Tag

sporten

Browsing

Ik ben geen achttien meer. Sterker nog: ik ben 31 en heb twee kinderen gekregen. En daarom ziet mijn lijf er ook niet meer uit als toen ik achttien was. Ik heb een moederlijf.

Moeder natuur was redelijk mild voor me. De striae bleef me op wat barstjes aan het einde van mijn zwangerschappen na bespaard, mijn buik slonk na een half jaar borstvoeding ongeveer terug naar dezelfde proporties en mijn borsten zijn niet gaan hangen, maar gewoon opgelost in het niets. Het kon erger. 

Maar toch ziet niets van mij eruit zoals het eruit zag. Het is zachter en een beetje voller. Dat vind ik niet zo heel erg, geloof ik. Maar wat me wel stoorde is dat ik zo’n ongelooflijk slappe hap geworden was. Vóór mijn eerste zwangerschap reed ik redelijk fanatiek paard. En hoewel er mensen zijn die beweren dat het paard al het werk doet, doet het echt een heleboel voor je lijf. Voor je core, met name. Tussen de twee zwangerschappen in deed ik weinig sportiefs en na mijn bevalling van vorig jaar (korte samenvatting: in krap 4 uur een baby van 4,5 kilo gelanceerd) bleef ik ook een poosje weg bij alles wat intensiever was dan een rondje wandelen. Maar ja, zo lang niksen, dat hakt erin. Conditioneel kom ik nog aardig mee (thanks to een huis met zes trappen), maar qua spierkracht en strakheid was het echt een drama. Dat moest anders. 

Dus vorige week volgde ik een proefles bootcamp. Dat leek me altijd vreselijk, onder leiding van zo’n schreeuwende instructeur jezelf afbeulen in de stromende regen op een of andere parkeerplaats. Maar goed, van klagen wordt je ook niet strakker, dus het moest maar. 

We vielen met ons neus in de boter, want de juf voorspelde een “lekker pittige training”. Daar was geen woord aan gelogen. Ik weet niet precies hoe vaak ik met een kettle bell gezwaaid heb en hoeveel miljoen lunges, squats en buikspieroefeningen ze me liet doen, maar ik was ge-sloopt. En ik moest tegelijkertijd toegeven dat het eigenlijk best lekker was. In de frisse buitenlucht een uurtje álles geven en dan tevreden naar huis. Ze schreeuwde trouwens ook niet tegen me, dat hielp enorm.

Ik heb vier dagen gruwelijke spierpijn gehad, maar ik heb geloof ik wel een nieuwe hobby gevonden. Deze winter ga ik lekker bootcampen. In weer en wind. En toen ik vanmorgen op een parkeerplaats in de stromende regen mijn oefeningen afwerkte, voelde ik me even best wel stoer. Want mijn moederlijf mag er zijn, maar dan wel een beetje sterker alsjeblieft.