Tag

tekstschrijver

Browsing

Hallo! Ik heb iets nieuws bedacht: elke maand 20 foto’s van de 20ste van de maand. Met een ouderwetse plog een inkijkje in mijn dynamische bestaan als tekstschrijver/moeder/mens van vlees en bloed. Leek me leuk. Dus ik heet jullie van harte welkom op woensdag 20 april 2022. Een dag die totaal niet representatief is voor mijn dagelijks leven (want daarin typ ik beduidend meer en rijd ik bijna nooit half Oost-Nederland door), maar goed: de 20ste is de 20ste, dus let’s go.

06:38. Goedemorgen! Vannacht waren we tussen 01:00 en 3:30 allemaal wakker vanwege prangende vragen over husky’s, een klein hongertje, een snotneus, te warm/te koud, een lawaaimakende zus (waar allebéi de zussen last van hadden, dus ik denk dat: ‘als jullie allebei gewoon stil zijn is er geen probleem’, maar zo werkt dat blijkbaar niet) en een kat die van alle consternatie nog een ererondje over het grote bed liep en daarmee definitief de slaap verdreef. Kortom: om 06:38 had niemand zin om op te staan. Maar goed, het moet toch.
07:14. De kinderen zijn aangekleed, ik ruim de vaatwasser leeg en dek de tafel terwijl de wederhelft zich aankleedt. Hij doet zo deel 1 van het ontbijt terwijl ik snel douche en make-up en aanschuif voor deel 2. Soms lees ik wel eens dingen over mensen die journalen en mediteren ’s ochtends. Vind ik mooi. Ik sta daar vrij ver vanaf.
07:45. Aangekleed, opgemaakt en bijna voorzien van een kapsel.
08:22. Kind afgeleverd bij mijn ene schoonvader, nu door naar de andere schoonvader om een auto op te halen. En hopelijk een kop koffie te scoren.
08:36. Yes, er was tijd voor een bakkie. Nu in dit scheurijzer op naar Haaksbergen voor de eerste afspraak van de dag. Ik probeer de laatste tijd zoveel mogelijk met de trein te doen, maar de driehoek Zwolle – Haaksbergen – Velp – Zwolle zou een soort driedaags avontuur worden met het ov, dus dan maar met de auto. En eigenlijk is dat ook soms best lekker, in je eentje door de provincie scheuren met een podcast in de oren.
10:01. Gehaald! Koffie bij mijn eerste opdrachtgever van vandaag, die ik ga helpen met vacatureteksten. Leuk om een nieuwe branche te ontdekken! We voeren een gesprek tussen drie uitgestalde caravans, zittend op tuinstoelen onder een parasol. Helemaal op de camping.
12:28. We lopen een rondje door de showroom en de werkplaatsen, ik praat met medewerkers en we spreken af dat ik eind van de week met een eerste voorstel kom. Nu door naar Velp voor mijn volgende afspraak. Ik stop in Lichtenvoorde om even te lunchen en om mijn afspraak voor te bereiden. Ik was hier eind vorig jaar al eens geweest voor een afspraak en het lag precies op de route, dus nu kom ik voor de tweede keer in een jaar op een plek waar ik daarvoor nog nooit was geweest. Geestig.
12:36. Lunch!
13:15. Nog even een rondje in de zon en dan de auto weer in.
13:58. Hallo Velp! Mijn volgende afspraak is bij een organisatie in de bouw voor nieuwe webteksten. Een leuke puzzel om een mooi, doch nogal abstract merkverhaal te vertalen naar concrete teksten. We bekijken de opzet van de nieuwe website en maken werkafspraken. Mooi!
15:07. Ik ga richting huis, maar niet voordat ik even op Google Maps heb gekeken of er een kringloop in de buurt is. Ik bof, want er is er eentje vlakbij met de klinkende naam De 2e ronde.
15:15. Ah, echt zo’n ouderwetse rommelkringloop. Top. Veel mooie oude meubels (maar mijn huis is vol) en ik zie nu op de foto ineens een hele mooie schemerlamp die ik in het echt volledig over het hoofd gezien heb. Jammer. Ik koop wel een grote ronde spiegel voor in de wc voor een tientje.
15:57. De auto wilde benzine en ik wilde een ijsje. Dus in goed overleg zijn we even gestopt.
18:06. En doorrrr! Kind 2 opgehaald, bij de man geverifieerd of hij kind 1 ophaalt (deed ‘ie) en koken. Ik had me verheugd op vegan Turkse pizza’s, maar het werd even snel een pastaatje met champignons, spinazie en Boursin. Ook prima.
18:08. Ondertussen at de dreumes de kattenbrokjes op, dus die heb ik met een cracker (“KOEKIEEE!”) en twee paardjes in haar stoel geparkeerd.
18:54. Nog even aftanken en dan naar bed.
19:10. Heeeeel even zitten, maar niet te lang want dan wil ik niet meer opstaan.
20:14. En ik had me voorgenomen om vanavond mijn kast lente- en zomerproof te maken, dus ik sta weer op. Eerst alles op de grond, dan alle dikke wintertruinen eruit en de zonnige kleren erin. Kom maar doorrrr met die lente. Ik zou overigens compleet ongeschikt zijn voor een capsule wardrobe, zoals je ziet.
20:33. Ik werk mijn mail bij, verwerk feedback op een script en een DM zodat de vormgever daarmee aan de slag kan en schrijf dit blogje.
22:05. Mooi geweest! Laptop dicht, make-up eraf, nog even lezen en dan lekker slapen. Morgen weer een dagje kalm achter mijn bureau. Ook heel fijn.

Hoe was jouw woensdag?

Ik heb van 2008 tot 2012 journalistiek gestudeerd. En hoewel mijn man en ik grappend volhouden dat het enige nuttige dat we eraan overgehouden elkaar is, heb ik toch best wat geleerd. Al was het misschien niet altijd datgene wat er in het curriculum van de opleiding stond. Enfin: hierbij de wijze lessen uit mijn hbo-tijd.

1. De journalistieke basics blijven je altijd bij
Het eerste jaar journalistiek startte met een blok krantenjournalistiek. En hoewel me vrij snel duidelijk was dat ik nooit bij een krant wilde werken, was de basis van journalistiek wel heel goed om te leren. Nieuwsberichten opbouwen (5xW+H: wat, wie, waarom, waar, wanneer en hoe), oprolbaar schrijven, koppen maken, bronnen zoeken (‘1 bron is geen bron’), redactievergaderingen organiseren, feedback geven en ontvangen, interviewen: allemaal dingen die ik daar ooit leerde. 

2. Zorgvuldige eindredactie is het verschil tussen een roast en een goed cijfer
Ik had ooit een docent (hallo GJ) die je genadeloos voor lul zette bij het spotten van een dt-fout. Niet aardig, wel leerzaam. Want daardoor leerde je om je teksten nog eens zes keer na te kijken voor je de boel inleverde. En dát zouden meer mensen moeten doen.

3. Ik wil copywriter worden
In 2008 leidde de opleiding journalistiek nog op voor de vorige eeuw. Krant, radio en televisie waren de drie heilige gralen. Aan internet werd nauwelijks aandacht geschonken en alles wat commercieel was stonk. Ik had echter al vrij vroeg door dat ik met een carrière bij de lokale krant nooit een hypotheek zou kunnen betalen. Dus koos ik de richting Verhalen. Dat was een gemengde afstudeerrichting met de opleiding Communicatie en ging over creatief schrijven, copywriting en poëzie. Met les van échte copywriters. Daar, in het derde jaar van mijn studie, had ik eindelijk gevonden wat ik zocht. Ik wilde geen journalist worden, ik wilde copywriter worden.

4. Beter schrijven? Meer lezen!
Van lezen leer je beter schrijven, leerde ik van een docent taalbeheersing. En da’s waar. Romans, non-fictie, korte verhalen, gedichten, tijdschriften, kranten: alles kan je inspireren. Soms zijn het mooie woorden of zinnen, een andere keer een verrassende opbouw of bepaalde interviewvragen die je (in je hoofd of een schriftje) kunt bewaren tot je ze een keertje kunt gebruiken. 

Valentijnsdag 2010: liefde is samen een tosti uit de hogeschoolkantine en een krantje delen. Met mijn inmiddels-man, maar dat wist ik toen nog niet.

5. Met alleen je studie journalistiek kom je er niet
Door alleen braaf je colleges te volgen, opdrachten te maken en dossiers samen te stellen, ontwikkel je jezelf niet als schrijver. Daarom schreef (en schrijf) ik ook in mijn vrije tijd veel. Blogs, korte verhalen, ‘’’’gedichten’’’’ (ik heb een fase gehad waarin

ik dacht dat alles met 

een paar enters

op willekeurige 

plekken

een gedicht was.
Was niet zo.), you name it. En zodra ik de kans kreeg, ben ik als bijbaan SEO-teksten gaan schrijven. Allesbehalve journalistiek verantwoord, maar gezien punt 3 was dit voor mij de perfecte leerschool om handig en snel te worden met teksten. 

En tot slot denk ik dat er veel overeenkomsten zijn met autorijden: als je net je papiertje gehaald hebt, mág je weliswaar de weg op, maar de meeste mensen zijn nog geen bijzonder goede coureurs. Kilometers maken, zowel tijdens als na je studie, blijven het belangrijkst.

Wat heb jij gestudeerd? En welke punten neem je nog steeds met je mee?

Mijn roze studentenkamer <3 Check dat bakbeest van een laptop ook vooral even.

Oh my: ik heb mijn baan opgezegd. Vanaf 1 september ben ik zelfstandig tekstschrijver. In deze blogreeks neem ik je mee in dat wat voor mij aanvoelt als een enorm avontuur (maar ik ben dan ook niet zo heel avontuurlijk aangelegd). Vandaag deel 1: over het nemen van de Grote Beslissing.

Ergens in 2014 ging ik, op een vrijdagochtend, naar de Kamer van Koophandel om me in te schrijven als ZZP’er. De exacte aanleiding weet ik niet eens meer, maar volgens mij moest ik een factuur sturen en daar moest een btw-nummer op. Dus had ik een KvK-inschrijving nodig. Voor de vrouw achter de balie was dit duidelijk routinewerk en met een niet al te welgemeend ‘gefeliciteerd met de oprichting van uw bedrijf’ overhandigde ze me een mapje met papieren. Dat was geregeld. Daarna trakteerde ik mijn toen-vriend op taart, om de mijlpaal toch nog een beetje een feestelijk karakter te geven.

In de jaren daarna had ik een aantal losse en een paar vaste opdrachtgevers, maar lag mijn focus eigenlijk altijd op mijn baan in loondienst. Eerst bij in de paardensport als marketing en communicatiemedewerker, sinds 2018 als copywriter bij The Post. Buiten werktijd deed ik wel eens een klus voor een opdrachtgever, maar zeker sinds ik moeder ben, heb ik nauwelijks nog tijd en energie voor dingen naast mijn werk.

Toch bleef het altijd kriebelen. Sinds 2014 zeg ik jaarlijks op 1 januari: ‘Dit jaar neem ik ontslag en ga ik volledig voor mezelf beginnen.’ En steeds deed ik het niet. Twee kinderen, de relatieve zekerheid van een baan in loondienst, de onzekerheid van een ZZP-bestaan, de administratieve en marketinggerelateerde zaken: het waren allemaal redenen om nog het steeds even uit te stellen. 

Tot in januari een vriendin vroeg of ik haar coachee wilde zijn. Ze volgt een opleiding tot loopbaancoach en zocht een vrijwillig slachtoffer. Ik was net terug van zwangerschapsverlof en hoewel ik zeer Goede Voornemens had over werk & privé scheiden, liep dat in week 1 alweer helemaal uit de hand. Dus we gingen in gesprek. Het hele traject zal ik je besparen, maar de laatste opdracht was een vision board maken. Ik maakte een mooie collage die nogal draaide om vrijheid, mooie dingen maken en doen waar ik blij van word. “Waarom doe je dat dan niet?”, vroeg ze me. En tsja. Dat was een goede vraag. Uiteindelijk heb je je geluk zelf in de hand. En mijn werkgeluk ligt -denk ik- nu niet bij een werkgever. 

Ik ga het gewoon doen, besloot ik. Ik schreef een bedrijfsplan, praatte eens met andere zelfstandigen en besloot tijdens een gesprek met een andere vriendin dat ik een deadline moest stellen. Een beslisdatum. Maar zelfs het prikken van een beslisdatum bleef ik een beetje voor me uitschuiven. Koudwatervrees. Tot een dierbare collega me tijdens mijn vakantie een appje stuurde dat ze een andere baan had. Toen dacht ik in een aanval van praktische daadkracht: tsja, als ze 1 nieuwe tekstschrijver moeten zoeken, is het ook fijn om te weten dat ze mij misschien ook moeten gaan vervangen. 

Dus vanuit een safaritent in regenachtig Limburg diende ik mijn ontslag in. Gewoon, zo, hup. Het had lang genoeg geborreld in mijn hoofd, ik ga ervoor. Vanaf 1 september ben ik vogelvrij. Let’s do it.