Tag

verbouwen

Browsing

Dit huis is niet ons droomhuis. Genuanceerder: het huis is leuk, maar de plek past niet bij ons. Dat vermoeden we al toen we het eind 2018 kochten. We wilden graag weg uit ons oude huis omdat we snakten naar wat meer ruimte, maar wisten ook dat we de wijk een twijfelgeval vonden. We besloten het gewoon te gaan proberen. Als het niets was, konden we altijd weer verhuizen.

Afgelopen winter wist ik het zeker: Ik Moest Hier Weg. Alles stond me tegen. Van die eeuwige wind aan de rand van de polder tot ons kleine tuintje en van de lelijke wc tot onze straat waar niets gebeurt behalve dat soms een paar ganzen het verkeer ophouden. Dat mijn schoonvader zijn huis wilde verkopen kwam dan ook als geroepen. Weg hier!

De afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met plannen maken, ideeën becijferen, hypotheken uitzoeken en schetsen maken van hoe we dat huis dan wilden inrichten. Tot het getaxeerd werd, de taxatiewaarde behoorlijk hoog uitviel, de kosten voor de verbouwing dat eigenlijk ook deden, en er geen aannemer te bekennen was die op relatief korte termijn tijd had. Met een beetje pijn in mijn hart, want ik zag onszelf al helemaal zitten in dat volledig verbouwde nieuwe huis, zei ik tegen mijn wederhelft: ‘ik denk niet dat we het moeten doen.’

Hoe langer ik namelijk nadacht over die verhuizing, hoe meer stress ik ervan kreeg. Niet alleen van het financiële plaatje, want dat kunnen we in theorie wel betalen, maar vooral van Het Gedoe. Als we begin volgend jaar wilden verhuizen, moesten we namelijk ook dit najaar ons huis verkoopklaar maken en verkopen. Met een dikke buik (ik) en een nieuwe baan met behoorlijk wat reistijd (hij). Bovendien betekende die verhuizing ook het managen van een enorme verbouwing waarin we, gezien de kosten, nog niet eens alles konden doen wat we graag wilden. Om nog maar niet te spreken van het inpakken van tientallen dozen en het plannen van een verhuizing met een jonge baby en een peuter. Als we niet gingen verhuizen hoefde dat allemaal niet. En ineens viel er een last van mijn schouders: ongemerkt had de gedachte aan die aanstaande verhuizing en verbouwing me enorm veel stress opgeleverd.

Ik keek nog eens om me heen. Naar de groene boomtoppen vanuit onze woonkamer op de eerste verdieping. Naar de ganzen die gemoedelijk achter elkaar aan door de sloot zwommen. Naar onze gezellige woonkamer en de boekenplanken in de eetkamer. Het licht dat zo fijn naar binnen valt. Naar de elektrische bakfiets die me zonder al te veel inspanning naar de bewoonde wereld brengt en die we veilig en droog in onze eigen garage kunnen zetten. Naar alle ruimte die we hebben, ook als er straks twee kindjes zijn. Naar ons tuintje dat weliswaar klein is, maar dat ook bovenstaand uitzicht heeft en op steenworp afstand ligt van een kinderboerderij en wandelpaden. Eigenlijk hebben we het hier best goed. Dus voorlopig blijven we hier nog maar een tijdje zitten.

Al wil ik nu wél alles afmaken in huis. Van die oerlelijke wc tot de rommelkamer. Maar dat gooien we maar op nesteldrang.