Tag

zwolle

Browsing

Zwolle heeft er deze zomer een pop-up restaurant bij. En wel op een van de bijzonderste plekken van de stad: de oude IJsselcentrale, helemaal aan het randje van Zwolle-Zuid. Aangezien we daar altijd al eens binnen wilden kijken, hesen we de kinderen in de bakfiets en gingen op expeditie. En dat was een heel goede keuze, want Bennies uit de Basis was héél leuk. En kindproof.

Ik kan een hip hotspotje op zijn tijd altijd wel waarderen. Het is alleen jammer dat je met kinderen op veel plekken gewoon niet zo heel welkom bent. In theorie natuurlijk wel, maar in de praktijk wordt je altijd woest weggekeken door kids met nineties-outfits (is weer hip, heb ik me laten vertellen) en een gouden MacBook die daar in alle rust hun havercappu willen drinken. Is ze goed recht, mag best, maar ik wil ook wel weer eens naar iets hippers dan het restaurant naast de plaatselijke speeltuin. Gelukkig was dit plekje perfect kind- én mensen-zonder-kinderen-proof. Het is namelijk héél groot, grotendeels open én er is een speelhoek. Feest!

De IJsselcentrale, officieel de Centrale Harculo, is een energiecentrale uit 1955. Jarenlang voorzag de centrale Zwolle en de verre omstreken van stroom, maar na 25 jaar was de centrale in 1998 niet rendabel meer. En bovendien allesbehalve duurzaam. Een groot deel is gesloopt en ik heb me laten vertellen het terrein de komende jaren getransformeerd wordt tot een duurzaam wijkje met zo’n 400 woningen. Maar goed, dat zal nog wel even duren, dus tot die tijd gebeuren er toffe dingen. Zoals nu, in het kader van de IJsselbiënale, Bennies uit de Basis.

En kíjk nou even hoe tof dit is! Een half afgebroken fabriek, met daarin een gezellig café. Toegegeven, toen wij er waren waaide de baby bijna uit haar romper omdat de wind vanaf de rivier pal de hal inwaaide, maar dat mocht de pret niet drukken. De inrichting is volledig tweedehands (én te koop) en overal staan zonnebloemen en verse kruiden. Ga ook vooral even plassen, want de toiletten zijn in het niet-afgebroken deel van de centrale. Daarbij kom je door de oude hal en daar vind je een geweldige muurschildering van Hans Bayens, een bekende kunstenaar uit de tijd van de wederopbouw. Het oogt alsof je ergens in voormalig Oost-Duitsland in een socialistische fabriek beland bent. En daar hou ik wel van.

Dan nog even over het eten: de menukaart is lekker overzichtelijk. Er staan namelijk bijna alleen maar pitabroodjes op. Die maken de mannen zelf en daarna worden ze gevuld met falafel, geroosterde bloemkool of gegrillde aubergine. En voor de kleintjes is er een pita gesmolten kaas. Simpel, maar lekker. Vooral met een biertje van lokale brouwerij Den Duiyk erbij. De baby speelde lekker met een hysterisch V-Tech ding, de peuter vermaakte zich met een andere peuter in de speelhoek… Heerlijk. En als je uitgegeten bent, is er ook nog een fototentoonstelling te bekijken.

Ik kijk hier verliefd naar mijn broodje falafel, geloof ik.

Kortom: stap op de fiets (of kom naar Zwolle, pak een OV-fiets en rijd vanaf het station een kilometer of 7 langs de IJssel) en kom ook een middagje genieten. Want het is écht heel leuk. Ook met kinderen. Open tot 18 september 2021.

Op 1 februari 2019 kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. En na twee weken muurtjes breken, behang afstomen en héél veel schilderen, konden we er op 16 februari voor het eerst slapen. Inmiddels wonen we dus alweer een jaar in de Vinex. In de wijk waarvan we vroeger altijd zeiden dat we er nog niet dood gevonden wilden worden. Een kind krijgen doet rare dingen met je, dat blijkt maar weer.

Meer ruimte, minder onderhoud
De keuze om hier te gaan wonen, was er van te voren al eentje waar we behoorlijk over twijfelden. Maar we wilden graag een groter huis waar we minder onderhoud aan hadden, zonder torenhoge hypotheek. En dan kom je al snel uit in de buitenwijken van je stad. Maar willen we dat wel? Gelukkig hadden we die twijfel allebei, waardoor we af konden spreken dat we het voor een paar jaar zouden proberen. Als we niet kunnen aarden, verkopen we het weer en gaan terug naar een wijk waar we wel blij van worden. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Hoe bevalt het?
De wijk is objectief gezien prima. Het is enorm groen, je loopt zo de wijk uit en de polder in, er is een winkelcentrum met alles wat je nodig hebt, we hebben er een fantastische gastouder gevonden en het is er over het algemeen heel rustig. En toch voel ik hem nog niet helemaal: het blijft een beetje niksig. Ik mis het dorpse karakter en het eigene van onze vorige buurt. De oude huisjes. De kaasboer die altijd iets te zeiken heeft. De buurtkroeg om de hoek. En de connectie met de binnenstad. Het is maar een kwartier fietsen (twintig minuten met wind tegen en ok, het waait altijd), maar toch voelt als een wereldreis. Ik mis de stad. Als ik goed kijk, zie ik vanuit het slaapkamerraam de Peperbus in hartje Zwolle, maar verder zou het ook Spijkenisse of Almere kunnen zijn.

En het huis?
Ik ben heel blij met ons huis. Echt. Hoewel ik dol was op ons oude jaren-dertig-huis, heb ik het nog geen minuut gemist. De irritaties over het ruimtegebrek, die eeuwige lekkage, het achterstallig onderhoud van de buren en de gehorigheid zorgen ervoor dat deze oase uit 1998 vooral als een verademing voelt. Het is groot, het is goed geïsoleerd en het is, op een heel andere manier dan ons vorige huis, gezellig. De eerste weken voelden echt als een luxe vakantie. Ineens hadden we een vaatwasser, een riant ligbad (omg jongens, er gaat niks boven series kijken in bad) een aparte ruimte voor de wasmachine en een babykamer die drie keer zo groot is als de vorige. Het is nog steeds niet helemaal af (note to self: ga nou eens aan de slag), maar het voelt als thuis. Voor nu. Want stiekem kijken we ook alweer op Funda, op zoek naar iets anders.

Oh, echt?
We hebben echt he-le-maal niks met de buurt, dat is het belangrijkste punt. Ik heb nu pas door hoe belangrijk het is om in een wijk te wonen waar je je thuisvoelt, in plaats van in een anonieme nieuwbouwwijk. Natuurlijk hebben we hier ook onze ritueeltjes, kennen we de leuke plekjes inmiddels en fiets je zo de stad in, maar toch. Ik voel me hier op geen enkele manier mee verbonden.

Geeft niks, we hebben dat gevoel gelukkig allebei en het komt voor ons beiden niet als een verrassing. Nu de vraag: what’s next? En wanneer? We zullen het zien. Voorlopig zitten we hier nog wel even, ik ben net bekomen van de vorige verhuizing 😉