Tag

zwolle

Browsing

Goedemiddag! Wat een heerlijk voorjaarsweertje he? Mijn weekdagboek was er een paar weken niet, maar na zo’n fijne week als afgelopen week heb ik spontaan weer eens zin om iets te delen. Dus, hou je vast, dit was week 18.

Maandag

Maandagochtend in de trein: ik ga eerst naar Amersfoort voor een overleg met een opdrachtgever en reis daarna door naar Den Haag voor een redactievergadering. Lekker met de trein, want dan kan ik ondertussen nog een beetje werken.
Ik ben een beetje vroeg in Den Haag, dus ik typ in de Stationshuiskamer nog even verder. Lekker plekkie!
Vergaderen op een ministerie betekent een grondige inspectie van je paspoort. Pas als je goedgekeurd bent, krijg je een Rijkspas waarmee je het gebouw in mag. Ik voelde me heel stoer.

Dinsdag

Mamadag! We knutselen er lustig op los met playmais, moeten precies onder lunchtijd op het gemeentehuis zijn om een identiteitskaart aan te vragen (en nee, dat was geen succes) en spelen lekker buiten.
En ’s middags maak ik een heleboel pastasaus met verstopte groenten. Ik vries het in in ijsblokjesbakjes, zodat ik snel een paar blokjes kan ontdooien als dat nodig is.

Woensdag

Ik lunch graag met restjes of soep, maar op kantoor kon ik niks opwarmen. Dus na een meevaller op btw-gebied heb ik mezelf een magnetron cadeau gedaan.
Yes! Warme curry als lunch!
Ik werk de hele dag aan een reeks teksten en haal tussendoor een kringlooppareltje op. Verjaardagscadeautje voor de kleuter! Hij moet alleen nog wel even flink schoongemaakt worden.
’s Avonds eten we roti. Op de bank, want het was een lange dag.

Donderdag

Donderdag 5 mei! Vroeg eruit en aan de slag, want ik wil nog een paar uurtjes werken voordat we een feestje gaan vieren.
Een toepasselijk stukje poëzie op kantoor <3
Feest! We gaan om 12 uur naar het Bevrijdingsfestival, want op de Familieweide is allerlei leuks voor de kleintjes georganiseerd. Al vindt deze kleine smurf het dreumesconcert helemaal niks, ze wil liever de houten schaapjes aaien.
De peuter timmert op het festival deze prachtige “televisie met vier armen”. Kijk trouwens even hoe mooi onze struik bloeit.
Aan het eind van de middag brengen we de dames naar opa en oma en gaan lekker met zijn tweetjes terug naar het Bevrijdingsfestival. Het is heerlijk weer, de sfeer is goed en hoewel de rijen bij de bar echt niet te doen zijn, hebben we een heel fijne middag. Daar in de verte staat Diggy Dex. I love Diggy Dex.
Tussendoor even een hapje eten bij La Cucaracha (waar ik al 12 jaar hetzelfde bestel, want het is zo lekker) om ons 12,5-jarig jubileum te vieren.
En daarna terug voor een heerlijk dansfeestje.
Om 00:30 zijn we thuis en hebben we hongerrrrr, dus we gooien snacks in de Airfryer. Wat een topdag.

Vrijdag

Uhm ja. Vrijdag had ik dus een beetje moeite met opstarten. Maar na de magische cocktail van 2 paracetamol, 2 koffie en 2 glazen water was ik er weer. En dat was maar goed ook, want ik moest nog een presentatie afmaken en een script finetunen. Dus tot 15:00 heb ik mezelf opgesloten en daarna riep de zon zo hard, dat we het weekend zijn gaan inluiden op de schapenboerderij. Kindjes lekker spelen, wij lekker zitten. Top.

Zaterdag

Mijn zaterdag was zo bruisend dat dit de enige foto is. Van een opgeruimde commode vol zomerkleren, welteverstaan. Ik zocht de kasten van de dames uit, shopte wat spulletjes erbij via Vinted, werkte nog even aan mijn presentatie en ’s avonds keken we de finale van Heel Holland Bakt en daarna nog Ik Vertrek.

Zondag

Moederdag! Och, de peuter verheugde zich er zo op. Ik mocht al weken niet onder de bank kijken en zondagochtend hoorde ik haar om half zeven al met haar vader smoezen over croissantjes bakken. Even later had ik een bed vol kindjes en kruimels. Wat een rijkdom. En nog even later (om 7:30, om precies te zijn) was dit de status. Een bed vol kruimels en kindjes die er snel vandoor gaan.
Er was geknutseld (een kartonnen hart waar ze ons samen op getekend had, met daarnaast “Je bed, want daar hou je ook veel van, toch mama?”) en ik kreeg deze mooie cadeautjes. Dat opschrijfboekje had ze zelf bedacht, want “dan kun je daar je teksten in opschrijven!” en die bijen refereren aan mijn achternaam. Zo lief en slim bedacht.
Er is maar weinig zo fijn als knutselen op zondagochtend in je pyjama, dus dat deden we na het ontbijt.
En daarna gaf ik mezelf een moederdagcadeautje: een uurtje alleen wandelen met een podcast in mijn oren. Lekker in de zon.
En langs de stiertjes.
En we sloten het weekend af met een gezellig tuinfeestje bij ons jarige nichtje, waar bleek dat je confetti het beste met een stofzuiger uit je gazon haalt. Weer wat geleerd.

Het is april! En het lijkt buiten wel november, zo grijs en nat is het. Maar hierbinnen in mijn kantoortje schijnt altijd de zon. Ja heus. Je moet jezelf gewoon omringen met dingen waar je blij van wordt, zoals een heleboel planten, oude meuk, thee, de Matthäus Passion en paaschocolaatjes.

Het eerste kwartaal van 2022 ligt achter ons en toen ik afgelopen donderdag even de tijd nam om het te recenseren, kwam ik tot een vrij korte samenvatting: ‘meh’. Dus besloot ik om de rest van 2022 wat minder ‘meh’ te maken. Dat is voor een deel heel makkelijk, want het wordt dit jaar geen januari en februari meer, wat al een absoluut voordeel is. Verder moest ik mezelf echt weer even een schop onder de kont geven. Maar da’s gelukt! En ik heb zin in dit voorjaar – nu alleen het weer nog 😉

Maandag

Maandag waren we allevier thuis met (naweeën van) buikgriep. Gelukkig ging het eind van de middag weer een stuk beter en konden we lekker even naar buiten. Ik zaaide wortelzaadjes, de rest van de moestuin moet nog even wachten.
Niemand had honger maandagavond, maar ik snakte naar zo’n vieze diepvriespizza na 36 uur amper iets gegeten te hebben. Daarna voelde ik me een stuk beter.

Dinsdag

Goodmorning!
Dinsdagmiddag ging ik met de kinderen naar de Kwantum voor een nieuw buitenkleed. De peuter wilde graag deze ‘met die ogen.’ Let ook even op de naam.
Het werd deze. Braafjes.

Woensdag

Eindelijk weer aan het werk! Deze foto maakte ik onderweg naar kantoor. Daar schreef ik de hele dag aan artikelen, ging tussendoor een uurtje weg om een huis te bezichtigen en typte weer verder. De bezichtiging was leuk, maar we hebben besloten om geen bod te doen. Naar onze smaak moest er teveel verbouwd worden en met de huidige huizenprijzen, kosten van bouwmaterialen en het gebrek aan aannemers/vakmensen werd het ons te duur én teveel gedoe.

Donderdag

31 maart: let it snow, let it snow! Er vielen dikke vlokken en ik genoot van het uitzicht.
Kijk nou! Alles wit! Ondertussen reviewde ik mijn eerste kwartaal (zowel werk als privé) en stelde doelen op voor Q2. Ik dronk even een kop koffie met mijn kantoorburen voor een nieuwe klus en belde met een andere mogelijke nieuwe opdrachtgever. Een nuttige dag!

Vrijdag

Zo liep ik vrijdagochtend naar kantoor. Winterwonderland op 1 april <3
Daar hoort warme chocolademelk met slagroom bij! Ik werkte de hele dag een een reeks schrijfworkshops. Jammer dat ik altijd vergeet hoeveel werk het is om presentaties te maken 😉
Kinderen in bed, man de deur uit: tijd voor wijn, sushi en een film! Ik keek Biggest little farm op Netflix en nu wil ik een boerderij beginnen. Een aanrader!

Zaterdag

Zaterdag zette ik dingen op Marktplaats, Vinted en de weggeefhoek. Weg ermee!
Toen ging ik het oud papier opruimen (dat bewaren wij altijd in de cv-kast) en bleek dat we lekkage hadden door een verstopping. Super. Dus de rest van de ochtend ben ik bezig geweest met de verstopping oplossen, wat tot nu toe niet echt gelukt is.
Maar eind van de middag moesten onze glitterjurken aan voor het Grote Poezenfeest! De katten werden 11 en de peuter wilde graag een verjaardagsfeestje organiseren. Dus bakten we taart, hingen slingers op en nodigden opa en oma uit. De feestvarkens wilden er zelf niets mee te maken hebben, maar we hadden een heel gezellige middag.
Zondagochtendontbijtje! De oprolcroisssantjes van AH eigen merk zijn koemelkvrij, dus de dreumes kon ook kennismaken met het concept croissant. En dat beviel haar prima!
Hoi! Ik pas deze broek weer zonder dat ik het gevoel heb dat mijn ingewanden afsterven, dus het bootcampen begint zijn vruchten af te werpen.
Zondagmiddag had ik een romantische date met mijn wederhelft: de wedstrijd PEC – Go Ahead Eagles. De IJsselderby! Feyenoord – Ajax maar dan in Overijssel. Ik kwam wederom tot de conclusie dat een voetbalwedstrijd van mij ook in 1 x 45 minuten gespeeld mag worden en Zwolle verloor ook nog eens, maar het was wel een leuk uitje.

En nu is het maandagmiddag! Ik heb de hele ochtend en een deel van de middag vergaderd met het team waarmee ik een nieuw tijdschrift aan het bouwen ben. Dat was heel leuk. Tof om te mee te maken hoe een verzameling losse ideeën steeds meer vorm krijgt en concreter wordt. Ik ga nog even de planning voor komende week maken en dan ga ik de meisjes ophalen, lekker koken en de rest van de avond in bad liggen weken. Fijne week!

Hallo! Ik vind het altijd heerlijk om de maandagochtend te beginnen met een weekoverzicht, maar vandaag lukte dat even niet, want we kregen hier allemaal tegelijk buikgriep. Heer-lijk. Maar inmiddels durf ik weer voorzichtig over eten na te denken, zijn alle wassen weer een soort van bijgewerkt en hoop ik vooral heel erg dat het nu klaar is. Maar voordat het grote buikgriepspook hier toesloeg, had ik een behoorlijk fijne week!

Maandag

Maandagochtend begon met poezenknuffels!
Oscar had ook een drukke dag.

Dinsdag

Heerlijk, de hele dag buiten spelen!
En een rondje langs de schaapjes, want er waren lammetjes geboren! Zó klein en lieffff.

Woensdag

Klein mevrouwtje naar de gastouder brengen. Pippi het paard moest ook mee.
En na een rondje park was het tijd om eens aan het werk te gaan. Veel losse klusjes voor veel verschillende opdrachtgevers vorige week, maar dat is soms ook wel even lekker.

Donderdag

Zonder jas op de fiets! Jee. Ik werkte tot een uur of 12, deed daarna even een bakkie met de buurvrouw en haalde daarna de meisjes op, want…
… we gingen een nachtje weg! Naar dit superleuke appartementje in een oude brandweerkazerne in Kaatsheuvel.
Echt heel leuk gedaan. We waren in Kaatsheuvel omdat we -duh- naar de Efteling gingen. En da’s 2 uur enkele reis voor ons, dus plakten we een nachtje aan de voorkant.
Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar hier is de eerste nacht ergens anders slapen altijd een beetje spannend voor de meisjes. Veel geruststellen, laten weten dat we echt niet weggaan en het gewoon even de tijd geven. Om 20:30 sliepen ze en konden wij bij de naastgelegen Domino’s ons romantische diner voor twee oppikken 😉

Vrijdag

Eindelijk! Onze gastouder komt uit Brabant en is dol op de Efteling, dus ze had onze peuter flink geïnfluenced. Dat bekkie toen ze vrijdag Langnek voor het eerst in het echt zag was echt onbetaalbaar.
En eerlijk is eerlijk: ik was er ook al een jaar of 15 niet geweest en was opnieuw heel erg onder de indruk van hoe móói de Efteling is. Echt een wereldje op zich.
En terwijl Sam en ik de slakkenmonorail bedwongen, wandelde Jona de dreumes in slaap. Wonder boven wonder deed onze prikkelgevoelige coronababy twee dutjes in een druk pretpark en sliep daarna een nacht door. Ze blijven je verbazen.
Het Sprookjesbos mochten we natuurlijk niet overslaan. Langnek en de Sprookjesboom, here we come.
En aan het einde van de dag is even bij mama op de rug nog wel heel erg fijn, ook als je bijna 4 bent. Om 16 uur vonden we het allemaal wel mooi geweest en gingen we weer naar huis, moe maar voldaan. Wat een feestje om dit te doen met zijn viertjes!

Zaterdag

Ik moest naar Utrecht, dus dat wilde ik even helemaal CO2-neutraal met de deelscooter en de trein doen, maar toen ik eindelijk 4 blokken verderop zo’n scooter gevonden had, bleek dat kreng het niet te doen. Met de fiets zou ik de trein niet meer halen, dus dan maar met de auto naar Uutje. Sorry milieu. Sorry portemonnee.
Ik was op Creative Life. Een hobbybeurs ja. Maar dan in een Instagramwaardig jasje.
En omdat de hobbybeursexperience niet compleet is zonder workshops, volgde ik een workshop Vogeltjes schilderen in aquarel door Lotte Drouen. Leuk om te doen! En stiekem ben ik best trots op het resultaat.
Nóg een workshop: koekjes decoreren door Jillbeesz. Dit zie ik heel vaak voorbij komen op Instagram en dan ziet het er zeer satisfying uit. In de praktijk is het écht best lastig om het een beetje strak te krijgen, maar voor een eerste poging ben ik niet ontevreden. Denk niet dat het iets is wat ik snel thuis zou doen. Aquarellen wel, daar heb ik meteen een starterssetje voor gekocht, want ik vond het echt heel rustgevend.

Zondag

En dit was de zondag: met m’n kop in een emmer. Super. Ik hoopte nog even dat ik iets verkeerds gegeten had, maar toen man en kind ook begonnen, was die hoop ook gauw vervlogen. Buikgriep! Die hadden we nog niet gehad dit jaar.

Gelukkig ben ik inmiddels weer aardig opgekalefaterd en kan de week, met een dagje vertraging, dan toch beginnen. Morgen nog een dagje moederen en dan woensdag hopelijk weer aan de slag. Fijne week!

Goedemorgen op de EERSTE DAG VAN DE LENTE! Hoewel het voor mijn gevoel al drie weken lente is, is het nu echt officieel. Heerlijk. Afgelopen week namen we alvast een voorschotje, met kroketten in de zon, paastakken en kluskriebels.

Maandag

Maandag werkte ik de hele dag op kantoor bij een opdrachtgever in Amersfoort. En daar ging ik eens ouderwets met de trein naartoe. Kopje koffie, beetje typen onderweg: heerlijk.

Dinsdag

De peuter is dol op dingen versieren, dus dinsdag haalden we alvast paastakken. Een beetje vroeg misschien, maar het staat wel heel gezellig. En omdat het volgens haar ‘zielig is dat de kerstboom wel lichtjes en slingers mag en de paastak niet’, hingen we er ook gewoon lichtjes en een slinger in. Ze maakte er een heel lentetafereel omheen met de poppetjes van oma. Heerlijk.
Paastak by night! Het lentetafereeltje staat veilig in de vitrinekast, want de dreumes bleek erbij te kunnen.

Woensdag

Dagje op kantoor om dingen weg te werken. Tussen de middag wandelde ik een rondje door de stad. Even een frisse neus en een broodje halen.
Een ouderwets broodje Subway! Ik kwam er in Zwolle eigenlijk nooit omdat de oude vestiging altijd een beetje smoezelig was, maar er is nu een nieuwe en die is wel prima. En zo af en toe is zo’n veggie patty wel heel lekker.
Werk af, nog één ding op de to-do-lijst voor vandaag: stemmen!
Done!
Gezellig thuiskomen. Het welkomstcomité zat al te wachten!

Donderdag

Gezelligste start van de dag. Ik denk dat ik haar gewoon nog vijf jaar flesjes ga geven, zo knus. Ter relativering van zoveel knusheid: de nachten met deze meid waren afgelopen week weer redelijk rampzalig. In totaal hebben we afgelopen 16 maanden denk ik 3 weken doorgeslapen. Het begint een beetje op te breken moet ik zeggen.
Last minute ingevlogen voor een leuke klus bij mijn oude werk. Heerlijk om weer even te brainstormen en bij te kletsen met een paar oud-collega’s.
Thuis nog even doorwerken en daarna lekker een stuk wandelen met de man voordat we de kinderen op gingen halen.
We zijn de laatste tijd behoorlijk into Qwirkle en bij de Kruidvat lag het kaartspel. Dus dat moesten we proberen. Conclusie: leuk, maar een beetje onoverzichtelijk. Gewone Qwirkle is leuker.

Vrijdag

Vrijdagochtend was ik heel vroeg op kantoor, lekker knallen met het zonnetje op de ramen.
Mijn schoonmoeder paste op en Jona en ik werkten samen op kantoor. En omdat het zonnetje zo lekker scheen, konden we niet anders dan even de stad in lopen voor een lunch op het terras. Wat een feest!
En daarna terug op de leenscooter. Doodeng vind ik dat, achterop de scooter zitten.

Zaterdag

Na een zeer gezellige vrijdagavond met Goede Vriend Onno en twee flessen wijn was ik zaterdagochtend niet helemaal fris en fruitig. Maar vorige week waren eindelijk de nieuwe ventilatieroosters binnengekomen, dus er moest geklust worden. Deze lelijke, tochtige zwarte dingen hebben we vervangen door…
…deze jongens! Goed afsluitbaar en een stuk platter. Belangrijk, want die oude konden niet open met de plisségordijnen ervoor, dus konden we ook niet ventileren. Nu wel!
Nieuwe plissé’s ervoor en klaar! Heel blij mee.
’s Middags nog even naar de stad voor een ijsje en een kijkje in de Grote Kerk. Na deze foto begon de organist te spelen en deed de dreumes spontaan een dansje. Zo lief.
Okee, onsmakelijke foto, maar zaterdagavond aten we dit recept en die halloumi met za’atar is echt GEWELDIG. Hierna stortten we om 21 uur in slaap op de bank #dertigersleven.

Zondag

Mooi moment altijd, als je als eerste beneden bent en het huis is nog netjes. Daarom ruim ik elke avond alles op, gewoon voor dit moment van genot.
Brunchen met vriendinnen. Ik was trouwens 31 jaar en 9 maanden oud (lees: gister) toen ik erachter kwam dat ‘brunch’ een samentrekking is van breakfast en lunch. Zeg me dat ik niet de enige ben.
Kleine koekie heeft ontdekt dat ze het yogakussen onder de vensterbank kan slepen en dan zelf auto’s en honden kan spotten. Zo schattig hoe ze daar dan staat te wijzen en te roepen: “AUTOH! WOEF!”
En met dit kiekje van Harry sluiten we de week af. Hij wordt echt een beetje oud en mottig, als ik hem zo op de foto zie. Niet zo gek ook, hij wordt 12 en heeft al een stuk of 3 van zijn 9 levens verspeeld met pogingen om te vliegen van tweehoog, een vermissing van een paar dagen en een auto-ongelukje. Arme vent.

En nu door met de dag! Fijne maandag 🙂

Het voelt een beetje gek, om een doodgewoon dagboekje te schrijven terwijl Poetin Oekraïne probeert te veroveren, duizenden mensen op de vlucht zijn en er met kernwapens wordt gedreigd. En toch doe ik het. Want ik heb zelf ook behoefte aan ‘gewone dingen’. Even geen vreselijke berichten, maar stomweg plaatjes scrollen en niks-aan-de-hand-verhaaltjes lezen. Ik zou een zeer succesvolle struisvogel zijn.

Nee, dat is niet waar. Geen struisvogel. Maar ik heb wegens toenemende paniek en machteloosheid wel besloten dat ik mijn nieuwsconsumptie deze week een beetje terug ga schroeven. Niet meer alles continu volgen, alleen nog kijken waar ik kan helpen. Ik heb gedoneerd aan het Rode Kruis en op dit moment hangt er een frisgewassen draagzak te drogen. Morgen ga ik hem doneren, zodat een moeder in Oekraïne haar kindje dichtbij zich kan houden. Het zijn kleine dingen, maar hopelijk kunnen we met alle kleine dingen bij elkaar iets betekenen.

Mijn vorige week stond gelukkig in het teken van normale dingen. De wereld mag dan in de fik staan, maar ondertussen draait ‘ie ook gewoon door. Er was werk, er zijn twee lieve kindjes en er was eindelijk weer eens zon.

Maandag

Maandag begon op het consultatiebureau, waar ik met zweet in de bilnaad precies op tijd binnen kwam rennen, maar toen een kwartier te vroeg bleek. De afspraak was om 8:45, niet om 8:30. Dus.
En daarna door naar kantoor, waar ik een nieuwe quote op het letterbord zette (uit een gedicht van `Herman de Conick dat me aangeraden werd in de comments van mijn dagboekje van twee weken geleden!).
En om een uur of 15:00 beleefde ik een doorbraak: mijn door corona verdwenen reuk was terug! Een bakkie koffie rook nog nooit zo lekker.

Dinsdag

Mamadag. Eerst koffie. Proost, maan.
We bouwden een Duplo-speeltuin.
En de peuter had gisteren bij de gastouder voor het eerst van het bestaan van appelflappen gehoord, dus die gingen we bakken. Een perfect taakje om met een peuter te doen, want het duurt niet lang, het is lekker makkelijk en iedereen houdt van appelflappen.

Woensdag

Woensdag was een drukke dag op kantoor. Met uitzicht op een blauwe lucht en een heerlijk rondje om rond lunchtijd.

Donderdag

De ziekenboeg was weer geopend, dus in plaats van een artikel te schrijven, zat ik om 9:30 een Olaf-lampje in elkaar te knutselen. Ook gezellig, al is de rek er na bijna vier maanden gedoe met opvang en ziekte er wel een beetje uit. Het wordt tijd dat het echt lente wordt! En terwijl ik een klein beetje baalde dat ik mijn planning weer om moest gooien, was er een peuter vooral heel erg blij met een dagje exclusieve aandacht (en ok, filmpjes kijken), dus ik besloot er ook van te genieten. Lekker een dagje samen.
We maakten lekkere smoothies.
En drie liter pompoensoep voor de vriezer.

Vrijdag

Eerst even een rondje wandelen, daarna moest de man weg en beheerde ik de ziekenboeg (inmiddels uitgebreid met de dreumes).
De hele dag in pyjama en heel veel boekjes lezen. Wie kent deze klassieker nog uit de nineties?
En schilderen met de peuter. Ik verbaasde mezelf met dit verrassend goed gelukte zeepaardje.

Zaterdag

Voor het eerst sinds het coronagedoe weer bootcampen. In de vrieskou en met een stralend blauwe lucht, wat een genot. Al was het niet de hele tijd genieten, want mijn conditie en spierkracht waren behoorlijk ver te zoeken na een maand niksen.
En na het sporten een welverdiend kopje koffie in het zonnetje.
’s Middags even vegan taartjes halen bij Lisa’s deli. Het is maar goed dat ze aan de andere kant van de stad zitten, anders was ik er dagelijks geweest.
En daarna een fijne middag in de zon in het park met mijn schoonmoeder, de man en de meisjes.
Rommelen, boodschappen, lunchen, uitgebreid badderen en als afsluiter een biertje bij de wijkboerderij. Blijft hard werken, vind ik, een cafébezoek met kleine kinderen, dus we hielden het er maar bij eentje. Maar dit was wel een heel lekker blondbiertje!

En nu is het week 9. We maken er weer wat van, houden elkaar nog een beetje vaker en langer vast (“maham, laat me los!”) en genieten van wat we hebben. Liefs!

Sinds 1 september werk ik volledig als zzp’er. Dat heeft heel veel voordelen (zelf je klanten uitzoeken, zelf je werktijden bepalen en geen gedoe meer met rare werkgevers), maar het had voor mij ook een groot nadeel: ik was altijd thuis. Dat is natuurlijk niet alléén maar nadelig, het is ook gezellig en soms best wel handig, maar ik merkte dat ik er een beetje in wegzakte.

Het hielp niet dat mijn werkkamer op de begane grond aan de achterkant van ons huis zit, waar de zon nooit schijnt en het uitzicht bestaat uit kliko’s en een heg. Het hielp ook niet dat die kamer altijd een rommel is, omdat we geen zolder hebben en ieder huis nu eenmaal een plek nodig heeft waar je wat zooi kan dumpen. En het hielp al helemaal niet dat we de helft van de tijd in lockdown zaten, waardoor ik ook niet even kon ontsnappen naar een plek met meer reuring.

Ik had niet zoveel zin meer om me fatsoenlijk aan te kleden. Ik begon op te zien tegen sociale dingen omdat ik zo weinig onder de mensen kwam dat zelfs een live vergadering voelde als het geven van een toespraak voor 20.000 kijkers. Maar ik was vooral al-tijd mama. En dat ben ik natuurlijk sowieso en het is het mooiste wat ik ooit geweest ben, maar ik had er behoefte aan om af en toe even geen kinderen te horen, niet over speelgoed te struikelen en geen wasjes te hoeven draaien. Gewoon, even het huis uit en dan om 17:00 wel weer zien hoe ik het aantref.

Mijn goede voornemen was dus een kantoor huren. Een plekje voor mezelf, om ongestoord te kunnen werken. Via-via had ik wat plekken bekeken, maar het was het steeds net niet: te groot, te duur, te afgelegen. Tot ik twee weken geleden eens op Funda in business keek. Daar keek ik eigenlijk nooit, want ik dacht dat ze daar alleen maar hele dure volledige panden verhuurden en geen kleine kantoortjes voor zzp’ers. Maar je raadt het al: er stond een kantoortje op in een nieuw opgericht verzamelgebouw. 7 minuten van mijn huis, vlakbij het centrum en aan een levendige weg.

Ik belde, ik bezichtigde en zei na vijf minuten al tegen de makelaar dat ‘ie een huurcontract voor me op mocht maken. Het is perfect. Tussen de bezichtiging en het tekenen twijfelde ik nog een paar keer. Is dit wel verstandig? Stel ik me niet gewoon een beetje aan over dit thuiswerken? Moeten we niet nog eens uitzoeken of we ons huis niet kunnen verbouwen? Maar uiteindelijk besloot ik definitief dat ik dit mezelf gun: een eigen plek.

En nu zit ik hier, omringd door via Marktplaats bij elkaar gesprokkelde meubels (ik moet nog even bedenken hoe ik dit precies in mijn administratie ga verwerken) en een heleboel planten. Zielsgelukkig te zijn. In alle rust. Met uitzicht op levendigheid. Ik kom de hele week al vrolijk thuis en krijg bergen werk verzet. Ik spreek af en toe eens een medehuurder, heb al gesuggereerd dat we binnenkort wel eens met zijn allen kunnen borrelen en kleed me elke ochtend netjes aan. Met make-up. En oorbellen.

De beste beslissing van 2021 was om ontslag te nemen en solo verder te gaan. De beste beslissing van 2022 zou wel eens dit kantoortje kunnen zijn.

Zwolle heeft er deze zomer een pop-up restaurant bij. En wel op een van de bijzonderste plekken van de stad: de oude IJsselcentrale, helemaal aan het randje van Zwolle-Zuid. Aangezien we daar altijd al eens binnen wilden kijken, hesen we de kinderen in de bakfiets en gingen op expeditie. En dat was een heel goede keuze, want Bennies uit de Basis was héél leuk. En kindproof.

Ik kan een hip hotspotje op zijn tijd altijd wel waarderen. Het is alleen jammer dat je met kinderen op veel plekken gewoon niet zo heel welkom bent. In theorie natuurlijk wel, maar in de praktijk wordt je altijd woest weggekeken door kids met nineties-outfits (is weer hip, heb ik me laten vertellen) en een gouden MacBook die daar in alle rust hun havercappu willen drinken. Is ze goed recht, mag best, maar ik wil ook wel weer eens naar iets hippers dan het restaurant naast de plaatselijke speeltuin. Gelukkig was dit plekje perfect kind- én mensen-zonder-kinderen-proof. Het is namelijk héél groot, grotendeels open én er is een speelhoek. Feest!

De IJsselcentrale, officieel de Centrale Harculo, is een energiecentrale uit 1955. Jarenlang voorzag de centrale Zwolle en de verre omstreken van stroom, maar na 25 jaar was de centrale in 1998 niet rendabel meer. En bovendien allesbehalve duurzaam. Een groot deel is gesloopt en ik heb me laten vertellen het terrein de komende jaren getransformeerd wordt tot een duurzaam wijkje met zo’n 400 woningen. Maar goed, dat zal nog wel even duren, dus tot die tijd gebeuren er toffe dingen. Zoals nu, in het kader van de IJsselbiënale, Bennies uit de Basis.

En kíjk nou even hoe tof dit is! Een half afgebroken fabriek, met daarin een gezellig café. Toegegeven, toen wij er waren waaide de baby bijna uit haar romper omdat de wind vanaf de rivier pal de hal inwaaide, maar dat mocht de pret niet drukken. De inrichting is volledig tweedehands (én te koop) en overal staan zonnebloemen en verse kruiden. Ga ook vooral even plassen, want de toiletten zijn in het niet-afgebroken deel van de centrale. Daarbij kom je door de oude hal en daar vind je een geweldige muurschildering van Hans Bayens, een bekende kunstenaar uit de tijd van de wederopbouw. Het oogt alsof je ergens in voormalig Oost-Duitsland in een socialistische fabriek beland bent. En daar hou ik wel van.

Dan nog even over het eten: de menukaart is lekker overzichtelijk. Er staan namelijk bijna alleen maar pitabroodjes op. Die maken de mannen zelf en daarna worden ze gevuld met falafel, geroosterde bloemkool of gegrillde aubergine. En voor de kleintjes is er een pita gesmolten kaas. Simpel, maar lekker. Vooral met een biertje van lokale brouwerij Den Duiyk erbij. De baby speelde lekker met een hysterisch V-Tech ding, de peuter vermaakte zich met een andere peuter in de speelhoek… Heerlijk. En als je uitgegeten bent, is er ook nog een fototentoonstelling te bekijken.

Ik kijk hier verliefd naar mijn broodje falafel, geloof ik.

Kortom: stap op de fiets (of kom naar Zwolle, pak een OV-fiets en rijd vanaf het station een kilometer of 7 langs de IJssel) en kom ook een middagje genieten. Want het is écht heel leuk. Ook met kinderen. Open tot 18 september 2021.

Op 1 februari 2019 kregen we de sleutel van ons nieuwe huis. En na twee weken muurtjes breken, behang afstomen en héél veel schilderen, konden we er op 16 februari voor het eerst slapen. Inmiddels wonen we dus alweer een jaar in de Vinex. In de wijk waarvan we vroeger altijd zeiden dat we er nog niet dood gevonden wilden worden. Een kind krijgen doet rare dingen met je, dat blijkt maar weer.

Meer ruimte, minder onderhoud
De keuze om hier te gaan wonen, was er van te voren al eentje waar we behoorlijk over twijfelden. Maar we wilden graag een groter huis waar we minder onderhoud aan hadden, zonder torenhoge hypotheek. En dan kom je al snel uit in de buitenwijken van je stad. Maar willen we dat wel? Gelukkig hadden we die twijfel allebei, waardoor we af konden spreken dat we het voor een paar jaar zouden proberen. Als we niet kunnen aarden, verkopen we het weer en gaan terug naar een wijk waar we wel blij van worden. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Hoe bevalt het?
De wijk is objectief gezien prima. Het is enorm groen, je loopt zo de wijk uit en de polder in, er is een winkelcentrum met alles wat je nodig hebt, we hebben er een fantastische gastouder gevonden en het is er over het algemeen heel rustig. En toch voel ik hem nog niet helemaal: het blijft een beetje niksig. Ik mis het dorpse karakter en het eigene van onze vorige buurt. De oude huisjes. De kaasboer die altijd iets te zeiken heeft. De buurtkroeg om de hoek. En de connectie met de binnenstad. Het is maar een kwartier fietsen (twintig minuten met wind tegen en ok, het waait altijd), maar toch voelt als een wereldreis. Ik mis de stad. Als ik goed kijk, zie ik vanuit het slaapkamerraam de Peperbus in hartje Zwolle, maar verder zou het ook Spijkenisse of Almere kunnen zijn.

En het huis?
Ik ben heel blij met ons huis. Echt. Hoewel ik dol was op ons oude jaren-dertig-huis, heb ik het nog geen minuut gemist. De irritaties over het ruimtegebrek, die eeuwige lekkage, het achterstallig onderhoud van de buren en de gehorigheid zorgen ervoor dat deze oase uit 1998 vooral als een verademing voelt. Het is groot, het is goed geïsoleerd en het is, op een heel andere manier dan ons vorige huis, gezellig. De eerste weken voelden echt als een luxe vakantie. Ineens hadden we een vaatwasser, een riant ligbad (omg jongens, er gaat niks boven series kijken in bad) een aparte ruimte voor de wasmachine en een babykamer die drie keer zo groot is als de vorige. Het is nog steeds niet helemaal af (note to self: ga nou eens aan de slag), maar het voelt als thuis. Voor nu. Want stiekem kijken we ook alweer op Funda, op zoek naar iets anders.

Oh, echt?
We hebben echt he-le-maal niks met de buurt, dat is het belangrijkste punt. Ik heb nu pas door hoe belangrijk het is om in een wijk te wonen waar je je thuisvoelt, in plaats van in een anonieme nieuwbouwwijk. Natuurlijk hebben we hier ook onze ritueeltjes, kennen we de leuke plekjes inmiddels en fiets je zo de stad in, maar toch. Ik voel me hier op geen enkele manier mee verbonden.

Geeft niks, we hebben dat gevoel gelukkig allebei en het komt voor ons beiden niet als een verrassing. Nu de vraag: what’s next? En wanneer? We zullen het zien. Voorlopig zitten we hier nog wel even, ik ben net bekomen van de vorige verhuizing 😉