Tag

ZZP

Browsing

Sinds 1 september werk ik volledig als zzp’er. Dat heeft heel veel voordelen (zelf je klanten uitzoeken, zelf je werktijden bepalen en geen gedoe meer met rare werkgevers), maar het had voor mij ook een groot nadeel: ik was altijd thuis. Dat is natuurlijk niet alléén maar nadelig, het is ook gezellig en soms best wel handig, maar ik merkte dat ik er een beetje in wegzakte.

Het hielp niet dat mijn werkkamer op de begane grond aan de achterkant van ons huis zit, waar de zon nooit schijnt en het uitzicht bestaat uit kliko’s en een heg. Het hielp ook niet dat die kamer altijd een rommel is, omdat we geen zolder hebben en ieder huis nu eenmaal een plek nodig heeft waar je wat zooi kan dumpen. En het hielp al helemaal niet dat we de helft van de tijd in lockdown zaten, waardoor ik ook niet even kon ontsnappen naar een plek met meer reuring.

Ik had niet zoveel zin meer om me fatsoenlijk aan te kleden. Ik begon op te zien tegen sociale dingen omdat ik zo weinig onder de mensen kwam dat zelfs een live vergadering voelde als het geven van een toespraak voor 20.000 kijkers. Maar ik was vooral al-tijd mama. En dat ben ik natuurlijk sowieso en het is het mooiste wat ik ooit geweest ben, maar ik had er behoefte aan om af en toe even geen kinderen te horen, niet over speelgoed te struikelen en geen wasjes te hoeven draaien. Gewoon, even het huis uit en dan om 17:00 wel weer zien hoe ik het aantref.

Mijn goede voornemen was dus een kantoor huren. Een plekje voor mezelf, om ongestoord te kunnen werken. Via-via had ik wat plekken bekeken, maar het was het steeds net niet: te groot, te duur, te afgelegen. Tot ik twee weken geleden eens op Funda in business keek. Daar keek ik eigenlijk nooit, want ik dacht dat ze daar alleen maar hele dure volledige panden verhuurden en geen kleine kantoortjes voor zzp’ers. Maar je raadt het al: er stond een kantoortje op in een nieuw opgericht verzamelgebouw. 7 minuten van mijn huis, vlakbij het centrum en aan een levendige weg.

Ik belde, ik bezichtigde en zei na vijf minuten al tegen de makelaar dat ‘ie een huurcontract voor me op mocht maken. Het is perfect. Tussen de bezichtiging en het tekenen twijfelde ik nog een paar keer. Is dit wel verstandig? Stel ik me niet gewoon een beetje aan over dit thuiswerken? Moeten we niet nog eens uitzoeken of we ons huis niet kunnen verbouwen? Maar uiteindelijk besloot ik definitief dat ik dit mezelf gun: een eigen plek.

En nu zit ik hier, omringd door via Marktplaats bij elkaar gesprokkelde meubels (ik moet nog even bedenken hoe ik dit precies in mijn administratie ga verwerken) en een heleboel planten. Zielsgelukkig te zijn. In alle rust. Met uitzicht op levendigheid. Ik kom de hele week al vrolijk thuis en krijg bergen werk verzet. Ik spreek af en toe eens een medehuurder, heb al gesuggereerd dat we binnenkort wel eens met zijn allen kunnen borrelen en kleed me elke ochtend netjes aan. Met make-up. En oorbellen.

De beste beslissing van 2021 was om ontslag te nemen en solo verder te gaan. De beste beslissing van 2022 zou wel eens dit kantoortje kunnen zijn.

We gaan nu wel heel rap richting het einde van het jaar. Richting feestdagen en vooral richting deadlines, want deze zzp’er heeft ongeveer alles ‘voor de kerst’ aan d’r opdrachtgevers beloofd. En dat betekent nu: alle zeilen bij. Op nét te weinig slaap. Dat is een mooie samenvatting van mijn week, maar hieronder vind je de uitgebreide versie. Voor de liefhebber (hai mam!).

Maandag

Maandag had ik een heel leuke strategiesessie bij één van mijn opdrachtgevers. Zo’n lekkere ouderwetse geeltjessessie vol mooie plannen voor 2022. Daarbij komen er altijd meer dingen voorbij dan daadwerkelijk belangrijk voor de contentmarketingstrategie, maar dat maakt het ook heel leuk. En toen kwam ik thuis, loste mijn moeder af zodat ze voor het donker naar Noord-Holland terug kon en moest even schakelen van strategiesessie naar stempelsessie met de peuter. Hier was het inmiddels bijna etenstijd en had ik de baby (neehee, dreumes) maar even in de doek geknoopt om nog iets gedaan te krijgen. En mijn leuke kerstverlichtingtrappetje daar op de achtergrond? Die was “helemaal per ongeluk echt niet expres” van de vensterbank gevallen, aldus de peuter. En kapot.

Dinsdag

Over de nacht van maandag op dinsdag gaan we het maar niet hebben, maar dinsdagochtend ging ik er weer met frisse moed tegenaan. Er stond een ochtendje allergietest op de planning met de jongste en ik stond al vroeg voor een Groot Dilemma: krabben of fietsen door de kou? Het werd fietsen. Uiteraard. De ochtend brachten we dus volledig in het ziekenhuis door, maar de allergietest ging goed. Ze is nog steeds allergisch, bleek de nacht daarop.
’s Middags deden we spelletjes, gingen nog even een frisse neus halen en deden het verder vooral heel rustig aan.
Dinsdagavond werkte ik de eerste versie van de strategie van maandag uit en ging heel vroeg naar bed met dit prachtige boek.

Woensdag

Woensdagochtend liep ik al héél vroeg (om 5:15 om precies te zijn) buiten met de draagzak. Dan heb je nog wat aan je dag, hmm? Nee geintje, ik probeerde ook maar gewoon iets om te kijken of dát dan hielp tegen het huilen. En ik begon me inmiddels een beetje bezwaard te voelen richting onze buren na een turbulent nachtje. Toen we om half acht weer thuiskwamen zag de keuken er wel heel gezellig uit. De rest van de dag heb ik gewerkt, gewerkt en nog eens gewerkt.
En ’s avonds volgde ik een webinar van Eindelijk Slapen over doorslapen. De slechte nacht van dinsdag op woensdag was te verklaren vanwege de allergietest, maar voor andere nachten zouden wat nieuwe inzichten welkom zijn. Blijkbaar werkte het inspirerend (of was ze gewoon net als ik uitgeput), want er werd doorgeslapen! Verder haalde ik er niet zo heel veel uit, moet ik zeggen. We blijven het maar gewoon op onze eigen manier doen. Als ze 18 is, zal het wel beter zijn.

Donderdag

Ik begon de dag met een heerlijk wandelingetje in de vrieskou. Zo mooi!
En verder had ik een hele leuke digitale afspraak over een nieuwe samenwerking, typte kilometers aan een stuk en gunde mezelf ’s middags een warme chocolademelk. Weinig fotogeniek, wel lekker.

Vrijdag

Vrijdagochtend paste mijn schoonvader op en maakte ik van de gelegenheid gebruik om even een ochtendje buiten de deur te werken. Lekkere cappuccino, geroezemoes en een ander uitzicht dan mijn flamingobehangetje deden me goed.
En ’s middags was er tijd voor de meisjes. Okee, dat is niet helemaal waar, de peuter keek ook nog even een filmpje terwijl de baby sliep zodat ik nog een paar dingen af kon maken. Maar verder werd er gepuzzeld…
… en gingen we lekker lang naar de kinderboerderij. Daar stond dit superschattige schaapje.

Zaterdag

Zaterdagochtend was ik blij, want ik had best aardig geslapen, hoefde niks, dronk een kop koffie én we waren heerlijk binnen aan het rommelen met zijn vieren terwijl het buiten koud was.
En daarna gingen we even naar de markt voor kaas en brood. Altijd fijn.
En opa Oscar besloot na een week de kerstboom maar eens van dichtbij te bekijken. Vroeger sneuvelde er nog wel eens een balletje, maar ze vinden zichzelf tegenwoordig te oud voor die onzin.
En ’s avonds deden we een spelletje Pandemic met een glas wijn erbij.

Zondag

Niet verder vertellen, maar ik werkte de hele zondagochtend om twee artikelen af te maken. Maar ondertussen werd er boven ook hard gewerkt.
Ik geloof dat er ook een of andere F1-race was met een Nederlander? 😉
Wij hebben er behalve de vuurwerkshow van de achterbuurman toen de winst eenmaal binnen was, helemaal niets van gezien. Dit was veel leuker op een regenachtige zondagmiddag.
En ik sloot het weekend af met een gezellige Berlijn-bingo, georganiseerd door Emma. Geen bingo gescoord, maar het was wel gezellig!

Tot zover mijn week. Ik begin deze week met een gezellige mamadag en moet dan echt nog even flink knallen om alles af te krijgen, want de week daarna werk ik nog maar twee dagen. Christmas is comiiiing…

Vandaag is het twaalf weken na woensdag 1 september. En daarmee is het twaalf weken geleden dat ik voor mezelf begon. Ik wilde eerst ‘zes weken’ typen, maar toen ik het even natelde, bleek dat ik al op het dubbele zat. De tijd vliegt, zo blijkt maar weer. Maar hij vliegt fijn.

Want ontslag nemen en voor mezelf beginnen, zijn nog steeds de beste keuzes die ik in tijden gemaakt heb. Mijn eigen klanten bepalen, zelf mijn tijd indelen, hele dagen schrijven en dat allemaal lekker vanuit huis op mijn pantoffels. I love it.

Ik was bang dat ik misschien geen klanten zou hebben. En daarmee geen omzet. Maar niets was minder waar: de ene na de andere leuke klus komt langsvliegen en zo zit ik al tot aan de kerstvakantie hartstikke vol. Ik maakte een website voor een manege, schreef webteksten voor en over ondernemers, corrigeerde boeken, werkte als invaller voor Flow Media en in de flexibele schil van Enof!, Baas! Communicatie en mijn oude thuishonk The Post, had leuke gesprekken over tenders, magazines en boeken en dook in werelden die ik nog niet ken, zoals de wereld van bodemonderzoek en veldwerk bij Tijhuis Ingenieurs.

Kortom: het ging van links naar rechts en van hot naar her. Precies zoals ik het graag heb. 

En eigenlijk verschilt het helemaal niet zoveel van hoe ik eerst werkte, als copywriter bij een contentmarketingbureau. Ook toen was ik altijd voor meerdere klanten tegelijk aan het werk, maar het grote verschil is dat ik nu mijn eigen afspraken maak, mijn eigen tijd indeel en geen klussen aanneem waar ik geen zin in heb. En dat bevalt me prima.

Ik geniet van stille dagen alleen thuis, met de katten om me heen en mijn koptelefoon op. Van een ochtendwandeling én een lunchwandeling. Van een maandag vrij nemen om de woonkamer te verven en de hele boel in te pakken om een paar dagen vanuit Alicante te werken. Het is fijn om veel thuis te zijn en zonder schuldgevoel om 17 uur de laptop dicht te klappen en de kinderen op te halen. 

De lunchwandeling van vandaag.

Natuurlijk gaat niet alles vlekkeloos. Ik heb heel veel avondjes achter de laptop gezeten omdat ik mijn planning iets te optimistisch ingedeeld had en vervolgens ook nog al die andere ondernemersdingen moest doen, een btw-blundertje gemaakt, gepanikeerd om een lege agenda (die zich vervolgens in een halve dag vulde) en een lager percentage declarabele uren gemaakt dan ik eigenlijk zou willen. Maar ondanks dat heb ik mijn omzetdoelen in de eerste maanden gewoon gehaald, dus misschien is het ook wel prima zo. 

En verder is het vooral de drillsergeant in mijn hoofd die het me af en toe lastig maakt. Die vindt dat het altijd nog wel een stapje productiever kan, dat lunchen ook wel achter de computer kan en een lunchwandeling zonde van de tijd is. Maar het lukt me steeds vaker om die sergeant met zijn snor aan te horen en zijn mening vervolgens naast me neer te leggen. Dus wellicht kan ik binnenkort eens iets geks gaan doen als koffie drinken onder werktijd ofzo. Zonder dat dat voelt alsof ik spijbel. 

Oh my: ik heb mijn baan opgezegd. Vanaf 1 september ben ik zelfstandig tekstschrijver. In deze blogreeks neem ik je mee in dat wat voor mij aanvoelt als een enorm avontuur (maar ik ben dan ook niet zo heel avontuurlijk aangelegd). Vandaag deel 1: over het nemen van de Grote Beslissing.

Ergens in 2014 ging ik, op een vrijdagochtend, naar de Kamer van Koophandel om me in te schrijven als ZZP’er. De exacte aanleiding weet ik niet eens meer, maar volgens mij moest ik een factuur sturen en daar moest een btw-nummer op. Dus had ik een KvK-inschrijving nodig. Voor de vrouw achter de balie was dit duidelijk routinewerk en met een niet al te welgemeend ‘gefeliciteerd met de oprichting van uw bedrijf’ overhandigde ze me een mapje met papieren. Dat was geregeld. Daarna trakteerde ik Jona op taart, om de mijlpaal toch nog een beetje een feestelijk karakter te geven.

In de jaren daarna had ik een aantal losse en een paar vaste opdrachtgevers, maar lag mijn focus eigenlijk altijd op mijn baan in loondienst. Eerst bij in de paardensport als marketing en communicatiemedewerker, sinds 2018 als copywriter bij The Post. Buiten werktijd deed ik wel eens een klus voor een opdrachtgever, maar zeker sinds ik moeder ben, heb ik nauwelijks nog tijd en energie voor dingen naast mijn werk.

Toch bleef het altijd kriebelen. Sinds 2014 zeg ik jaarlijks op 1 januari: ‘Dit jaar neem ik ontslag en ga ik volledig voor mezelf beginnen.’ En steeds deed ik het niet. Twee kinderen, de relatieve zekerheid van een baan in loondienst, de onzekerheid van een ZZP-bestaan, de administratieve en marketinggerelateerde zaken: het waren allemaal redenen om nog het steeds even uit te stellen. 

Tot in januari een vriendin vroeg of ik haar coachee wilde zijn. Ze volgt een opleiding tot loopbaancoach en zocht een vrijwillig slachtoffer. Ik was net terug van zwangerschapsverlof en hoewel ik zeer Goede Voornemens had over werk & privé scheiden, liep dat in week 1 alweer helemaal uit de hand. Dus we gingen in gesprek. Het hele traject zal ik je besparen, maar de laatste opdracht was een vision board maken. Ik maakte een mooie collage die nogal draaide om vrijheid, mooie dingen maken en doen waar ik blij van word. “Waarom doe je dat dan niet?”, vroeg ze me. En tsja. Dat was een goede vraag. Uiteindelijk heb je je geluk zelf in de hand. En mijn werkgeluk ligt -denk ik- nu niet bij een werkgever. 

Ik ga het gewoon doen, besloot ik. Ik schreef een bedrijfsplan, praatte eens met andere zelfstandigen en besloot tijdens een gesprek met een andere vriendin dat ik een deadline moest stellen. Een beslisdatum. Maar zelfs het prikken van een beslisdatum bleef ik een beetje voor me uitschuiven. Koudwatervrees. Tot een dierbare collega me tijdens mijn vakantie een appje stuurde dat ze een andere baan had. Toen dacht ik in een aanval van praktische daadkracht: tsja, als ze 1 nieuwe tekstschrijver moeten zoeken, is het ook fijn om te weten dat ze mij misschien ook moeten gaan vervangen. 

Dus vanuit een safaritent in regenachtig Limburg diende ik mijn ontslag in. Gewoon, zo, hup. Het had lang genoeg geborreld in mijn hoofd, ik ga ervoor. Vanaf 1 september ben ik vogelvrij. Let’s do it.