een klein beetje werken met koffie en een chocolaatje. En daarna spullen inpakken, want…
… we gaan naar mijn ouders! En natuurlijk staat de brug bij Lelystad open, zoals altijd tussen april en oktober.
Heel klein rondje Hoorn. Sinds ik er niet meer woon en bijna nooit meer in de haven en het centrum kom, voel ik me met de keer meer toerist. Ineens valt me op hoe mooi het eigenlijk is.
En dat moet ik natuurlijk ook aan mijn eigen nageslacht meegeven. Bootjes kijken op het Houten Hoofd.
En we sluiten af met een ijsje.

Zaterdag

Na een rustige ochtend bij mijn ouders thuis, ga ik zaterdagmiddag met S. en zus naar Sprookjeswonderland. Ik geniet van het verwonderde koppie van mijn tweejarige in het Sprookjesbos, geniet van haar schaamteloze dansjes bij ieder muziekje dat ze hoort, verbaas me over haar dapperheid en ben blij dat mijn zusje mee is om mee te gaan in de attracties waar mijn zwangere lijf niet meer in wil. Een heerlijke middag.
En ‘s avonds verlies ik genadeloos een potje Monopoly van mijn moeder en zusje.

Zondag

Zondagmiddag wilden we eigenlijk even snel wat dingen halen bij IKEA, maar bij het zien van de rij voor de ingang zijn we maar doorgereden naar het park. Stukken leuker en veel minder druk.

En nu is het zondagmiddag 17:00, drink ik alcoholvrije gin-tonic, eten we Hamka’s, kijkt de peuter Nijntje, leest de man een boek en ga ik zo eens lekker bietjesrisotto maken. Het was een fijne week.

Als ik nadenk over wat ik het leukste vind aan mijn oude blogs teruglezen, zijn het de kleine dagelijkse dingen. De dagboekjes. Je doodnormale leven dat nu je op deze manier leeft, maar er over een paar jaar weer heel anders uitziet. Gewoontes veranderen, er komen mensen bij en er gaan mensen weg en huizen, spullen en banen wisselen. De dingen die je niet vastlegt voor je fotoboek, maar wel heel waardevol zijn. Daarom vind ik het leuk om weer eens een tijdje bij te houden hoe het dagelijks leven er nu uitziet. Om later eens op terug te kijken en te zeggen: ‘weet je nog, toen?’. Dus dit was week 33 van 2020. En jongens, wat was het warm he?

Maandag

Toen ik maandag thuiskwam van een dagje kantoor, was de schoonmaakster geweest. Dat vind ik echt de ultieme luxe: thuiskomen in een schoon huis waar je zelf niks aan gedaan hebt. En toen had ze ook nog eens mijn Mount Everwash opgevouwen. Zo fijn <3

Dinsdag

Mijn vrije dag! Om half negen zaten S. en ik al op de bakfiets naar de plas, op zoek naar verkoeling. Daar was het heerlijk, de enige anderen waren andere moeders met peuters. Da’s het leven tegenwoordig. Na een broodje en een dutje (van beide partijen), hebben we het waterballet voortgezet in de tuin. Ik een klein voetenbadje en zij de wasmand vol met water. Beetje zuinig zijn met water is wel verstandig met deze temperaturen.

Woensdag

Dagje aan het werk onder de airco op kantoor. Heerlijk.

Donderdag

Mijn zwangerevrouwenbijtankdagje, dus lekker home alone vandaag. S. naar de opvang, man aan het werk, ik doe een dagje rustig aan. We ontbijten sinds maart altijd met zijn drietjes aan tafel, maar na een uurtje yoga vind ik het wel weer tijd voor een tweede ontbijt. Daarna klap ik binnen de laptop nog even open voor wat werk.
Na een middagdutje (dat mag op bijtankdag) geef ik toe aan mijn nesteldrang en start met Project Commode: het opknappen van een oude ladekast die nog van mijn opa en oma is geweest. Eerst maar eens grondig poetsen, want zelfs met dit tweede sopje komt er nog een heleboel vuil af.
En eindelijk, eindelijk komt er dan een beetje verkoeling.

Vrijdag

Vrijdagochtend is de tuin heerlijk opgefrist. Lekker!
Opa bij S., ik ga weer een dagje naar kantoor. Vandaag is dit mijn werkplek, lekker rustig in een huisje. Als Head of Copy hou ik me de hele dag bezig met teksten en concepten. Op deze vrijdag werk ik een Prinsjesdag-concept uit voor een klant en schrijf een blog over Instagram Reels. Daarnaast een bergje mail weggewerkt, het voorbereiden van een interview voor maandag en een klein redigeerklusje. Om 17:00 klap ik de laptop dicht.
En ik beland midden in een onaangekondigde hoosbui. Lekker fris het weekend in, zullen we maar zeggen.

Zaterdag

Zaterdagochtend begin met een ritje naar de dierenarts. Ik vind Harry al sinds vrijdag een beetje sloom en niet zichzelf en wil hem voor de zekerheid even laten checken. Hij blijkt een beginnende longontsteking te hebben en na een kwart liter vocht en een injectie tegen de misselijkheid zodat hij weer wil eten, mag ik hem weer mee naar huis nemen met een flinke antibioticakuur. Arm jongetje. Gelukkig knapt hij aan het eind van de middag weer op.
Na de enerverende ochtend gaan we ‘s middags nog even een stukje fietsen. We belanden in Hattem, bij IJsboerderij IJscowd, Na het ijsje kijken we nog even in de stal.

Zondag

Taart, want mijn wederhelft is jarig!
En we sluiten het weekend af met een (alcoholvrij) biertje in de tuin. Op zondagmiddag kijken we meestal een filmpje en die hebben voor de gelegenheid ook maar naar de tuin verplaatst.

Dat was week 33: warm, sloom en toch nog best productief. Voor zover dat gaat met mijn bolle buik, het slaapgebrek en gammele bekken 🙂

Wij wonen in een huis met vijf trappen en zes halve verdiepingen. Een splitlevelwoning. En hoewel ze volgens dit artikel hopeloos uit de mode zijn, zijn wij heel blij met ons huis.

De indeling van ons huis
Als je bij ons binnenkomt door de voordeur, kom je binnen in de gang met een toilet. Daarnaast is de keuken. Wanneer je vanuit de keuken de trap naar beneden neemt, kom je op de verdieping met de logeerkamer en de garage. De verdieping daarboven is de eetkamer. Vanuit de eetkamer kom je in de woonkamer, vanuit de woonkamer op de eerste slaapverdieping met twee slaapkamers en helemaal boven is de badkamer en onze slaapkamer.

Al die trappen
Om ergens te komen, moet je dus een trap op. Of af. Tijdens de verbouwing ging ik als een hijgend hert het huis door omdat ik al dat traplopen niet gewend was. Het leverde me serieuze spierpijn op. Maar inmiddels hebben we een ijzeren traploopconditie en ren ik fluitend van de garage naar de slaapkamer en weer terug. Al denk ik liever twee keer na of ik alles mee naar beneden genomen heb.

En al die traphekjes
Met een ondernemende dreumes en een heleboel trappen ontkom je niet aan traphekjes. We hebben er inmiddels vier verzameld. Twee om de woonkamer volledig af te sluiten (als een reusachtige box), eentje om te voorkomen dat ze van de keuken in de garage stort en eentje in de eetkamer. Maar het is meer om ongelukjes te voorkomen dan dat ze traplopen heel interessant vindt. Ze zit liever op de onderste trede haar rozijntjes uit te strooien.

Troep centraal
Een groot voordeel van veel kamers is dat je de troep kunt centraliseren. Als het in de keuken een bende is, ga je in de woonkamer zitten en vice versa. Speelgoed ligt hier nooit door het hele huis, maar alleen in de woonkamer. En als je visite hebt, kun je altijd kiezen uit de keuken, de eetkamer of de woonkamer.

Tocht
Het enige grote nadeel aan dit huis is dat het hele trapgat van boven tot onder open is. En dat zorgt ervoor dat het soms wat kil aan kan voelen. De truc is om de deuren van de slaapkamers goed dicht te houden, zodat de warmte in de woonkamer blijft hangen. Dan is het prima te doen. We stoken niet veel meer dan in ons oude jaren-dertig-huis en zitten gemiddeld ruim onder het gasverbruik van een gemiddeld rijtjeshuis. De woonkamer ligt op het zuiden en daardoor helpt de zon vaak een handje bij de verwarming overdag.

Kortom: liefde voor het splitlevelhuis. Toegegeven, die speelse indeling moet je smaak zijn en je kunt er vermoedelijk niet tot je tachtigste wonen zonder vijf trapliften te laten installeren, maar je krijgt er wel heel veel ruimte voor terug. En een strakke kont.

Sinds februari 2019 woon ik, met mijn man en kind, in een huis uit 1998. Een nieuwbouwwoning in een grote Vinexwijk waarvan er duizenden in Nederland staan. Maar omdat wij de stap van een knusse jaren-dertig-wijk naar nieuwbouw al best groot vonden, wilden we graag een huis met iets bijzonders. En zo kwamen we uit bij een splitlevelwoning: een huis met vijf trappen en zes verdiepingen.

Van blokkenthuis naar thuis
Er is best wat tijd in gaan zitten om deze blokkendoos aan te passen aan onze smaak. En nog is het nog niet helemaal míjn huis. Net zoals dat het nog niet helemaal míjn wijk is, die Vinex. En daarom kwam ik op het idee om weer te gaan bloggen: om die laatste loodjes vast te leggen, het inburgeringsproces een beetje te ondersteunen en het huis wat meer te gaan waarderen in haar vierkante niksigheid.

Wat vind je hier?
De hashtag #splitlevelleven gebruik ik sinds de sleuteloverdracht om ons leven in onze persoonlijke flat weer te geven. En eigenlijk vond ik het ook wel een toepasselijke titel voor deze blog, want hier vind je straks voornamelijk artikelen over dingen die binnen de muren en trappen van ons huis plaatsvinden. Interieur voert de boventoon, maar ook spelletjes, het moederschap, fotografie, duurzaamheid, besparen, lekker (vega(n)) eten en drinken en klussen komen aan bod.

Persoonlijk bloggen
Splitlevelleven voelt soms ook wel als de juiste term voor de fase waar ik nu inzit: aan de ene kant volop moeder, aan de andere kant ook druk met werk en een sociaal leven. De behoefte aan rust en de drang naar de drukte van de stad. En ook de zoektocht naar de balans tussen gemak en duurzaamheid. Bovenal wordt dit dus een persoonlijke blog. Want er zíjn al zoveel blogs over interieur, eten, momlife en hotspots. Het enige wat nog echt uniek is in blogland, ben ik zelf. En daarom kom je hier vooral veel van mijn leven tegen. Het wordt een puzzel, want zowel de dochter als de man komen daarbij niet herkenbaar in beeld, terwijl zij wel een groot deel van mijn leven zijn. Maar ter compensatie zijn er wel twee katten.

Hopelijk zie ik je nog eens terug!

Follow my blog with Bloglovin