Bijna 26 weken zwanger ben ik nu. Op 12 maart 2020, om half zeven ’s ochtends, verscheen de boodschap ‘zwanger 1-2 weken’ in het schermpje van de digitale Clearblue-test. Ik kan me mijn eerste reactie eigenlijk niet meer herinneren, maar in de weken daarna, waarin we met zijn drieën aan huis gekluisterd waren, overheerste de onzekerheid. De miskraam vlak voor Kerst had er behoorlijk ingehakt, merkte ik. Die Clearblue van 12 maart was dam ook niet de laatste test, minimaal eens per week wilde ik nog even checken of het nog goed zat, al stapte ik later wel over op het huismerk van Kruidvat, gezien de kosten. Ieder wc-papiertje werd uitgebreid gecheckt op de aanwezigheid van bloed en ik constateerde dat de bedenker van het wc-papier met roze bedrukking zelf nooit een miskraam heeft gehad.

Een paar dagen later kwam daar de misselijkheid bij. En hoewel ik groen van ellende over de bank gedrapeerd hing, genoot ik van de bevestiging. De misselijkheid bevestigde de aanwezigheid van hormonen, de groei van het klompje cellen in mijn buik. De talloze Zoom-meetings deed ik met een emmertje naast me en de zorg voor S. kwam voor een groot deel neer op mijn wederhelft, die ondertussen ook zíjn werk in goede banen probeerde te leiden. Het was een geluk bij een ongeluk, die rustige weken thuis. Ik heb me regelmatig afgevraagd hoe ik tijdens mijn eerste zwangerschap, toen ik ook behoorlijk misselijk was, gewoon gefunctioneerd heb.

Ik hoopte, tegen beter weten in, dat ik me rond twaalf weken beter ging voelen. Twaalf werd veertien, veertien werd zestien en pas rond de twintig weken ging het dagelijks kokhalzen en overgeven naar een incidenteel braakje. Al moet je me nog steeds geen vuilniszak laten vervangen. Maar daar heb ik sowieso een hekel aan.

Wat er wel rond twaalf weken veranderde, was de introductie van het Pijnlijke Bekken. Waar ik in mijn vorige zwangerschap fluitend rondwandelde tot het einde, waggelde ik nu na drie maanden al als een gans. Kalm aan doen, is het advies. En dat lijkt te helpen, ook tegen de altijd aanwezige vermoeidheid. Met een beetje pijn in mijn hart ben ik drie in plaats van vier dagen gaan werken en slaap ik overdag met de peuter mee. Ik volg een cursus yoga, lees, luister en kijk alles wat er te vinden is over mooie bevallingen en plan verder zo weinig mogelijk. Het doet me goed.

Meer dan ooit ben ik me bewust van het feit dat mijn lichaam een mensje aan het maken is. Een mensje dat nu al schopt, draait, stuitert, hikt en zich uitrekt in mijn buik. Dat nu zo groot is als een venkel (met of zonder die sprieten, Prenatal?) en mijn stem kan horen. Waar ik vroeger altijd team ‘zwangerschap is geen ziekte’ was, merk ik nu dat het geen schande is om het even rustiger aan te doen terwijl mijn lijf voor de tweede keer een topprestatie levert. Kijkend naar mijn bewegende buik weet ik dat wij nu even het allerbelangrijkste zijn. Ze fluit me terug en roept me tot orde, leert me dat het goed is om soms even voor jezelf te kiezen. Dat werk niet het belangrijkste is, maar dat mijn gezin het middelpunt van mijn universum is.

Het is een wijs kind, nu al.  

Author

4 Comments

  1. Mooi om te lezen! Ik vind het mega bijzonder om zwanger te zijn en ons kindje in mijn buik te voelen.
    Mijn misselijkheid en de gigantische honger gingen gelukkig wel weg na 12 weken en dat was bijna letterlijk op de 12 weken dag zelf, heel plots. Ik kreeg alleen maar rijstwafels binnen toen, haha. Ik ben met mijn bekken bij een osteopaat geweest en dat heeft echt wonderen gedaan. Na twee beurten was m’n pijn weg dus dat raad ik nu iedereen met spier- of gewrichtspijn aan :p
    Ik moet zeggen dat ik nu, in mijn laatste maand precies meer energie heb. Eigenlijk zijn ook zo goed als al mijn “pijntjes” weg, behalve de opgezwollen voeten. Ik ga blij zijn als dat eindelijk voorbij gaat zijn en ik terug normale schoenen aan kan.

    • Nikki Reply

      Wat grappig dat het bij jou met stipt 12 weken weg was! Osteopaat heb ik nog niet geprobeerd, ga eens zoeken of er hier eentje in de buurt zit. Hoor er wel meer goede verhalen over. Geniet van de laatste weken! Voor je het weet heb je je voeten weer terug 😉

  2. Mooi dat je er op deze manier bij stil kan staan dat het een fijne bevestiging is. Hier geen miskraam gehad maar ik heb me ook best onzeker gevoelt bijna de gehele zwangerschap of het wel goed ging.

    • Nikki Reply

      Zwanger zijn blijft spannend inderdaad, ook zonder miskraam! Heb ik de baby wel genoeg gevoeld vandaag? Hoort dit buikpijntje erbij of niet? Ik vond het de vorige keer pas echt relaxed toen ze er eenmaal was.

Write A Comment