Door een compleet verkeerd gevoel voor prioriteiten heeft de Europese commissie nog steeds de winter- en zomertijd niet afgeschaft. En waar alle mensen zonder kinderen zich in dat laatste weekend van oktober handenwrijvend verheugen op een uurtje extra slaap, weet iedereen mét kinderen dat we dat uurtje slaap nooit meer terugzien.

Kinderen zijn namelijk net als katten. Ze hebben een zeer nauwkeurig afgesteld bioritme en zodra er ook maar iéts van hun gangbare patroon afwijkt, zijn ze dagenlang van slag. Bij katten gebeurt dat al als ik een keer goedkope paté koop in plaats van Gourmet Gold Hartig Torentje. Kinderen zijn iets toegeeflijker, maar lopen ook gegarandeerd vast zodra je van het ene op het andere moment alles een uur opschuift.

Afgelopen weekend ging de klok weer naar wintertijd. Ik volg om een of andere reden meerdere babyslaapcoaches op Instagram en de hele week buitelden ze over elkaar heen met tips om de overgang zo soepel mogelijk te maken voor je kind. ‘Begin op maandag om ze iedere dag tien minuten later naar bed te brengen’, las ik op donderdag. Te laat. Ik besloot maar voor de andere methode te gaan: cold turkey. Zaterdagavond bracht ik ze naar bed en zondagochtend zou ik wel zien hoe laat ze wakker worden.

Het werd 6:12 nieuwe tijd. Wat betekende dat ze, als je het even mocht terugrekenen daar de oude tijd, eigenlijk heel erg uitgeslapen hadden. Jammer dat het niet telde. En dat ik nu dus nog steeds op zondagochtend in het pikdonker beneden zat. De rest van de zondag bleef ik af en toe even terugrekenen. Het voelde alsof je nog steeds de prijs van een biertje in de kroeg maal 2.20 doet om de prijs in guldens te weten (heel deprimerend overigens, ondanks dat ik al een groter deel van mijn leven zonder guldens leef dan met en op die leeftijd überhaupt nog geen bier mocht kopen), maar ik kon het niet laten.

Terugrekenen verklaarde namelijk waarom de peuter de godganse dag honger had en de baby -volledig over haar vermoeidheid heen- als een dolgedraaid opwindpoppetje door het huis kroop. Iedereen had een uur te vroeg zin in lunch, de baby sliep te laat en veel te kort en om 16:00 waren de wederhelft en ik ernstig aan de vijfuurborrel toe. In plaats daarvan gingen we nog even eendjes voeren, tot de baby luidkeels liet weten dat haar interne klok zei dat het al lang en breed etenstijd was. AL EEN UUR.

Uiteindelijk lagen ze om stipt 19:00 nieuwe tijd in bed. Dus eigenlijk een uur later dan normaal. En het wonderlijke aan baby is, is dat ze als ze heel moe zijn, júist niet gaan slapen. Sterker nog: ze brengen de nacht bij voorkeur wakker en luidruchtig door. Een heel onhandige en onzinnige reflex, maar je doet er weinig aan. Dus zat ik, mijn badjas over mijn pyjama en met koude voeten, afgelopen nacht úrenlang slaapliedjes te zingen. En ondertussen vervloekte ik alle betrokken Eurocommissarissen.  

Author

Write A Comment