Sinds twee weken heb ik zwangerschapsverlof. Twee weken eerder dan ik eigenlijk gepland had, met 34 weken in plaats van 36 weken, maar mijn lijf (en humeur) gaven al een tijdje aan dat het echt genoeg was. Tijd om thuis te blijven, een nestje te bouwen en me voor te bereiden op onze tweede dochter. Vlak voor mijn verlof werden de coronamaatregelen opnieuw aangescherpt en ik moet zeggen: ik vond het helemaal niet erg om na anderhalve week opnieuw thuiswerken mijn laptop dicht te klappen en die over vier maanden pas weer open te doen voor werkgerelateerde zaken. Niet dat ik denk dat we dan ineens wel weer gezellig schouder aan schouder op kantoor zitten, maar na vier maanden zonder videovergaderingen kan ik er wel weer even tegenaan. Hoop ik.

Tijdens mijn eerste zwangerschapsverlof zag de wereld er heel anders uit. Corona was nog een Mexicaans biertje, ik had behalve de wederhelft en twee katten niets om in leven te houden en ik was superfit, dus kon overal naartoe lopen. Dus heb ik me zeven weken lang vermaakt met winkelen, koffiedrinken, lunchen, naar de kapper, boek na boek na boek uitlezen en alcoholvrije biertjes drinken met wie er maar langskwam onder de kersenboom in de tuin. Uitslapen, dutje op zijn tijd en op gezette tijden dwangmatig iets schoonmaken. Het wasmiddellaadje van de wasmachine, bijvoorbeeld. Man, man, man, dat waren nog eens tijden.

Dit tweede verlof is een wereld van verschil. Niet alleen heb ik een peuter rondlopen die niet aan uitslapen doet en bij voorkeur de hele dag vermaakt wordt, het is ook herfst (dus buiten alcoholvrij bier gaan zitten drinken voelt dan toch een beetje anders), na 900 meter wandelen kan ik alleen nog maar strompelen (hallo bekken, leuk dat jij ook zo enthousiast meedoet dit keer) en dankzij corona zitten zowel ons sociale leven als de horeca momenteel op slot. Ik heb namelijk absoluut geen zin om hoogzwanger COVID-19 op te lopen, dus ben ik Heel Voorzichtig met sociale contacten.

Best saai dus, zwangerschapsverlof in coronatijd. Nee, saai klinkt negatief. Het is kalm. En kalm is precies waar ik op dit moment naar verlang. Het leven gaat lekker langzaam, ik moet niets behalve een nest bouwen, een baby afmaken en uitrusten en ik vind ons kleine gezinnetje op dit moment eigenlijk wel genoeg gezelschap. Ik word om kwart over zes wakker van de peuter of de wekker van mijn wederhelft, we ontbijten samen, hij gaat naar zijn werk (in de studeerkamer) en S. gaat naar de gastouder of blijft bij mij. Ik rommel de ochtend een beetje door, we lunchen, dutten en rommelen weer verder. Avondeten, kind naar bed, spelletje, filmpje, serietje en zo rond 22:00 naar bed. De dagen rijgen zich kalm aaneen in afwachting van de onvermijdelijke verandering over een paar weken. En tot die tijd moet ik niks. Heerlijk.

Author

Write A Comment