Tag

ZZP

Browsing

Vandaag is het twaalf weken na woensdag 1 september. En daarmee is het twaalf weken geleden dat ik voor mezelf begon. Ik wilde eerst ‘zes weken’ typen, maar toen ik het even natelde, bleek dat ik al op het dubbele zat. De tijd vliegt, zo blijkt maar weer. Maar hij vliegt fijn.

Want ontslag nemen en voor mezelf beginnen, zijn nog steeds de beste keuzes die ik in tijden gemaakt heb. Mijn eigen klanten bepalen, zelf mijn tijd indelen, hele dagen schrijven en dat allemaal lekker vanuit huis op mijn pantoffels. I love it.

Ik was bang dat ik misschien geen klanten zou hebben. En daarmee geen omzet. Maar niets was minder waar: de ene na de andere leuke klus komt langsvliegen en zo zit ik al tot aan de kerstvakantie hartstikke vol. Ik maakte een website voor een manege, schreef webteksten voor en over ondernemers, corrigeerde boeken, werkte als invaller voor Flow Media en in de flexibele schil van Enof!, Baas! Communicatie en mijn oude thuishonk The Post, had leuke gesprekken over tenders, magazines en boeken en dook in werelden die ik nog niet ken, zoals de wereld van bodemonderzoek en veldwerk bij Tijhuis Ingenieurs.

Kortom: het ging van links naar rechts en van hot naar her. Precies zoals ik het graag heb. 

En eigenlijk verschilt het helemaal niet zoveel van hoe ik eerst werkte, als copywriter bij een contentmarketingbureau. Ook toen was ik altijd voor meerdere klanten tegelijk aan het werk, maar het grote verschil is dat ik nu mijn eigen afspraken maak, mijn eigen tijd indeel en geen klussen aanneem waar ik geen zin in heb. En dat bevalt me prima.

Ik geniet van stille dagen alleen thuis, met de katten om me heen en mijn koptelefoon op. Van een ochtendwandeling én een lunchwandeling. Van een maandag vrij nemen om de woonkamer te verven en de hele boel in te pakken om een paar dagen vanuit Alicante te werken. Het is fijn om veel thuis te zijn en zonder schuldgevoel om 17 uur de laptop dicht te klappen en de kinderen op te halen. 

De lunchwandeling van vandaag.

Natuurlijk gaat niet alles vlekkeloos. Ik heb heel veel avondjes achter de laptop gezeten omdat ik mijn planning iets te optimistisch ingedeeld had en vervolgens ook nog al die andere ondernemersdingen moest doen, een btw-blundertje gemaakt, gepanikeerd om een lege agenda (die zich vervolgens in een halve dag vulde) en een lager percentage declarabele uren gemaakt dan ik eigenlijk zou willen. Maar ondanks dat heb ik mijn omzetdoelen in de eerste maanden gewoon gehaald, dus misschien is het ook wel prima zo. 

En verder is het vooral de drillsergeant in mijn hoofd die het me af en toe lastig maakt. Die vindt dat het altijd nog wel een stapje productiever kan, dat lunchen ook wel achter de computer kan en een lunchwandeling zonde van de tijd is. Maar het lukt me steeds vaker om die sergeant met zijn snor aan te horen en zijn mening vervolgens naast me neer te leggen. Dus wellicht kan ik binnenkort eens iets geks gaan doen als koffie drinken onder werktijd ofzo. Zonder dat dat voelt alsof ik spijbel. 

Oh my: ik heb mijn baan opgezegd. Vanaf 1 september ben ik zelfstandig tekstschrijver. In deze blogreeks neem ik je mee in dat wat voor mij aanvoelt als een enorm avontuur (maar ik ben dan ook niet zo heel avontuurlijk aangelegd). Vandaag deel 1: over het nemen van de Grote Beslissing.

Ergens in 2014 ging ik, op een vrijdagochtend, naar de Kamer van Koophandel om me in te schrijven als ZZP’er. De exacte aanleiding weet ik niet eens meer, maar volgens mij moest ik een factuur sturen en daar moest een btw-nummer op. Dus had ik een KvK-inschrijving nodig. Voor de vrouw achter de balie was dit duidelijk routinewerk en met een niet al te welgemeend ‘gefeliciteerd met de oprichting van uw bedrijf’ overhandigde ze me een mapje met papieren. Dat was geregeld. Daarna trakteerde ik Jona op taart, om de mijlpaal toch nog een beetje een feestelijk karakter te geven.

In de jaren daarna had ik een aantal losse en een paar vaste opdrachtgevers, maar lag mijn focus eigenlijk altijd op mijn baan in loondienst. Eerst bij in de paardensport als marketing en communicatiemedewerker, sinds 2018 als copywriter bij The Post. Buiten werktijd deed ik wel eens een klus voor een opdrachtgever, maar zeker sinds ik moeder ben, heb ik nauwelijks nog tijd en energie voor dingen naast mijn werk.

Toch bleef het altijd kriebelen. Sinds 2014 zeg ik jaarlijks op 1 januari: ‘Dit jaar neem ik ontslag en ga ik volledig voor mezelf beginnen.’ En steeds deed ik het niet. Twee kinderen, de relatieve zekerheid van een baan in loondienst, de onzekerheid van een ZZP-bestaan, de administratieve en marketinggerelateerde zaken: het waren allemaal redenen om nog het steeds even uit te stellen. 

Tot in januari een vriendin vroeg of ik haar coachee wilde zijn. Ze volgt een opleiding tot loopbaancoach en zocht een vrijwillig slachtoffer. Ik was net terug van zwangerschapsverlof en hoewel ik zeer Goede Voornemens had over werk & privé scheiden, liep dat in week 1 alweer helemaal uit de hand. Dus we gingen in gesprek. Het hele traject zal ik je besparen, maar de laatste opdracht was een vision board maken. Ik maakte een mooie collage die nogal draaide om vrijheid, mooie dingen maken en doen waar ik blij van word. “Waarom doe je dat dan niet?”, vroeg ze me. En tsja. Dat was een goede vraag. Uiteindelijk heb je je geluk zelf in de hand. En mijn werkgeluk ligt -denk ik- nu niet bij een werkgever. 

Ik ga het gewoon doen, besloot ik. Ik schreef een bedrijfsplan, praatte eens met andere zelfstandigen en besloot tijdens een gesprek met een andere vriendin dat ik een deadline moest stellen. Een beslisdatum. Maar zelfs het prikken van een beslisdatum bleef ik een beetje voor me uitschuiven. Koudwatervrees. Tot een dierbare collega me tijdens mijn vakantie een appje stuurde dat ze een andere baan had. Toen dacht ik in een aanval van praktische daadkracht: tsja, als ze 1 nieuwe tekstschrijver moeten zoeken, is het ook fijn om te weten dat ze mij misschien ook moeten gaan vervangen. 

Dus vanuit een safaritent in regenachtig Limburg diende ik mijn ontslag in. Gewoon, zo, hup. Het had lang genoeg geborreld in mijn hoofd, ik ga ervoor. Vanaf 1 september ben ik vogelvrij. Let’s do it.